U2 - The Joshua Tree (1987)

Oneens. Ik vind dat dat meer met commercie te maken heeft, bepaalde platen zijn dusdanig gepushed of waren de doorbraak in de VS (zo ook Joshua Tree) waardoor het een mainstream klassieker is geworden. TUF vind ik vele malen beter dan deze namelijk. En bij veel andere artiesten vind ik ook vaak hun bekendste album niet de beste.

Ik heb eens een interview (in OOR?) gelezen waarin Adam Clayton vertelde dat op dit album de invloed van Eno minder groot was dan op TUF. Op TUF bepaalde Eno veel meer de sound, hierop was volgens Clayton de rol van Lanois veel belangrijker. Dat resulteerde dus in een meer traditioneel geluid dan op TUF.

Leg TUF en TJT naast het solodebuut van Lanois (Acadie - 1989) en je hoort er beide albums wel een beetje in terug. TUF is veel atmosferischer dan TJT (en met meer mystiek) en dat sluit idd meer aan bij de ambient-achtergrond van Eno.

Misschien.

Er is in beginsel helemaal niets mis met een relatie goed album/grote verkopen. Wat zou je hebben gezegd als zou blijken dat The Unforgettable fire bij nader inzien toch meer albums zou hebben verkocht dan The Joshua Tree?

In beginsel zou dat heel goed hebben gekund: TUF was nog een echte LP en voor relatief weinig te koop. TJT stapte juist het peperdure cd tijdperk binnen, wat leidde tot zeer hoge album prijzen. Kan ik mij nog herinneren.

Je kunt noch het één, noch het ander stellen. Veel verkochte albums betekent niet per se goed maar ook niet per se slecht. Per album blijft het ook nog eens een subjectieve aangelegenheid.

Jouw angst om ooit voor mainstream uit te worden gemaakt door toevallig een zeer veel verkocht album goed te vinden leidt altijd tot een radicale afwijzing en honende opmerkingen. Dat is ook niet normaal. Maar aangezien het de aard is van het beestje en elke reactie bij voorbaat voorspelbaar, wordt het meer en meer een zaak van schouders ophalen.
Ten einde de bewering kracht bij te zetten: zie je wel, de commercie heeft zich er mee bezig gehouden (om het album te verkopen in de VS). Dan kan het natuurlijk niets meer wezen.

Ik weet nog dat iedereen, de hele muziekmedia van onschuldig popblaadje tot als uiterst kritisch bekende staande vakbladen, lovend was over The Joshua Tree. Ook vanuit het (U2-)publiek was er nauwelijks enige kritiek. Alleen maar lof over de progressie die de band had gemaakt.
Als vervolgens de verkopen van TJT ver onder die van TUF waren gebleven, was er waarschijnlijk niet veel meer gebeurd.

Echter, na de verkoop van (naar schatting) 25 miljoen exemplaren, wordt het opeens mainstream om dit album in bezit te hebben en goed te vinden. Jammer, maar helaas. Teveel verkochte exemplaren. Het had obscuur moeten blijven en niet meer moeten worden verkocht dan een half miljoen, alleen verspreid onder de échte liefhebbers.

Maar helaas, zo gaan die dingen. Ik ga daar dan niet flauw over doen en blijf op dezelfde wijze naar het album luisteren (en kijken) als bij aanschaf in 1987. Het opperhoofd van de scriba's op musicmeter heeft mij eerder al ingedeeld bij het Gilde der Mainstreamers en die ga ik natuurlijk niet tegenspreken: dat komt er van, een nummer 1 in je top 10 met meer dan 40 miljoen verkochte exemplaren.

De zaken liggen echter niet zo eenvoudig. Eigenlijk is The Joshua Tree een perfect album dat aantoont waarom.

Op dit topic De Site >> Algemeen >> Hoe bepaal jíj het aantal sterren dat je een album geeft? geef ik op meerdere plekken mijn ideeën daarover:

19/07/11: Mijn waardering voor een album baseer ik op 5-6tal factoren, waaronder
creativiteit/innovatie, geluidskwaliteit, mate waarin een album verrast en muzikaliteit.

10/10/12: Ik heb een aantal beoordelingspunten: muzikaliteit, vernieuwing/creativiteit, geluid/productie emotie en draaifrequentie. In den beginne was ik ook streng en gaf ik zelden 5* - momenteel ben ik wat milder en neig ik ertoe ook albums van 3 jaar geleden ook daarin toe te willen laten. Time will show the wiser; 5 * moet je écht verdienen - dan zit een album als het ware in vakje B4 op je ziel; en don't forget 4 en 4,5 is al heel mooi - hoe vaak scoor je dat immers zefl

The Joshua Tree vind ik het beste U2-album in de jaren '80 omdat hier de juiste balans is gevonden tussen eigenzinnigheid, sfeer, passie en toegankelijkheid. De productie vind ik ook vlekkeloos (helder, natuurlijk en ruimtelijk) wat lang niet gezegd kan worden van de meeste albums in dat jaar. Het is stilistisch in de tijdgeest gemaakt maar toch tijdloos. The Unforgettable Fire vind ik haast even goed maar bevat helaas één zwakke song nl. Elvis Presley and America. Hier staat geen enkel zwak of matig nummer op.

