U2 - The Joshua Tree (1987)

Ik vind zelf eigenlijk Rise Up en Desert of Our Love de beste bonustracks. Smaken verschillen, zo zie je maar.

Die uit de Rattle & hum periode zijn anders ook best goed vind ik. Of zouden dat stiekem ook overblijfselen uit de Joshua tree periode zijn?

Daar ben ik het helemaal mee eens, die komen er voor mij vlak achter aan. Best kans dat het ook Joshua Tree overblijfselen zijn. Feit blijft dat deze band in de periode 1986-1990 echt super creatief was en hun beste periode beleefde.

Dit is de eerste plaat die ik ooit na aanschaf snel heb doorverkocht. Ik was ook gelijk U2-fan af. Waar ik de eerdere lp's met opgewekte, energieke en eerlijke muziek goed vond knapte ik hier af op de wereldverbeterende Bono en zijn gekreun. De achtergrond van Ierland en de religieuze spanningen maakten van U2 in het begin van de jaren tachtig nog een unieke en invloedrijke band. The Unforgetable fire was nog een uitstekende overgangsplaat maar bij de Joshua Tree werd het gelijk duidelijk dat Amerika moest worden gewonnen. Mijn irritatie begon al met de hoes. Niks Ierland. Beetje staren de woestijn. Dat komt vast slim en introvert over.
Irritatie nummero twee was de clip bij The streets have no name; Ga op een dak staan spelen en film alles er omheen (fans,verkeersopstoppingenen politie die dit probeert in goede banen te leiden-en dat natuurlijk ergens in de VS). Plat gejat van de Beatles die dit met de Let it Be opnames in Londen al deden.
Irritatie nr 3; Bullet the blue sky; Geen duidelijk song maar vooal veel gitaargeweld met Bono's gekreun over dat hij straaljagers zag overkomen (gaat over de burgeroorlog in midden amerika). God, god wat maakt die Bono toch een hoop mee. Weer 5 minuten gevuld.
irritatie nr4 In Gods country.... braak. Waar een nummer als Surrender van War nog spontaan overkomt is dit een vooraf bedachte truc. Alles over hebben om het conservatieve VS publiek te pleasen.
Irritatie nr 5; de eigenlijk saaie melodieen....... Het is aan het gefreak van the Edge te danken dat de sound in ieder geval in orde is maar zoiets als With or without you is toch eigenlijk een zeiknummer. En dan dat clipje erbij. Blote armpjes, gitaar op de rug , starende jaren tachtigblik en zwart-wit alsof de jaren vijftig worden weerspiegeld. Bono's ego gaat vanaf deze lp met hem op de loop.
Het zou met Rattle en Hum nog erger worden toen Bono meende dat hij het nummer Helter Skelter terug zou geven aan de Beatles (omdat Charles Manson die term heeft gebruikt ofzo?). Hoe hoog heb je het in je bol en wat verbeeld je jezelf? Het bevestigde wel mijn mening over de houding van de groep (lees Bono) en the Joshua tree.

Zoals jullie begrijpen heb ik niet zoveel met deze plaat. Prettige avond.

Relax! Als je je niet zo ergert aan het artwork, clips, teksten en (het ego van) Bono, komt het allemaal goed. Dan vind je het best een puike plaat. Een goede nacht....reeds!

Vind het ook een veel betere plaat dan pmac, maar bands die dwepen met Amerika en een pseudo-Amerikaanse houding gaan aannemen en zich door die muziek laten leiden zijn meestal niet goed bezig, daar zijn hier wel de eerste scheurtjes van te horen en zeker bij dat verschrikkelijke Rattle & Hum

Dit kun je met wat slechte wil zien als plagiaat, maar dit is natuurlijk gewoon een eerbetoon aan The Beatles.

En door New York rijden al spelend met een open bus zeker een eerbetoon aan de Stones? Het is geen plagiaat maar een eerbetoon lijkt het me ook niet. Ik heb gewoon moeite met de persoon Bono die in die periode kokketeerd met de groten der aarde en zichzelf graag ziet als de op volger van Gandhi of Lennon ofzo. Hij ging op eens ook een maffe bril opzetten waarmee hij hoopte dat het een gimmick werd net zoals het Lennonbrilletje destijds. Om dit kracht bij te zetten signeerde hij zelfs met een tekening van het brilletje. Dat is geen eerbetoon maar iets te goed bedacht. Het zou allemaal te pruimen zijn ware het niet dat nummers in wezen helemaal niet zo bijzonder meer waren (hoewel One en Stuck in a moment nog best in orde zijn).

