U2 - The Joshua Tree (1987)

Met The Joshua Tree veranderde er iets bij U2 wat het precies was daar ben ik nog steeds niet uit, maar het was i.i.g. niet een heel nieuw geluid eerder was The Joshua Tree een uitgekristalliseerde vorm van The Unforgetable Fire. Waar de opvolger van The Joshua Tree, Achtung Baby (het tussendoortje Rattle & Hum even niet mee gerekend) wel een behoorlijke koerswijziging was kan je mischien wel stellen dat The Joshua Tree de afsluiter was van de eerste periode. En met dit album kwam ook de "gave" om hits te produceren waar voorheen de singles met geluk de Top 10 haalden waren de 3 singles van The Joshua Tree alle 3 vette Top 10 hits en in de jaren hierna zouden er nog velen volgen.
Het is in mijn beleving wel het album van U2 van de jaren 80, zoals gezegd 3 zeer vette singles Where the Streets Have No Name, I Still Haven't Found What I'm Looking For en With Or Without You, maar ook de overige nummers zijn van een grote klasse vooral het afsluitend kwartet van dit album is van een zeer hoogstaand nivo.

Interessante wetenswaardigheid over The Joshua Tree (ik spreek hier over de boom die op het album staat afgebeeld) is dat in 2011 Guus van Hove (toenmalig directeur van Poppodium 013 in Tilburg) is overleden aan de gevolgen van een hitteberoerte in het Joshua Tree National Park (California) terwijl hij daar op zoek was naar de bewuste boom. Ironisch genoeg stond die boom niet in dat National Park maar in Death Valley (Nevada) waar hij overigens al in 2000 is omgewaaid. De omgewaaide boom ligt er nog steeds met een plakette er bij met de text "Have You Found What You're Looking For".

Ironisch genoeg?

Het artwork van Anton Corbijn kan hier niet onder belicht blijven. Succes is een totaalpakket.
Muziek, sfeer en verpakking. Corbijn weet met zijn foto's precies de sfeer te pakken die de muziek uitstraalt. En is daardoor bepalend voor het imago van de band.

Ik heb deze pagina eens doorgelezen en wat me het meeste bij blijft is dat ik het idee heb dat het ego van sommige users weleens groter kan zijn waarvan zij Bono soms betichten .

Dit album vind ik goed, maar niet zo enerverend/prikkelend als Achtung Baby, maar in zijn geheel wel (wat) beter dan TUF, waar vooral de 2e kant het wat laat afweten. Dank u.

Het zijn gewoon drie totaal verschillende albums.
Waar met TUF de nadruk wordt gelegd op gevoel worden met TJT in grandeur en rustiek echte muziekstukken neergezet. En AB is weer een heel ander verhaal. Die heeft een drive, een dynamiek: vette rythmsecties, dansbaar. Geen mooie doordringende songs meer als voorheen (algemeen genomen: One en Love is Blindness gaan nog altijd door merg en been), maar gewoon vette lekkere rockmuziek, het heeft een er een tikje de schijn van alsof ze de de dingen die ze voorheen voor lief namen, in hun reis door de diepe valleien van de ziel, nu weten te facen en zeggen willen: dit is de andere zijde.

Ben eigenlijk totaal geen U2-fan. Sterker nog, ik vind ze ongelofelijk overrated. Daarentegen moet ik toegeven dat dit toch wel een fijn albumpje is. Bullet The Blue Sky en Where The Streets Have No Name vind ik de mooiste. Vooral die laatste heeft natuurlijk een legendarisch intro. Kippenvel.

Dit is gewoon een wereld album alleen is het bijna geheel versingled, zodat het uiteindelijk zoveel werd gedraaid dat het mij weer tegen ging staan.

Eigenlijk begin ik het album sinds kort pas echt te waarderen. Juist omdat je de singles niet zo verrekte vaak meer hoort op de radio. Tenminste ik niet. Zodoende heb ik de plaat een fiks aantal keer in zijn geheel zonder irritatie kunnen beluisteren en dat komt de waardering zeker ten goede.
Sowieso stond het album me wat tegen omdat het toch wel een hele andere feel heeft dan de albums dan ervoor. Maar ja, ouder, niet per se wijzer maar wel wat toleranter.

Ben eigenlijk nooit zo voor de singles gegaan. Ik heb zelfs een periode gehad dat ik gelijk kant 2 ( Lp-tijd) opzette.
Red Hill Mining Town, Exit en Mother Of The Disappeared zijn eigenlijk mijn favoriete tracks.

Maar de laatste jaren gaat ie weer helemaal rond. Blijft gewoon een wereldplaat.