Weer dat dommige argument van verkoopcijfers - luister/lees nou eens goed, beste muziekvriend: cijfers zeggen helemaal nitsj, nada, niente over de kwaliteit (BESTE) van een artiest/band. Voor alle duidelijkheid: Zanger Rinus is retepopulair op de gluurbuis, gehoofdlaserde vrind Joling, silly (Yolanthe, the girl you can't afford) Jan Smit worden veel verkocht; dat maakt hen nog NIET goed.

The Joshua Tree is imo een soort van verdunde TUF, met water uit een andere bron

Vrouwtje Verteltmaar leest vervolgens verder voor uit het grote Popmuziekvoorleesboek:



Gek, dat kan ik me nou ff niet herinneren - maar dat doet er eerlijk gezegd niet toe. Een voorbeeld eind 2000 werd Marvin Gaye door het journaille van OOR gekozen tot plaat van de 20e eeuw. WTF - Marvin Gaye, OOR had de Tamla Motownsoul en haar roots ontdekt in 2000,

Poprecensenten en 'ontdekking van artiesten' - ik neig ertoe om te zeggen: zoals de koe de impact van het prikkeldraad ontdekt/beseft, ziet de recensent een nieuw artiest. Kortom, ik ben zeer scep[tisch over de impact van de betaalde schrijvende pers, muv mainstream, daar helpt het ideaalbeeld en de duiding van het evangelie.

Voor alle duidelijkheid: The Joshua Tree is een redelijk album van een band die eigenlijk veel beter kon dan zichzelf kopiëren onder een andere machine (=producent).

En Eno was niet de Martin Hannett van U2 - met Hannett was overleg uitgesloten

Natuurlijk is niet alles wat goed verkoopt kwaliteit. Maar je mag daaruit niet de conclusie trekken dat een album dat goed verkoopt automatisch minder is.
Vaak ben ik het eens met de betaalde schrijvende pers maar vaak ook niet.

Wat musician zich herinnert uit 1987 tijdens de release van TJT, herinner ik me ook. Weet niet of dat een collectief geheugen is, of wellicht dat jouw geheugen je misschien dan domweg in de steek laat, om eigen moverende redenen

Get your reasoning right, en leer de juiste conclusies trekken dude:

Ik ben een mens
Napoleon was een mens

Ben ik dan Napoleon?

Je leest en citeert alleen maar weer eens wat je graag wilt lezen en citeren en haalt de hele strekking uit mijn verhaal. Als je het niet erg vind, laat ik een inhoudelijke reactie dan ook maar achterwege.

Ik wist trouwens helemaal niet dat het mjuman a.k.a. orbit was?!

In het plaatsje Gennep had je vroeger 2 platenzaken, waarvan er eentje het album te laat had besteld, in die andere zaak lag een hele stapel elpees van The Joshua Trre, en in de periode dat ik het album daar luisterde werd deze zo'n 10x verkocht, waardoor ik krampachtig de mooie hoes met dito prachtig binnenwerk vast hield.
Mijn eerste U2 album welke ik gelijk met de release datum kocht.

Wat wil je nou helemaal? Dat ik digitaal mijn certificaat van echtheid voor je presenteer, inc. BSN, geboortebewijs?

Op inhoud wil ik te allen tijde met je discussiëren, maar laat astemblieft die PowNed-truukjes achterwege als je je gelijk wilt halen. Dat is laag en ongepast - alle inhoudelijke argumenten vind je. Misschien moet je je eens verdiepen hoe de adoptie van nieuwe producten (ook muziek) verloopt - het is nl NOOIT de mainstream die zorgt voor de adoptie daarvan.

Mag ik niet meer begrijpen wat je schrijft?

Ik geef een reactie op orbit, waar jij op reageert, vandaar mjuman a.k.a. Orbit.
Ik had richting Orbit, ik geef het toe, een behoorlijk epos geschreven.

Waar je dan twee zinnetjes uit haalt waardoor er een raar beeld ontstaat van wat ik heb geschreven.
Dat was in het kort mijn reactie richting jou.

Ik heb nergens voor gepleit, zeker niet voor mainstream. Wel gesteld dat zaken genuanceerder lagen dan alleen zwart/wit. Maar jij wilt constant mensen dingen in hun schoenen schuiven, die ze niet schrijven.

Dus ik weet niet hoe ik daar dan weer op moet reageren, anders dan dat ik mijn epos opnieuw uitleg. Ik dacht dat het verder duidelijk was. Maar dan kun je beter weer even naar boven scrollen.

Kom jongens, laten we het eens over 'Running to Stand Still' hebben. Wat een geweldig nummer is dat toch?......of niet?

Schitterend nummer inderdaad.

@Musican: label je reacties dan voortaan duidelijk, dan weet ik wat en hoe. Zoals het was leek het een 'retard' reactie op mijn post.

