U2 - The Joshua Tree (1987)

Je hebt helemaal gelijk, Mjuman, het was ook niet mijn intentie me hier als deskundige in de U2 vs. Simple Minds discussie te mengen.

aan Cured: Queens bombast en Radiohead in je top 10 ... onze meningen lopen mijlenver uit elkaar ... exit, een mooi compliment.

aan Premonition: wonderbaarlijk dat je je de zonnebril- en mutsergernis nog herinnert, je vergeet wel het lederen pakje te noemen.

aan musician: de vergelijking met Pink Floyd ... Heel goede band, maar niet om vaak te beluisteren. Genesis zal wel minder hoogstaand zijn, maar is zoveel genietbaarder. Laat U2 maar Pink Floyd zijn.

Ondertussen blijf ik erbij: na 1985 waren zowel U2 als SM over hun hoogtepunt heen. 'The Joshua Tree' bevat zoveel schreeuwsongs en het ronduit lelijke 'I still haven't found ...'. Dat cowboy- en indianengedoe is gewoon belachelijk. 'Achtung Baby' is een goed album, maar de imagowijziging is verschrikkelijk. 'All that you can't leave behind' vind ik wel echt sterk. Voor de rest allemaal middelmaat sinds 1985. Ook SM wisselen klasse af met middelmaat. Alleen wordt de een opgehemeld en de ander afgebroken. Ik kon me daar ergeren, nu niet meer. Madonna is veel beroemder dan Lisa Germano. Wat betekent dat? Niks.

Je droomt nog maar mooi verder over die goeie oude tijd; het enige wat niet een droom is, dat het kwalitatief gezien over was na '84 voor de SM , niet voor U2.......en eh, een top 10 heb ik ook niet.

Wat voor jou kwalitatief over is of doorloopt , is dat voor een ander niet. Wat jij voorstelt als een feit, is louter een mening. Alle respect daarvoor, maar respecteer ook die van iemand anders.

Ja, dan kunnen we er beter over op houden. Je geeft zelf ook een mening over de 2 bands dus, waar heb je het over Ik hoef het niet met je eens te zijn toch? (ik heb trouwens ook niks een feit genoemd)

Het wordt trouwens volkomen off-topic, dus laat maar. Ik ben van beiden geen fan, dus daar gaat het niet om.

Er is natuurlijk niets zo moeilijk dan dat een band die, laten we zeggen, aanvankelijk de ruimte heeft om zich de eerste vier albums te presenteren om daarna de tijd te krijgen om zich verder te ontwikkelen. Zonder in herhalingen te vallen, smaakvol rekening te houden met veranderende tijden en daarnaast composities op hoge school niveau te blijven schrijven.

Dat is een voorrecht dat slechts voor weinigen is weggelegd, ga je 60 jaar rockgeschiedenis bekijken.

Vrijwel altijd gaat een band of artiest wel één of een paar keer nat in dat hele proces. De pieken en dalen bepalen uiteindelijk de algemene status van een band of artiest, hoe zij worden beoordeeld.

Ik geloof niet, dat U2 dan erg laag zal staan, in die hele rating. Je ziet het ook in de belangstelling die er ontstaat, als een nieuw album wordt aangekondigd. Zij hebben de status moeten veroveren. Bruce, Neil, Bob & Paul hebben dat ook. Ik noem er nu vier, er zijn er uiteraard meer.

Dat kan alleen, als je een balans hebt die ver doorslaat in het voordeel van veel positieve beoordelingen. U2 heeft die hoge status o.a. te danken aan juist albums als The Joshua Tree. Relatief gezien nog redelijk vroeg uitgebracht in het begin van hun carriere.

Maar over de afgelopen 33 jaar bekeken, heeft U2 eigenlijk maar vrij zelden teleurgesteld. Zij voldoen ruimschoots aan de algemene eisen "Zonder in herhalingen te vallen, smaakvol rekening te houden met veranderende tijden en daarnaast composities op hoge school niveau te blijven schrijven." Net als Bruce, Neil, Bob & Paul.

En al rent Bono elke dag naakt een paar rondjes in z'n eigen achtertuin, dat doet niet af aan de totale prestaties van U2 als geheel, voor al het studiowerk dat er is gemaakt.

Breek me de bek niet open!