De megolomane houding van Bono heeft er indirect wel voor gezorgd dat George Harrison (die zich kennelijk ook ergerde) besloot om mee te doen aan het Anthology project van de overgeblevenThe Beatles.

Sjongejonge, het Bono-bashen is weer begonnen. Alsof John Lennon (iemand die je dus blijkbaar wel kunt waarderen pmac) zijn bekendheid niet gebruikte om de wereld te willen verbeteren...

Tuurlijk, als je het zo graag wilt kunt je alles wat Bono, met z'n goede bedoelingen, doet afdoen als egotripperij. Echter in deze fase van de carriëre van U2 (Joshua Tree dus) ben ik er van overtuigd dat het oprecht is.

Vanaf pakweg 2000 wordt het inderdaad wat overdreven.
Maar ik geloof absoluut in de man z'n goede bedoelingen om te proberen een steentje bij te dragen aan het verbeteren van de wereld. En dit doet hij echt niet om meer platen te verkopen, want hij weet donders goed dat zijn politieke bemoeienissen niet goed zijn voor het imago van U2.
Kijk maar naar je eigen reactie pmac.

Hoewel ik niet wegloop met Bono denk ik niet dat die zichzelf groter of beter vind dan andere mensen. Dat hij mensen die indruk geeft snap ik wel. Maar ik geloof er niet in.

Verder snap ik niet waarom deze houding er bij Harrison voor gezorgd heeft om met het Anthology project mee te doen. Kan je daar iets meer over vertellen?

Mja, ik maak me niet druk om de houding van een frontman/band. Als de muziek goed is, heeft dat verder weinig/geen invloed op mijn waardering. Ik vind dat gdoe van Bono ook (wat) overdreven, maar ik beoordeel eigenlijk alleen de muziek.

Dungeon;
Bono persenteerde zich in de tweede helft en in de jaren 90 als "de grote meneer" in de popmuziek. U2 was ook in zekere zin de grootste groep (in ieder geval waar het populariteit en verkoopcijfers betreft). Harrison zou gezegd hebben (maar ik moet het opzoeken) dat hij wel eens zou laten zien wat de grootste groep was na aanleiding van een opmerking van Bono. (Harrison was tot dan toe nooit zo geinteresseerd in een nieuwe samenwerking met McCartney).

Rkdev;
Bono bashen.... Ik noem het gewoon gezonde kritiek. Ik zeg ook niet dat de man slecht is. Het gaat mij i.p om de muziek maar daar kun je de persoon vaak niet los van zien. Als je je met hoop tam tam laat invliegen met twee privejets en je daarna publiekelijk gaat drukmaken over de armoede in de wereld dan ga je ook een beetje dubbel denken over de inhoud en oprechtheid van zijn teksten.
Deze plaat (ik heb the Joshua Tree volgens mij op de dag van release gekocht) wekte bij mij eerder ergenis dan dat ik het kon waarderen. (En ik was daarvoor toch echt gecharmeerd van de band).

en p.s. Lennon's rol (the "Peace" beweging) eind jaren zestig is ook dubieus. Zeker als je bedenkt dat hij zijn ex vrouw en zoon Julian in diezelfde periode onbehoorlijk behandelde. Maar we dwalen af.

Dungeon; even gegoogled en kwam dit tegen;

[i][i]Furious U2 star Bono has sent a rude one-fingered message to ex- Beatle George Harrison.
Of the group's weekend concerts in their Dublin home town, the Irish singer slammed Harrison for saying U2's music was worthless and that no one would remember it.
Bono, 37, told a sell-out gig in the Popmart tour “at Leeds: "Good people of Yorkshire, you are making a terrible mistake.
"[i]George Harrison says you shouldn't be here. He said it's all about big hats, lemons and egos."
When sticking his finger in the air in a rude gesture, Bono barked: "This one's for you George, pump it up!" The crowd cheered U2 and jeered Harrison.
Harrison mocked the band for having a giant lemon in their show, and because guitarist The Edge wears a stetson.
The 54-year-old told a French newspaper: "Will we remember U2 in 30 years time? I doubt it." "Look at a group like U2. Bono and his band are so preoccupied with one's own interests.


