U2 - The Joshua Tree (1987)

waar komt die verdriedubbeling van je score ineens vandaan?

dat zijn zalvende punten.

Ach daar gaan we weer. Ik heb in de loop der jaren ook steeds meer een hekel aan de persoon Bono gekregen, met name ook door zijn enorme gezever tijdens de laatste 2 concerten die ik van U2 heb gezien (Gelredome, Arena). Ik heb alle tournees sinds War in 1983 gezien maar was er na de Vertigo tour in de Arena wel klaar mee, mede dankzij het gepreek van Bono. Dit kan mij er echter niet van weerhouden om nog steeds enorm te genieten van deze plaat uit 1987, toen de band de doorbraak van Ahoy-act naar Kuip-act maakte. Ik blijf er uiteraard ook van genieten, net als van The Unforgettable Fire en Rattle & Hum, puur vanwege de muziek.

De profileringsdrang die jij hier hebt met jouw mening voor wat betreft de persoon Bono en de wijze waarop je dit op een haast vervelende manier probeert te projecteren op deze plaat zegt wat mij betreft meer over jou dan over Bono of over deze plaat. Je vindt de plaat niet goed, prima, jouw mening maar al dat gezeur over Bono ..... pffffffff.

En je hebt overigens helemaal geen vervelende muzieksmaak

pmac heeft zijn slapende account ernstig serieus geheractiveerd. Zijn posts kan ik goed waarderen. Ik ben het overigens wat dit album betreft het niet helemaal met hem eens, en wat Bono betreft ook niet. Ik vind het wel mooi dat Bono zijn best doet om wat meer van de wereld te maken. Dat preken van hem hoeft van mij ook niet teveel tijdens een concert. Maar ik ga dan ook nooit naar U2's concerten. Te weinig fan en veel te dure kaartjes.

Dit album boeit mij zeker wel. Ik sta wat dat betreft wat dichter bij de beoordelingsstijl van Hans (musician). De achtergronden, zoals gedrag, etc. tel ik ook minder mee. Althans, ik vind dat dat voor mij niet al te veel moet meetellen. Net als Hans vind ik Tonight's The Night niet veel aan. Achtergronden tellen dan niet mee. Maar ik kan me wel voorstellen dat dat anders is voor anderen. Ik heb namelijk een schurfthekel aan dat t... Anouk, waardoor ik om die reden al bevooroordeeld naar haar muziek luister. Want als ik haar stem hoor, dan voel ik gelijk mijn irritatie over haar persoon in mijn lijf. Ik vind dat ik dat niet moet doen, maar het gebeurt toch. (NIet dat ik anders weg zou lopen met haar muziek...) Heb ik bij andere artiesten niet, maar bij deze wel.

Dit album? Ik draai het zelden. Maar als ik het draai, kan ik het toch wel uitstekend waarderen.

[De profileringsdrang die jij hier hebt met jouw mening voor wat betreft de persoon Bono en de wijze waarop je dit op een haast vervelende manier probeert te projecteren op deze plaat zegt wat mij betreft meer over jou dan over Bono of over deze plaat. Je vindt de plaat niet goed, prima, jouw mening maar al dat gezeur over Bono ..... pffffffff.



De lp wordt door 95 % van de bezoekers van de hemel in geprezen en staat ook hoog in de top 250 lijst. Dan is het toch niet erg als er een iemand een totaal ander kijk op de lp heeft. Het lijkt wel of kritiek op de plaat medebezoekers van MM persoonlijk geraakt heeft.

Tja, zo lijkt het wel te werken hier. Maar zoals wel vaker - hoge bomen vangen veel wind - als je op MuMe stevig roeptoetert, maak je hier heel veel slapende honden wakker - zoals een flinke roedel rockdieren - en ik spreek uit ervaring

Edoch, de afkeer van ene Paul Hewson a.k.a. Bono Vox hoeft (muzikale) waardering van een album van de band niet in de weg te staan. In dezen word je gewoon gewogen op je beoordelingsratio, tenzij je natuurlijk alsnog uit kunt/wilt leggen waarom deze U2 je niets doet.

Anouk vind ik niks, niet alleen vanwege het wezen in kwestie, maar muzikaal vind ik het strontvervelende muziek. Voor dit album geldt voor mij nog steeds dat U2 bezig was om hun muzikale vaardigheid te vervolmaken. Eno had Bono écht leren zingen op TUF en The Edge was druk doende zijn gitaarvaardigheid te vervolmaken. Je kunt van hem zeggen wat je wilt, maar die gast heeft echt een eigen uiterst herkenbare sound ontwikkeld - en dan beoordeel ik hem niet op zijn snelheid of techniek.

Eerlijk gezegd vind ik het nogal slappens om vanuit een achterafperspectief te vallen over het irritante divagedrag van Bono van de afgelopen 15 - 20 jaar en om vanuit die onstane ergernis - al wil ik die heus wel delen - oudere albums compleet af te serveren.

Kortom: wie kaatst kan de bal verwachten!

