Antony and the Johnsons - The Crying Light (2009)

Interessante gedachtengang inderdaad. Gaat bij mij niet helemaal op aangezien ik ben ingestapt bij I am a bird now, dus dat is voor mij de eerste en dus zoals zo vaak ook de dierbaarste. Heb pas sinds kort zijn debuut-cd en ook pas sinds een week het geweldige I fell in love with a dead boy, waardoor het hele idee van chronologie is komen te vervagen... Ik was best wel teleurgesteld in de EP, maar vind The crying light weer een schitterend stukje muziek. Enige minpuntje is voor mij Dust and water, dat me maar niet wil boeien, maar verder niks dan lof en een extra eervolle vermelding voor One dove, Aeon en het betoverende Daylight and the sun. Prachtige plaat dus en nu al een zekerheidje voor m'n 2009 lijstje!!

Het gaat mij ook niet om de chronologie, maar gewoon om de verschillende stijlen. Ikzelf ben helemaal gek van I am a bird now en zeker van de I fell in love with a dead boy. Het debuut vind ik ook heel erg mooi, maar duidelijk minder. En ik merk dat ik moeilijk kan wennen aan The crying light. Ben gewoon benieuwd of daar een lijn in zit, oftewel of anderen die voorkeuren zo delen.

Wat me aan "Fell in love..." irriteert is de veel te lange stilte. Heb ik ook wel bij Aeon: waarom beginnen met piano? Neem een voorbeeld aan Daylight and the sun waar een prachtge versnelling als "overgang" dient.

Dit album scoort binnen no-time een 5,0*-score voor mij. Wat is dit toch prachtig. Ik zou bijna die 69 euro neerleggen voor dat concert in Eindhoven, want dat moet wel heel magisch worden. Helaas is dat buitensporige bedrag niet of nauwelijks op te brengen voor een arme student. Dus helaas.

Maar allemachtig, die stem van Antony is wonderschoon en de omlijsting is niet mis. Her Eyes Are Underneath The Ground doet het nog niet helemaal voor mij, maar daarna barst het toch echt los. Hoogtepunt na hoogtepunt, maar Daylight And The Sun Dat moet toch wel een van de mooiste nummers zijn die ik ooit heb gehoord. Prachtig!

Ben benieuwd of dit album me op de langere termijn weet blijven te boeien. Maar ik heb er alle vertrouwen in

Je wel verwoorde enthousiasme maakt mij in ieder geval benieuwd.

Mijn gevoelens bij deze CD in citaten uit de liedjes:

"Rest assured your love is pure".
"Cut me in quadrants. Leave me in the corner".
"One dove to bring me some peace. In starlight you came from the other side to offer me mercy".
"Oh, Kiss my name. I am trying to be sane. I'm trying to kiss my friends And when broken make amends."
"I can have courage to receive your love"
"I need another world. A place where I can go"
"Now I cry for daylight. Daylight and the sun. Now I cry for daylight. Daylight everyone"
"Hold that man I love so much"

De laatste twee lyrics heb ik nog niet.

Liefde. Vrede. Donker. Licht. Genade. Vriendschap.

Mooie thema's.

Daylight and the Sun: op 3:40 twee keer dat dalende loopje op de achtegrond "o-o everything". Mooi!

Oef die stem. Dat is wel even wennen zeg. Maar ik verwacht dat ik dit over een tijdje prachtig ga vinden.

BTW, Aeon doet me denken aan een Jimi Hendrix nummer. Welke was het ook weer?

hihi, volgens mij bedoel je Castles made of sand, maar die vind ik een beetje vergezocht hoor.

Ik heb het album 2x echt goed geluisterd en ik ben best redelijk verrast. Ik had al een keer eerder werk gezocht van Antony and the Johnsons, maar dat boeide me eigenlijk niet. Toch probeerde ik het een kans te geven door dit album te luisteren. Ten eerste vind ik zijn stem niet altijd prettig, met die constante vibratie. Gelukkig komt dit niet altijd voor op de cd. Voor nu boeit ongeveer 3/4 van het album mij. One Dove vind ik een mooi nummer die aan de ''sombere'' zijde van het album hoort. Another World, Dust and Water en Everglade zijn nummer die me niet zo aanspreken. De ''vrolijke' kant van het album spreekt mij wel aan. Zo vind ik Kiss My Lipps erg goed en leuk gedaan met dat geneurie rond 1.25. Daarnaast vind ik Epilepsy Is Dancing en Aeon ook goed.

Nee, die bedoel ik niet.