De twee heren lagen elkaar dus niet zo.


Harrison zou gezegd hebben toen hij begon aan het Anthology project." [i]I want someone like U2 want to see this. Then they can see who were really famous" (bron Ian McDonalds Revolution in the head).
Er gingen overigens ook geruchten dat hij geld nodig had om zijn rechtzaak tegen zijn oude compagnon van Handmade pictures te financieren maar wellicht zijn beide motivaties waar.

Elk vergelijk en wie wat doet naar aanleiding van wat dan ook, interesseert mij eigenlijk maar heel weinig.
Vallen over het gedrag van een frontman, de rol die hij kreeg opgedrongen, mag geen onderdeel uitmaken bij de beoordeling van zijn muzikale werkstuk.
Net zo min, als de populariteit van de band of uitverkochte concerten.

De vraag is heel simpel op de cd-pagina's: wat vind je van dit album en wat voor cijfer geef je het, afgezet tegen de rest van het muzikale spectrum, mocht je schoolmeester spelen.

Het is eigenlijk nagenoeg onmogelijk om dan dit album een 0,5 te geven, het laagst mogelijke cijfer dat denkbaar is. Tenzij je graag op wilt vallen, natuurlijk. De rol van Bono op dit album, mocht je daar al over vallen, is toch redelijk ingetogen, spanning opbouwend, geheel conform het concept van The Joshua Tree.

Dat staat geheel los van wat Bono al dan niet roept over George Harrison bij een concert. Dat schrijven bij je recensie is een twijfelachtige poging een soort van tweespalt te zaaien onder de andere liefhebbers van dit album, om een soort van gelijk te kunnen halen. Maar het heeft met een oordeel over de muziek op The Joshua Tree niets meer te maken. Ik kan mij ook niet voorstellen dat er enige onderbouwing mogelijk is die 0,5* rechtvaardigt.

Eerlijk gezegd vind ik de ergernis zoals pmac die noteert in zijn aanvankelijke post herkenbaar. En dat dit zijn effect had op hoe je dit album beleefde. De 0,5 vind ik ook wat weinig van het slechte, maar ik kan dit album ook moeilijk luisteren zonder te denk aan een brallerige Bono die de rol van Jezus speelt.

Als je een ontiegelijke hekel aan Bono hebt heeft dat vooraf al een enorme invloed hoe je dit /een U2- album benadert en derhalve een bevlekt startpunt en daar kom je dan ook moeilijk los van.

Ik vind ook dat je eerst naar de muziek moet kijken. Het kan mij persoonlijk niks schelen hoe iemand buiten de muziek om is. Ik vind de argumenten over Bono's gedrag dan ook erg gezocht. Beetje jammer ook, want op zich heeft Pmac wel gelijk over de sound, waarmee "Amerika moest worden gewonnen", ben ik het helemaal mee eens. Het spontane was er wel een beetje af. Maar dat is nog wat anders dan slecht. Het is inderdaad allemaal heel berekenend wat je hoort en spreekt mij ook minder aan dan alle albums ervoor, maar nog altijd dik voldoende wat mij betreft.
Maar dat gedrag van Bono was al een aantal jaren gaande hoor, dat was niet ineens met dit album anders. Maar hiervoor kende 80% van zijn plotseling ontstane fanschare hem nog niet. En waar hebben we het over, een stel jochies van midden 20. Ik vind het onvoorstelbaar knap dat ze 25 jaar later nog steeds bij elkaar zijn. En ook zij zullen vast wel eens hebben gedacht van: Goh, toen stelden we ons wel een beetje aan he?". Je hebt ook artiesten van midden 20 die zichzelf door de kop schieten of zich een overdosis aan laten meten. Dan vind ik dit een stuk onschuldiger. Ik denk dat velen van ons op een of andere manier de weg een beetje kwijt zouden raken als ineens de hele wereldpers dag en nacht alles van je wil weten. En het was niet alleen Bono he, die anderen vonden het blijkbaar allemaal OK.
De heren hebben trouwens later ook wel aangegeven dat ze met de weg die ze de Joshua Tree en Rattle and Hum waren ingeslagen achteraf ook niet zo heel gelukkig waren. Ze waren ook niet blij met die fotosessies waarbij vooral niet mocht blijken dat het leven eigenlijk best leuk is. Daarom waren ze ook zo blij toen ze met Achtung Baby weer helemaal zichzelf konden zijn.