Van dat divagedrag is op het album niet zo heel veel te bespeuren. Of het moet de aanstellerige manier zijn waarop Where The Steets Have No Name is ingezongen. Kwestie van smaak. Misschien. De ingetogen variant van zijn stem op With Or Without You vind ik daarentegen weer subliem. Tikje mysterieus en zelfs zwoel. Al met al is het de algehele albumsfeer die me wat minder pakt dan bijvoorbeeld The Unforgettable Fire. Daarom ook wat minder puntjes mijnerzijds voor deze. Muzikaal valt er verder niet zoveel aan te merken op The Joshua Tree. In perspectief bezien was het een meer dan logische stap in de carrière van U2.

Amerika was het 'target'. De band wilde (en moest) groot worden. TJT was vanuit dat perspectief een meesterlijke zet. TUF was vanuit commercieel oogpunt "naief" te noemen. Daar ging het nog "puur" om de muziek, hoewel ook commercieel succes geoogst werd (als "bijproduct"). Neemt niet weg dat TJT goede songs bevat en door Bono op het album vrij ingetogen wordt gezongen. Wel een wat te gladde productie, te doordacht allemaal. TUF heeft een meer natuurlijke, organische flow.

Met Anouk als persoon kun je misschien best wel een leuke avond beleven maar de muziek die ze maakt is inderdaad volkomen ruk. Voor mij geen enkel probleem om muziek en persoon uit elkaar te houden.

[quote="Edoch, de afkeer van ene Paul Hewson a.k.a. Bono Vox hoeft (muzikale) waardering van een album van de band niet in de weg te staan. In dezen word je gewoon gewogen op je beoordelingsratio, tenzij je natuurlijk alsnog uit kunt/wilt leggen waarom deze U2 je niets doet.

Kortom: [i]wie kaatst kan de bal verwachten! [/quote][/i]
Ik val hierbij in herhaling vrees ik maar goed; Afgezien dus van mijn ergernisjes over de wijze waarop Bono zich presenteert vind ik de nummers ook niet sterk of origineel. Ik kan er ook niet onderuit dat ik gelijk de bedoeling van de lp doorhad (bewust gericht op de markt van VS ). Dat heeft ook invloed op mijn waardering. Het was aan the Edge om van die magere nummers nog wat te maken .

Als je wilt quoten, moet je de naam van degene die je quote gewoon in het bericht laten staan, pmac, dan gaat het misschien beter...

Magere nummers? Dat kan ik toch moeilijk plaatsen. De songs zijn imo sterk, sterke melodieën, goede arrangementen, dito productie en een behoorlijk ingetogen Bono. Wel wat "te doordacht" allemaal (zoals ik al zei).

Heb je de bonustracks al eens beluisterd. De B-kanten van 7"en 12". Die bevallen je wellicht beter. Zeldzaam sterke nummers....imo dan.

Ik ken eerlijk gezegd alleen de vinyluitvoering. Die heb ik gehad) .Dus de reguliere 11 nummers. Het heeft me jaren later ook verbaast dat de LP zo'n hoge status heeft behaald. De documentaire over The JoshuaTree (Classic albums) heb ik jaren daarna ook nog eens terug gezien maar ook met terugwerkende kracht vind ik het een weinigzeggend album. Al verdiend the Edge enige hulde voor zijn inzet om het geluid in te kleuren maar je kunt een drol oppoetsen wat je wil. Het blijft een drol..

en nu niet gelijk met z'n allen boos reageren. Het is gewoon een kwestie van smaak. Ik word ook niet boos omdat jullie hem wel goed vinden.

Het is natuurlijk een kwestie van beleving.Hoe zwaar weegt het aanstellerige gedrag van sommige frontmannen tov het gebodene op de plaat.Zelf had ik dit altijd met Freddie Mercury.Ik kon hem niet luchten of zien,terwijl ik prima naar Queen kan luisteren.Tuurlijk gaat Bono vanaf deze plaat over de top,maar die overmoedigheid zag je bij meerdere artiesten die flink in de belangstelling stonden.Jim Kerr bijvoorbeeld had er ook een handje van.Muzikaal gezien is dit toch wel een sterke plaat die meer dan TUF blijft hangen bij mij.Al moet ik zeggen dat de singles hier ,de mindere goden zijn,waarschijnlijk ook door overkill op de radio.

De vergelijking met Jim Kerr herken ik wel. Die stonden na New Gold dream en Sparkle in the Rain net als U2 op het punt om wereldwijd door te breken. In zekere zin waren het ook eens geestverwanten. Het grote gebaar bleef, de sound ook nog wel maar de nummers waren opeens krampachtig in elkaar gezet en het nivo van hun platen donderde aardig in elkaar (Alive and Kicking). Het verschil is dat the Joshua tree wel geaccepteerd werd, U2 opeens een wereldband was en de Simple Minds in een korte tijd veel van hun populariteit moest inleveren.

SM was nog op de top in 1987. Pas na 1989 duikelden ze in het ravijn. Voor mij was het na SItR al over.

Beetje off topic, maar ik kan uit die tijd herinneren dat er op de radio althans een soort Beatles/Stones rivaliteit werd gecreëerd tussen U2 en Simple Minds; Als je de ene band goed vond, mocht je de andere eigenlijk niet goed vinden. In retrospectief heeft U2 de Simple Minds qua verkoopaantallen en populariteit weggevaagd.