(note: het weghalen van de overbodige spatsies is een gratis verleende taalkundige dienst )

Algemeen is niet identiek aan mijn voorkeur en alle andere kwalificatieve epitheta zijn enkel van jouw hand. Ik heb eerder mijn punt gemaakt - ik sta alleen paf van zoveel gezwollen blaatpraat. Je vindt U2 goed of niet - en dat hoef niet te allen tijde te zijn, maar die kromme billenpraat over commercieel succes en zo dat gaat nergens over - er zijn genoeg acts met commercieel succes die ik apsoluut niet zou willen horen, al zat ik zonder voedsel in de nor in Bannistan vanwege het bezit van een aantal, lokaal wettelijk niet-toegestane, electronic cd's.

U2 - tegenwoordig bijna de soundtrack voor winkelen met een half-wit brain in een voorstedelijke shopping mall waarop voorheen de Britten het alleenrecht hadden.

Jawel, alleen zijn de woorden commercieel succes, gelinkt aan de veronderstelling (die je mij toedicht) dat het dan automatisch goed is, in mijn reactie niet gevallen.

Ik constateer alleen een voortdurende algemene (hoge) waardering voor U2. Concludeer voor mijzelf dat ik, gezien het gebodene, dat in grote lijnen wel kan begrijpen. Met dat laatste mag je het dan uiteraard oneens zijn.
Commercieel succes adhv verkoopcijfers is overigens wel simpel vast te stellen bij U2, dat is ook redelijk inherent bij de status van de band.

Dank voor het weghalen van overbodige spaties, by the way

Je wordt oud - even het geheugen opfrissen met een citaat van je van eergisteren, de cursivering is door mij aangebracht:



Die tekst lijkt me evident, veel kwantitatieve (en niet kwalitatieve) praat - daarom:

YouTube - Fad Gadget - For Whom The Bells Toll

Ja, ik gebruikte hier de verkoopcijfers/populariteit in relatie tot de discussie U2 vs Simple Minds, zo kan ik het ook

Ik constateer dat ik Achtung Baby goed vind en blijkbaar zijn meer mensen die mening toegedaan. Ik zie dat hier veel mensen er op stemmen, het een hoge waardering geven en het album blijkbaar ook in huis hebben gehaald.

Daarmee heb ik niet gezegd dat elk album dat commercieel goed boert ook goed is.

Maar als je het op U2 wilt laten slaan: wat meer kun je als band wensen dan een breed gedragen waardering, goede verkopen en een behoorlijk enthousiast publiek? Die kwalificaties gelden overigens voor heel veel albums die U2 heeft uitgebracht.

Ik weet dat je een heel bijzondere smaak hebt, met veel artiesten waar velen van ons nog nooit hebben gehoord in je portefeuille en dat mag je graag etaleren. Dat mag ook en dat waardeer ik ook. En nee, je bent zeker niet algemeen en jij in het bijzonder wordt niet bij die groep ingedeeld. Maar dat neemt niet weg dat de muziek van U2 door vele rockliefhebbers behoorlijk op handen wordt gedragen, ook al ten tijde van The Joshua Tree.

En die mening mogen ze best hebben, net als jij de jouwe.

Ondanks haar 26 jaar is de plaat nog niet oud genoeg. Vaak wordt gekozen voor Achtung baby als beste u2 plaat. Ik verwacht dat op termijn dit als kroonjuweel bettiteld zal worden. voor mij de plaat van het decennium. Enorm ultra mega super geweldig grote plaat, een algemeen als onontkoombaar.

Zal nooit gebeuren, de 80s hebben teveel juwelen voortgebracht om daarover consensus te bereiken. Joshua Tree is ook iets te braafjes en conventioneel om nou echt boven de rest uit te steken, alhoewel dat voor de massa natuurlijk weer een sterke eigenschap blijkt te zijn

Zal nooit gebeuren? Jij maakt mij aan het lachen.

>Ik verwacht dat op termijn dit als kroonjuweel bettiteld zal worden.

Als het na een kwart eeuw nog niet beschouwd wordt als kroonjuweel, zal het niet meer gebeuren.

jij leest niet goed, want zo staat het er niet.

Jij mij ook..

Als Bono wat minder zou schreeuwen, zou ik het iets beter vinden.

Op het album valt het schreeuwen toch wel mee? Bono zingt imo behoorlijk ingetogen. Dat hebben Eno en Lanois hem geleerd. Live is een ander verhaal.