Voor mij dwaalden ze gedurende de 2e helft van de jaren 80 ook wat af (meer scoren willen dan frisheid) en vind het ook niet hun beste periode. Dit album heeft beslist mijn goedkeuring, maar op één of andere manier speel ik het zelden af (er ligt stof op ). Bij hun eindejaars concert op 31 -12-1989 zeiden ze ook dat ze even afstand wilden nemen en dat heeft goed uitgepakt begin jaren 90.

Natuurlijk is Bono een pedant mannetje, maar welke frontman is dat niet. Bono heeft zeker megalomane trekjes, maar kijk naar de zangers van bands die @pmac hoog heeft, Mick Jagger, John Lennon, Ray Davies, Roger Daltrey, bescheiden types

Het lage cijfer is ook wat gechargeerd geef ik toe maar komt toch echt omdat ik er niet veel aan vind. En Musician; ik vind wel degelijk dat ik een plaat kan beoordelen met de daarbij de positie van de band in mijn achterhoofd. Een plaat als Tonight s the night van Neil Young benader je toch ook anders omdat je weet wat er aan vooraf gegaan is. De muziek spreekt niet altijd voor zich.
Ik probeer overigens geen tweespalt te zaaien hoor (over Harrison en Bono).. Dat is echt onzin maar geef informatie die je ook als een voetnoot in de geschiedenis van de popmuziek mag beschouwen.
Voor iedereen die zich vervelend voelt of mijn commentaar op deze plaat niet kan waarderen wil graag nog even duidelijk maken dat ik hier slechts mijn mening en smaak geef.
Ik respecteer elke andere mening hoor en hoop dat ik dat andersom ook zo is. Het doel van de site is toch om meningen te delen? Insinuerende opmerkingen als "tenzij je wilt opvallen" vind ik wat misplaatst.

Natuurlijk is Bono een pedant mannetje, maar welke frontman is dat niet. Bono heeft zeker megalomane trekjes, maar kijk naar de zangers van bands die @pmac hoog heeft, Mick Jagger, John Lennon, Ray Davies, Roger Daltrey, bescheiden types


Bij Bono heb ik altijd het gevoel dat hij een toneelstukje opvoert wanneer hij in de publiciteit treedt. Dat heb ik met Lennon en Jagger niet of in ieder geval veel minder (gehad).
Ray Davies is overigens een bescheiden man.

Een schoolvoorbeeld idd van een te hoog ingeschatte plaat vanwege voorgaande geschiedenissen.
Om die reden (de zelfmoord van een vooraanstand lid van Crazy Horse, vlak daarvoor door Young ontslagen ivm overmatig druggebruik, wat een tweetal albums leidt tot een enorme consternatie bij Young) oordeel ik ook juist alleen maar op basis van muziek en vocalen. Dan kom ik maar nauwelijks op 3*** voor Tonight's the Night, terwijl het hier één van zijn meest gewaardeerde albums is.

En ik vind dat je daarom ook het onderscheid moet willen maken tussen wat Bono zeg maar in z'n vrije tijd doet en wat in de studio. En van eigenlijk alles wat je Bono toedicht buiten de albums van U2 om, kom ik op The Joshua Tree dus ook maar heel weinig tegen. En de muziek/het album is natuurlijk wel waar het om draait, bij een beoordeling.

Ik vind dit album een tikje minder dan The Unforgettable Fire - voor mij het hoogtepunt van U2. Ik herinner me U2 nog van hun begintijd (eerste concert in Melkweg) en toen het waren net zulke blagen als de Poolapen ten tijde van hun debuut (Whatever...).