Vanwege mijn uitermate prettige ervaring met "Achtung Baby" heb ik dit album ook weer eens een kans gegeven. Ik ben eerlijk gezegd nooit echt zo'n U2-fan geweest. De meeste hits van de band doen mij helemaal niets... Ik vind het eigenlijk maar saaie muziek die een beetje voortkabbelt. Met name een liedje als "With Or Without You" vind ik bijzonder slaapverwekkend. MAAR: U2 heeft mij laten zien ze best muziek kunnen maken die mij aanspreekt. De live-versie van "Bad" op Live Aid vind ik prachtig en van dit album vind ik met name "Bullet the Blue Sky" en "Running to Stand Still" erg mooie liedjes.

De hits van dit album vind ik matig tot redelijk. De albumtracks trekken mijn gemiddelde waardering echter duidelijk omhoog. "Achtung Baby" vind ik gemiddeld gezien wel iets spannender en passievoller dan "The Joshua Tree" en daarom waardeer ik "The Joshua Tree" met 4 sterren en "Achtung Baby" met een halve ster meer.

Dan moet je wel even je score aanpassen

Dat had ik gedaan, maar ik heb mijn score weer naar 3,5 sterren teruggezet, omdat ik het verschil tussen "The Joshua Tree" en "Achtung Baby" gevoelsmatig groter vind dan een halve ster. Sorry. Om het goed te maken, zal ik binnenkort eens een positief verhaal schrijven bij "Achtung Baby", want dat album heeft me echt positief verrast. Ik kan mijn score in de toekomst altijd weer aanpassen. Vanaf het vierde nummer vind ik "The Joshua Tree" namelijk een erg goed album. Het gemiddelde wordt voor mij naar beneden gehaald door de (naar mijn mening) doodgedraaide eerste drie liedjes van het album. "With Or Without You" vind ik sowieso een beetje een saai liedje.

Voor mij misschien wel het mooiste wat de heren hebben gemaakt!!

Meen je dat nou? Toen deze single uitkwam dacht ik direct "als dit zo doorgaat dan wordt dit hun minste album tot dan toe". Toen kwam I stil haven't found what I'm looking for er nog eens overheen. Uiteindelijk vind ik dit nog steeds de minste U2 plaat tot dan toe, maar de overige nummers hebben wel heel veel goed gemaakt. Ik moet ook wel zeggen dat de airplay destijds ook wel zo overdreven groot was dat je er ook wel snel klaar mee was. Beetje het Edwynn verhaal zeg maar. Later is de waardering voor dit album wel weer toegenomen, maar nog steeds draai ik tot en met Achtung Baby elk album liever dan The Joshua Tree. Dat wel.

Ten tijde van de release was ik nog niet verwekt, dus die irritatie speelt bij mij geen rol. Of in ieder geval, minder. Want ook wie in '88 geboren is, heeft de drie singles toch heel wat keren langs horen komen. Voor mij klinken ze als veelgehoorde klassiekers. Weliswaar grijsgedraaid, maar daarom niet minder goed. Bij mijn beleving van The Joshua Tree helpt het ook mee dat het 'muziek van mijn vader' is. Het schijnt dat kinderen vaker positieve associaties met de muziek van hun ouders hebben trouwens: Turns Out Your Kids Really Did Love That Music You Played : Shots - Health News : NPR.

Tot slot; het intro van Where The Streets Have No Name is misschien wel mijn favoriete albumintro ooit. Heerlijke opbouw en een mooi voorproefje van wat komen gaat: 50 minuten kwalitatieve en - inderdaad - radiovriendelijke rock, met Exit als persoonlijk hoogtepunt.

The Joshua three is zo'n plaat waar iedere topband er eentje van heeft. Sgt Pepper, Rumours, Hotel California of thriller. Zo'n classic rock album waar er minstens 10 miljoen van zijn verkocht.
Alles klopt aan The Joshua tree, tot het artwork van Anton Corbijn aan toe.
De sfeer die er vanaf spat staat nog steeds overeind.
Ze hadden de tijd mee, de grote wereldwijde doorbraak.

Hoewel I still haven't found what I'm looking for een draak is en With or without you saai is, een beetje het every breath you take gevoel.
De meeste klassiekers zijn niet perse de beste plaat van zo'n band.
Het zijn platen die precies in een tijd paste, en daardoor een soundtrack voor miljoenen mensen is.

Deze plaat met bijbehorende tournee in 1987 zijn voor mij nog steeds het magnum opus van U2.

Mooie uitspraak is dat. Zelf ben ik geen heel groot liefhebber van U2, het is voor mij teveel van hetzelfde, maar deze en The Unforgettable Fire zijn platen die ik in een - voor mij - turbulente periode kocht en heel veel draaide. Ik zie daardoor bij de muziek de beelden van toen. Uit mijn eigen leven, wel te verstaan. Werkloosheid, vriendin weg, dat soort dingen. En dan er weer keihard bovenop komen. Dat ook.