Verder geen inhoudelijke punten - lees maar er staat (niet) wat er staat

Eigenlijk ben ik elke verdere inhoudelijke reactie ook wel zat. Ik formuleer mijn standpunten helder en duidelijk, verwijs ernaar op een begrijpelijke manier, ook - op verzoek van een andere user - naar mijn beoordelingscriteria.

Als dit al een zgn 'social media' site is, dan sta ik op het op punt om vriendelijk, maar beslist af te haken - als er zo slecht gelezen wordt, vraag ik me af waarom ik in vredesnaam mijn tijd hieraan zou moeten besteden? In real life zijn er genoeg mogelijkheden om verkeerd begrepen en onjuist bejegend worden.

Je schuift weer eens je eigen denkbeelden in iemands schoenen door weer meteen te raaskallen over dingen die ik nergens zeg of beweer.
Mijn top10 bevat genoeg miljoenenverkopen en soms vind ik inderdaad het grootste succes van een band ook de beste plaat. Maar jij houdt liever bepaalde stereotypjes overeind en blijft met die balk voor je kop zitten en vermoeiend doorzeuren zonder ook maar eens een post daadwerkelijk te lezen.

Vooral de ZOO TV Sydney uitvoering vind ik van buitencategorie. Elk nummer van dit album Is eigenlijk buitencategorie. Vooral live zijn somige uitvoeringen briljant. Beluister YouTube - Best ever One Tree Hill - U2, Dublin Point Depot maar eens.

Geinspireerd door Lou Reed?

En dat klinkt heel aannemelijk. Lanois vind ik dichter bij de sound liggen van dit album dan Eno. Eno is en klinkt Europees. Lanois klinkt in ieder geval Amerikaans. Geen idee waar hij vandaan komt overigens.

Canada - hij is tweetalig (Frans) en dat kan je horen op zijn, erg fraai geproduceerde, solo-albums. Zou alleen niet zijn laatste nemen, want daar worden de songs afgewisseld met flarden uit een interview - beetje ongelukkkige combi.

Lanois heeft ook gewerkt met Emmylou Harris, op Wrecking Ball (en da's ook een prachtalbum).

Zijn samenwerking met de Neville Brothers valt ook erg goed uit,

Die New Orleans cajun ("acadien") -sfeer vind je ook terug op zijn solo-album Acadie.

"The Joshua Tree" is mijn favoriete U2 album. Van begin tot eind ben ik gevangen door de mooie liedjes, die mooi afwisselend ingetogen, midtempo of uitgesproken klinken. Het openingstweetal met "Where the Streets Have No Name" en "I Still Haven't Found what I'm Looking For" is direct raak door met name het kenmerkende gitaarspel van The Edge. Een mooie delay and reverb op zijn gitaargeluid zorgen voor dat meeslepende karakter. Megahit "With or Without You" vind ik een mooi liedje, maar heb ik denk ik iets te vaak gehoord. Ik stoor me er overigens evenmin aan hoor. Een van de absolute hoogtepunten vind ik het politiek zwaarbeladen "Bullet the Blue Sky". Een dreigende sfeer, de bezwerende stem van Bono, de galmende gitaar van The Edge en die stuwende groove van de ritmesectie. Vanaf de tweede helft van het album gaat het tempo iets naar beneden met juweeltjes als "Running to Stand Still" en "One Tree Hill". De andere tracks zijn ook gewoon goed, want een slecht nummer is op "The Joshua Tree" in geen velden of wegen te bekennen. Op "Exit" komt de dreigende sfeer van "Bullet the Blue Sky" weer terug, al is de dynamiek anders. "The Joshua Tree" is een klassieker, een hoogtepunt in het oeuvre van U2 en bovenal gewoon een tijdloze plaat.

Ik zou graag de plaat War eens horen, maar dan geproduceerd door Eno en Lanois zoals TUF en TJT. Ik vind War echt heel erg lelijk klinken.

Staat al jarenlang in mijn persoonlijke top 3 van favoriete albums en er is eigenlijk geen enkel zwak nummer op te vinden. Naast de bekende hitsingles zijn One tree hill en Mothers of the disappeared echte kippenvelnummers.

Ik hoorde voor het eerst sinds lang nog eens de studio versie van Bullet the Blue Sky.
En het was alsof ik naar een wat vlottere versie luisterde van Joy Division - I Remember Nothing.

Van de top albums van U2 heb ik deze nog niet origineel in huis, misschien handig om dan gelijk de geremasterde versie in huis te halen.

Al weet ik niet of het verschil erg groot is met de oorspronkelijke versie.

The unforgettable fire en Achtung baby vind ik super, al vind ik The unforgettable fire wel het meest uitgesproken joe toe album wat er maar bestaat.

De andere albums heb ik gepindakaast op mijn laptop staan.

Een prima album, dat helaas door de radio via diverse afgetrokken sinbgles compleet is uitgemolken. Hierna vond ik ze gas terugnemen om mij weer te raken met hun laatste album.