Die rivaliteit was er wel....werd ook wat gecultiveerd door de bands zelf.....maar niet echt. Beide bands vonden hun aanhang in dezelfde vijver....en ze (fans en bands) konden het prima met elkaar vinden.

Vanuit het hedendaagse perspectief weet een échte muziekliefhebber de fijnere albums er moeiteloos uit te halen, 'lijk de kers op de taart.

Ondertussen hebben we over deze Joshua Tree een aardig boompje opgezet

Ja, dat is een onmiskenbaar feit. Ik vond overigens Simple Minds met Belfast Child (1989) nog prima om te genieten.
Waarom Kerr c.s. het heeft afgelegd tegen Bono en zijn bende heeft wel degelijk te maken met het niveauverschil van de albums die toen werden uitgebracht. Als je ziet wat U2 in het vervolg na The Joshua Tree wist te brengen. Ik vind Achtung baby (1991) ook nog steeds één van de beste albums van de band en gezien de verkoopcijfers en de nog steeds huidige populariteit van Achtung Baby ervaren meer mensen dat zo. U2 weet ook blijkbaar elke keer oude en nieuwe fans aan zich te binden. Dan word je een soort Pink Floyd maar dan 15 jaar later. Die overgang naar Stadion-band hebben de jongens van de Simple Minds helemaal niet kunnen maken.

Ik denk uiteindelijk dat ze dat ook niet in zich hadden, op alle fronten legden ze het af tegen U2, als ze zelf al vonden dat ze concurrenten waren. What you see is what you get, dat principe beheerst U2 volledig. En dat mag van mij, als de muziek maar goed blijft. Later heeft U2 ook duidelijk mindere platen gemaakt, overigens.

[quote]musician schreef:


Mooi dat meningen verschillen. Wat de massa vindt, zegt me niks. Verkoopcijfers zeggen me ook niks. Voor mij is 'The Joshua Tree' altijd een ongelooflijk overroepen album geweest. Geen enkel album van U2 vind ik in zijn geheel goed. Er zijn wel af en toe ijzersterke singles. Simple Minds hebben meerdere meesterwerken afgeleverd. U2 kon en kan voor mij nooit tippen aan 'New Gold Dream' en 'Sons And Fascination'.

Ach zeker wel....ik noem een October, TUF en Achtung Baby.

Hadden we hier geen apart topic voor (die waarschijnlijk stof staat te vergaren)?

Goldendream droomt maar fijn verder over die goeie(?) ouwe tijd van zijn bandje.... (hij maakt een wat gefrustreerde indruk)....Exit dus .

Ssst, straks begint ie weer over de van Bono en de muts van Edge

Ja, je hebt gelijk .... (maar Kerr had Balletschoentjes )

Nee, daar gaat het ook niet echt om. De stelling was dat de populariteit van U2 naar grote hoogten steeg (net als de verkoopcijfers overigens) en dat die van Simple Minds juist kelderden.
Dat zegt dan helemaal niets over de verschillende muzieksmaak die je kunt hebben, we kunnen wel constateren dat het feitelijk ook zo was.

Net zo goed als dat je kunt constateren dat er nu wellicht wat kritiek over het album wordt uitgestort door mensen die hun grieven gelijk weer eens kenbaar wilen maken. Maar de gemiddelde stemmer op musicmeter schat The Joshua Tree toch heel wat hoger in. De schoonheid van het album staat ook nauwelijks ter discussie, het is vooral Bono die het moet ontgelden.

Maar elke topband kent z'n frontmannen die toch minimaal het publiek moeten weten te enthousiasmeren. Anders kom je niet in die rol.

Is dat echt zo? In mij herinnering waren het juist groepen die het uitstekend met elkaar konden vinden. Bono en Kerr hebben nog eens gezamelijk op de cover van OOR gestaan (84? 85?). Hun muziek kent ook een gezamelijk religieuze achtergrond. Nummers als Some one up there likes you, Book of brilliant things en Surrender zijn nummers die weliswaar geen gospel zijn maar daar ook niet ver van af zitten. Bovendien hebben beide groepen een licht Keltische dna in zich. Als er sprake was van rivaliteit dan is dat echt door de media opgezet.

Nee dat was niet zo - zie ook hieronder ** - al heb je je timing niet helemaal correct: NGD was van '82, SITR van '84 en dat markeert met het optreden op Torhout Werchter precies de piek van SM. War is van '83, maar wordt duidelijk geklopt door NGD. TUF is van '84 (dat dan SITR weer klop geeft). Deze is van '87 en toen hadden SM's al het povere OUAT achter zich. En idd Premonition - waar komt die naam toch vandaan - geeft al aan dat over SM vs U2 een speciaal topic is, zie zijn link.

** Zou idd niet zonder meer gaan varen op de kaart van Tony - zelf geeft ie bij The Sound FTLM al aan dat ie nog niet echt into wave was (zie posts van 30 sept 12)

Oh, sorry, nooit gezien, anders had ik mijn post wel achterwege gelaten...