Inmiddels na al die jaren luister ik weer eens naar een andere uitgave van dit album, dit keer de geremasterde vinyl versie. En wat dringt die plaat dan weer tot je door zeg. Ik draai vaak de bekendste eerste drie nummers als laatste. Dit omdat ik de rest nog wat beter bij elkaar vind passen. Die zijn echt donker en passen fantastisch bij het prachtige artwork, de foto's van Anton Corbijn in de Joshua Tree Desert. Bij de LP zit zo'n groot fotoboek vol met onheilspellende foto's die tegelijk schitterend mooi zijn. En dat kan je eigenlijk ook over de muziek van deze plaat zeggen.
Die eerste drie nummers zijn ook erg mooi natuurlijk, alleen net wat minder donker, muzikaal gezien dan. En songs als Bullet The Blue Sky (wat een titel!), Running To Stand Still & Exit zijn echt subliem. De rest doet er niet veel voor onder en dat levert een bijzondere plaat op.

Op een zondag in 87 in de White Corner in Norg( discotheekje ) werd opeens aangekondigd With or without you van U2. Er mocht gezwijmeld worden was de boodschap. Ik heb niet gezwijmeld met wie dan ook maar heb ademloos voor de DJ gestaan en zag hoe de plaat zich roerde en opeens een stralend ingetogen nummer mijn oren in blies. Hemels, maar dat kon toch niet waar zijn. Het was een nummer van U2 dat ik verfoeide altijd. Totaal niet mijn band te noemen tot dan toe.
album vervolgens niet gekocht want dat duurde nog een jaar of 8. Eenmaal gekocht rond 1995/96 of zo het een paar maal gedraaid maar er gebeurde niet zoveel. Ja mooie nummers staan er op maar dat was het dan wel. With or without you als topper toch in mijn persoonlijke top20 rondslingerend elk jaar.
Hoe het kan ik weet het niet maar zo rond 2008 hoor ik het album eens tijdens het fietsen rond het witterveld nabij Assen. Running to stand still draait en ik val stil en ben in de emotie geschoten. Hoe het kan en wat de trigger was, geen idee van.
Waar ik wel een idee van heb is dat het album gestaag mijn top10 binnenkomt want na vaak draaien wordt ie allengs mooier en mooier.

Het lijkt net alsof de heren hier een emotie neer hebben gezet als afsluiting naar hun latere werk toe. Het is persen geweest met een mooi resultaat.

Mooi verhaal!

Dit album (is net als Achtung Baby) ge-wel-dig.
Ook hier geen minuut verveling. De intro van WTSHNN is wat mij betreft 1 van de goddelijkste intro's ooit. Het orgeltje gevolgd door Edge zijn gitaar! Nog steeds als ik bij een U2 concert ben een kippenvel moment. Elk nummer is gewoon briljant. Running To Still / Exit / One Tree Hill / Red Hill Mining Town 1 voor 1 pareltjes die nog steeds hun kracht hebben die ze hadden toendertijd. Zou mooi zijn om een aantal van die nummers live te horen tijdens de nieuwe tour.

Van de zomer gaan we de kroon op het werk zetten door op zoek te gaan naar de plek waar de gevandaliseerde boom ooit stond : death valley. Ik ben benieuwd of ik de sfeer van het album (incl. artwork) ga ervaren zoals ik hem nu ervaar.

Als dat het geval is, kun je net zo goed thuis blijven

Ik vind het als oud U2 fan een goed, maar lang niet zo prikkelend/spannend/vernieuwend album als Achtung Baby. Ik heb dit album echt in jaaaaren niet afgespeeld en dat zegt dan genoeg over wat het niet met me doet.

Overigens ben ik vooral een U2 liefhebber van de eerste 3 jaren met het live-album UABRS als kers op de taart.

Toch met name de 2e plaatkant is voor mij altijd een feest der herkenning. Het zijn songs met een spanningsboog en emotie die zelden meer zijn overtroffen door de band.
Achtung Baby is geweldig, fris, maar toch iets minder magisch dan deze in mijn beleving.

Mooi hoor! Zit op de loggia, avondzonnetje, Cuba Libre binnen handbereik en we zijn alweer bij One Tree Hill. Waanzinnige plaat uit een mooie periode en met geweldige herinneringen aan een magisch optreden in DE Kuip. U kent het misschien wel, zo'n stadion waar het wel sfeervol is.
Tja, alleen maar superlatieven voor deze overgangsplaat, waar alles in zit wat U2 groot(s) maakt.
Het heeft bij mij jaren geduurd voor ik Achtung Baby! kon waarderen, maar ook dat is uiteindelijk goed gekomen! Ssst, nu fijn naar Exit en Mothers luisteren...

Het grappige is dat ik deze plaat als referentie gebruik, van voor Joshua tree en van na joshua tree. Voor mij een ijkpunt in de muziekgeschiedenis.

Nou ja, andor, het heeft in ieder geval geen invloed op het aantal 5,0 dat je uitdeelt. Dus hoe bedoel je dit precies?