Ik ben toch wel ongelooflijk teleurgesteld in dit album. De meeste nummers zijn wel mooi, maar geen enkel doet met mij wat bv. een Hope There's Someone of een What can I do? met mij doet. Ik vind hem hier vooral vaak zagen, Epilepsy is Dancing vind ik gruwelijk, en ook een Everglade vind ik niet veel soeps. Enkel Her Eyes are Underneath the Ground, One Dove en Daylight and the Sun vind ik wel mooi, maar ook nooit zo mooi als de betere nummers op I am a Bird Now

3*

Aeon doet me aan maggot brain van funkedelic denken, geen Hendrix

Verder ben ik echt overdonderd door de diepgang en originaliteit van deze plaat. Dit wordt een instant klassieker waar decenia later nog over gepraat gaat worden, mark my words

Het kwartje is bezig met vallen.

Ik zou normaal gewacht hebben tot de release van deze CD, maar ik heb me toch niet kunnen inhouden en heb hem dan toch maar van het internet geplukt. Heb er al vier volledige luisterbeurten opzitten, en wat me opvalt is dat de songs over het algemeen minder blijven hangen dan op "I Am a Bird Now"

Dat hoeft natuurlijk niet meteen een minpunt te zijn, want de song op deze CD zijn allemaal weer van dat wonderschone niveau. Een album die ik nog veel zal draaien komende weken. En ik open nu met vier sterren, dat is een halfje minder dan de voorhanger van dit album, maar absoluut geen slecht cijfer toch?

Wat een prachtig gemiddelde: 4.00 met 76 stemmen.
Zijn we het écht zo eens met zijn allen?

Ik vind het muziek met een flinke hoop emotie. Je moet in de stemming zijn, en natuurlijk het stemgeluid van eerwaarde Antony kunnen waarderen!!

Dat laatste lukt mij helaas nog niet zo. Zodra ie uithaalt zit ik met plaatsvervangende schaamte in mijn stoel.

Jammer, want verder kan ik zijn stem inmiddels prima hebben en de muziek is best okay. Ik denk dat dit album voor mij meer potentie heeft dan zijn vorige, dus wellicht gaat die stem nog wat omhoog.

schaamte?speciale stemmen vind ik net cool. zo ook bjork.
't is zeker een goeie plaat, maar een echte topper, dat nu ook niet. sommige nummers ben ik te snel vergeten.
animal collective staat op kop wat platen van 2009 betreft

Dat is anno 9 januari nog makkelijk hé

Even over de cover, moeten wie die 'bult(en)' zien als een soort van vrouwelijke vormen, of wat is het idee .
Volgens mij krijg ik ook plaatsvervangende schaamte, Herman, maar dan als ik te lang naar de cover kijk .

Korte recensie Rolling Stone.
Spin magazine
Daily Telegraph
Leuk artikel Guardian over o.a. hoop en Cocteau Twins
Mooi artikel in VN

Bedankt! het artikel in VN had ik nog niet gezien.

gr,
vincent

Na I Am a Bird Now, dat me niet zo erg beviel, toch nog maar een poging gewaagd bij deze. Conclusie is kort, maar krachtig. Het zal nooit echt wat worden tussen Antony en mij. Ik vind het te kitcherig, te nichterig en zijn zangmaniertjes werken op mijn zenuwen. Muzikaal is het verder prima en een schurfhekel kan ik er ook weer niet aan hebben, maar ik kan er maar moeilijk met plezier naar luisteren. Nog een keer 2* en dan bij dezen de toezegging dat ik de man(?) verder links zal laten liggen, gezellig op een hoop met Rufus Wainwright.

ja, maar dit jaar zijn ze toch erg snel met kleppers wat ik alleen maar toejuich uiteraard

De meneer op de cover is de 102-jarige Kazuo Ohno, één van de grondleggers van de japanse theatrale dans Butoh.

Hier kun je hem in actie zien

Hier zitten paar pareltjes op het schijfje. "One Dove", "daylight and the sun", "Aeon" en omdat het zo vrolijk klinkt "Epilepsy is dancing".
Waarom dan maar een 3.5? Ik heb niet zozeer een probleem met Hegarty's stem, toch raak ik het op deze plaat beetje beu na verloop van tijd, zou deze moeilijk 2x achtereen opzetten.

Hoewel deze ook nog wel half sterretje zou kunnen stijgen, ach wat dan nog, ik zal em nog eens opzetten

Ik luister deze eigelijk bijna altijd twee maal na elkaar. Gewoon, als hij gedaan is, heb ik meteen zin om hem nog eens te horen.

.

Inderdaad zijn stem is te nichterig om naar te luisteren.

Nogmaals: ja, het is geen Johnny Cash of Jim Morrison...