Ergens eind jaren 80 - er was nog geen TomTom - is Bono de weg een beetje kwijtgeraakt; overigens had Jim Kerr (op balletschoentjes) hem al de weg gewezen die ie beter niet kon gaan. Net zomin als je sommige kazen eerst moet ruiken voor je ze proeft, wil je eigenlijk dat zelfvoldane conterfeitsel van Bono niet op je netvlies ontwaren bij het beluisteren van hun muziek.

Maar goed Musician geeft de kernpunten al aardig weer. Als de weerzin die een figuur bij je opwekt bepalend moet zijn voor het al dan niet beluisteren van bepaalde muziek, dan kan je om diverse redenen Orff, Wagner, Michael Jackson, U2, Gary Glitter, RCHP, Alison Kraus and Union Station en Metallica bijv wel afvoeren van je muzikale menu - lijkt me knap belemmerend voor een weloverwogen muzieksmaak.

UIteindelijk gaat het om wat muziek bij je losmaakt. Jij benadert het wellicht rechtstreeks terwijl ik me ook graag verdiep welke gedachte achter de muziek zit. ( Ik mag om die reden ook graag biografieen lezen ). En iedereen die van The Joshua tree kan genieten gun ik het van ganze harte maar ik bepaal liever zelf hoe ik een plaat moet beoordelen.

Alsof er iets weloverwogens aan smaak is . . . .
Smaak is smaak.
Sommige muzikanten vind ik zo irritant dat het de muziek voor me bederft. En bij Bono kan ik me daar iets bij voorstellen.
De ballen van de stier zullen best lekker zijn, maar op het moment dat ze onderweg zijn naar mijn mond en iemand wijst me erop dat ik de ballen van de stier ga eten, pas ik. Daar is weinig weloverwogens aan.

Lopen er weer mieren los I.p.v. weloverwogen smaak mag je van mij ook lezen "een brede smaak" .

En om even mee uit te weiden: als datgene van de stier zodanig is wat de stier normaal ermee doet, goed klaargemaakt, zou je het och eens kunnen proberen - sterker nog in sommige landen wordt eten weigeren als zeer beledigend ervaren. Eten is ook in belangrijke mate cultureel bepaald en itt NL ("wat de boer niet kent, vreet ie niet") ,is het in meer zuidelijke landen volstrekt de gewoonte om niets van een dier bij de slacht verloren te laten gaan.

Heb zelf al kalfstong gegeten en dat was smakelijk, hersenen vond ik melig, niertjes ben ik niet dol op. Het ergste dat ik ooit in Spanje op een bruiloft voorgezet heb gekregen was een stuk gegrild speenvarken (en dat was nog wel smakelijk), maar dat varken was gevuld met worstjes gemaakt van pens - nee en dat gun ik niemand (de lucht alleen al).

Dat is dus juist weloverwogen. Je kiest er toch bewust voor om geen hap te nemen?

Dit is typisch weer zo een geval van zanger vind ik een eikel, dus muziek is slecht/ krijgt geen eerlijke beoordeling.

ik stel voor dat we een culinaire site openen

Vrienden... ; het is een kwestie van smaak... zullen we het daar op houden?
doe ik ervoor al ophef een puntje bij. (en is ook wat reeeler).

't is ook weer niet zo dat ik elke dag U2 draai; daarvoor ben ik te zeer een fijnproever.

Overigens is het besluit om de ballen niet te eten niet weloverwogen te noemen, omdat een dergelijke beslissing veelal in het oudste deel van de hersenen zal vastliggen, het limbische systeem, waar alle intuïtieve, instinctmatige (defensie etc) vandaan komen.

Daarover hoeven we vaak geen moment na te denken

De hoesfoto (van Corbijn) blijft zeker op lp-formaat wel erg fraai.

Nee, natuurlijk is dat niet weloverwogen. Dat is nu juist het punt. We spreken het volgende af: jij gaat levende spinnen eten en dan gaan wij beoordelen of je dit doet en zo nee of dit een weloverwogen keuze was.

Overigens staat dit een brede smaak in het geheel niet in de weg. Het overkomt me vrij zelden dat ik slecht naar een muzikant kan luisteren vanwege ergernissen op het persoonlijke vlak.
Lionel Ritchie doet het bij mij ook slecht. Ik weet niet wat het is, maar ik vind het een ongelofelijke slijmbal.