Voor dat laatste mijn dank - edoch, dat laat twee zaken onverlet:

1. nog steeds is kwantiteit niet gelijk aan kwaliteit - immers "1000.000" lemmings can't be wrong?

Zo staan er hier prachtige albums op de site die nog niet door 50 users gewaardeerd zijn en de effectieve waardeerders zijn veelal - zo durf ik wel te beweren - veelal niet braaf met de mainstream meedrijvende rockers.

2. mijn kwantitatieve waardering voor dit album is 3,5* - dat lijkt mij toch een vrij positieve waardering.

On a more personal note: op het moment dat een artiest of band massaal wordt omarmd, heeft dat vaak tot gevoel dat die muziek te allen tijde en overal wordt gedraaid en dat heeft vaal een minder gewenst effect: ook de door mij gewaardeerde Adele heeft bijv daar onder te lijden:
ik draai haar albums (even) niet meer - hoor het te vaak, in winkels, restaurants en af en toe radio.

Wat zijn dan jouw criteria om iets kwaliteit te noemen?

Het antwoord op die vraag zal volstrekt subjectief zijn.

Dit ik met je eens, maar als Mjuman steeds criteria afwijst die "eventueel" wel wat over de kwalitieit van een album kunnen zeggen, hoor ik graag wat zijn criteria dan zijn.

Die zijn ook onmogelijk vast te stellen, daar zijn al vele topics op deze site over gesneuveld.. maar Mju heeft natuurlijk volstrekt gelijk dat verkoopcijfers geen malle moer met kwaliteit te maken heeft.

With Or Without You en Exit zijn de beste nummers van dit album, duisterder dan de rest.
Ik vind dit album beter dan Achtung Baby, daar staan toch ook een paar mindere nummers op.
Verder hou ik het meeste van hun eerste 3 albums; positieve wave, met The Edge nog als gitarist en niet als effectentovenaar, en Bono als naieve adolescent.
Ook het pianospel van The Edge gaf een toevoegende waarde.
Steve Lillywhite gaf voor mijn gevoel de jongens meer vrijheid, The Unforgettable Fire (vooral) en The Joshua Tree beschouw ik teveel als Brian Eno albums, met de leden van U2 als sessiemuzikanten.

En waar baseer je die beschouwing op?

Ik noem het gewoon een logische ontwikkeling. Eno was de juiste man op de juiste plek.

Niet iedereen zal die combi omarmt hebben, maar U2 stond niet stil.
Misschien is het allemaal wat bedachter, maar de groep verliest de emotie niet uit het oog op platen als The Unforgattble en deze.
En de effecten van Edge zijn passend en kleurrijk. Een gitarist met een eigen sound en volkomen dienstbaar in het geheel.
Een producer heeft trouwens altijd wel wat invloed op het totaalgeluid, niet alleen Eno.

Daar ben ik het niet mee eens. Als muziek een groot publiek aanspreekt heeft het kwaliteit. Al was het maar de kwaliteit om een groot publiek aan te spreken. Dit klinkt flauw, maar is het niet.
Daarnaast weet de meerderheid meer dan de minderheid.
Zet een koe op de markt en vraag voorbijgangers hoeveel hij weegt. Het gemiddelde van de antwoorden komt dichter bij de waarheid te liggen naarmate je meer mensen vraagt.
De meerderheid bezit onvermoede slimheid.

Toch op MM krijgen de best beoordeelde platen van een band/artiest vaak ook de meeste stemmen. Is dat dan alleen maar een soort dom kuddegedrag?
Ook bij The Joshua Tree hetzelfde beeld. Hoogste waardering en de meeste stemmen.
In dit gevak kun je de kwaliteit / kwantiteit link toch moeilijk ontkennen.

Dat het vooral Eno was die bepaalde hoe het geluid moest klinken.
U2 was wel leverancier van de songs maar Eno de smit.
Oftewel U2 was de boer die het vlees leverde, en Eno maakte er de worst van.

Eno en Lanois waren van grote invloed voor het geluid van TUF (zoals Hannett dat was voor de albums van JD), maar om de bandleden weg te zetten als "sessiemuzikanten" gaat mij te ver. Ik heb het gevoel (en meen dat ook ergens gelezen te hebben) dat Eno de band heel vrij liet in de composities. Veel ruimte voor experiment en improvisatie. Zo is 'Elvis Presley & America' grotendeels tot stand gekomen op basis van jamsessies.