U2 - The Joshua Tree (1987)

BTBS vind ik vooral live een erg goed nummer, op de plaat pakt hij mij minder.

Bullet the blue sky is live ook beter dan op plaat

Live is Bullet wel beter, maar als je de albumsversie maar hard genoeg draait is er niks mis mee. Geld overigens voor het hele album, goed hard afspelen, dan klinkt het allemaal fantastisch.

Voor mij is deze plaat samen met The Unforgettable Fire bij uitstek de U2 plaat waar zeer subtiel wordt gemusiceerd met heel veel aandacht voor de details. Vanaf Achtung Baby (geen slechte plaat maar wel minder) zet de bombast in. In de periode die daarop volgt heeft U2 nog wel prima nummers gemaakt maar in een nogal losse samenhang met veel mindere nummers. De bombast is altijd flink aanwezig gebleven en de productie en kwaliteit van The Unforgettable Fire en The Joshua Tree is door de mannen nooit meer geëvenaard.

Overigens gaat dit in zekere zin ook op voor de concerten van U2. Tijdens de tournees tot en met Rattle & Hum stond de muziek altijd op de voorgrond. Ahoy 1984, Torhout 1985, De Kuip 1987 en Ahoy 1990 met BB King staan in mijn geheugen gegrift. Het showelement en de daarbij behorende overdaad (te beginnen met de Achtung Baby tournee) nam het daarna over.

Blijft met The Joshua Tree wel een magnifieke plaat over met zeer bijzonder artwork en met stuk voor stuk zeer sterke nummers die ik zelf reken tot een van de beste platen aller tijden en die zijn gang naar de CD speler regelmatig vindt.

Ik vind Achtung Baby dan weer verreweg het beste wat U2 ooit te bieden heeft gehad. Zo zie je maar weer.

Die heb ik zaterdag eindelijk in huis gehaald, jongens wat een plaat!

Mooie plaat is het absoluut maar toch een beetje het begin van het verval voor mij

With ot without you staat sowieso een stuk zachter op de cd in tegenstelling tot de overige nummers.
Tenminste op de originele uitgave, bij de remaster is dat verschil niet meer te horen.

Red Hill Mining Town blijft echt zo'n krachtig nummer, vraag me niet waarom maar het bekoort me echt wel

Zo'n gevoel heb ik er ook een beetje bij. Althans, waar U2 voor mijn gevoel echt hun weg lijken te hebben gevonden met TUF en TJT laten ze los, ergens, in hun zoektocht via R&H. Daarna Achtung, een fantastisch album die niet zozeer diepgravend en betekenisvol mooi is als TJT, maar zeker ook niet minder goed. Het is alleen anders.......ritmisch, beetje powergitaar, kortom.....meer een vétte plaat! Lekker! Dansbaar!
Het was zeker een verfrissing in hun ouvre, maar al hebben ze sindsdien echt leuke dingen gedaan, het imponerende en verwonderende aspect bleef uit......voor mij thans.

Beide albums ontlopen elkaar in kwaliteit nauwelijks . Maar Joshua Tree heeft iets magisch , iets warms . Ik vind het echt een album die helemaal klopt . Na Achtung Baby wordt het inderdaad wel iets minder . Pop vind ik zelfs vrij matig .

Inderdaad is het na Achtung Baby afgelopen al prijs ik hun durf op Pop wel, maar kwalitatief is het een stuk minder daar. Achtung Baby is inderdaad het begin van het verval, want die is namelijk zo uitzonderlijk goed dat het niet beter kan bijna. Ik ben dit album wel meer gaan waarderen de afgelopen tijd. Ik heb de albums tot en met Achtung Baby eens even langs gegaan de laatste tijd en de kritiek die ik had op dit album is er nog wel, maar in iets mindere mate. Vooral Where the streets have no name is me steeds beter gaan bevallen, maar I still haven't found what I'm looking for vind ik nog altijd bijzonder zwak. Voor de rest mis ik hier de frisheid van de albums ervoor, maar is het wel een prima album. Maar magisch? Nee, voor mij niet, de opvolger wel.

Gek genoeg vind ik hier - met uitzondering van de openingstrack - dat de nummers die geen hit zijn geweest het album omhoog tillen. En dan vooral Running to Stand Still en de laatste drie nummers.

Grappig, ik ben exact dezelfde mening toegedaan. Ook ik vind de opener, Running to Stand Still en de laatste drie nummers duidelijk de beste nummers.

With or without you is mijn favoriete U2 nummer. De andere hits op The Joshua Tree zijn ook goed maar de "normale" albumtracks vind ik beter.

Inderdaad, vanaf Bullet in the Blue Sky gaat het pas echt stuiven.

With or without you vind ik het minste nummer van deze plaat. Veel te mak. Ik krijg er een beetje een Sting gevoel bij die 'Every breath you take' zingt. De andere nummers zijn zo goed dat ik de plaat wel met gemak een ****1/2 geef.

Ga je geen review schrijven bij dit album, Arrie?

Ik vond je reviews van de vorige platen altijd erg vermakelijk.

Jawel, hallo! De review van The Joshua Tree komt nog. Ik heb echter ook nog andere dingen te doen, en ik schrijf ook nog weleens stukjes bij andere albums, dus daarom gaat het niet zo snel.

Dan wacht ik daar met spanning op.

En wat is daar mis mee dan??

With Or Without You Het beste nummer ooit geschreven door iemand die niet Gallagher van achter heet.

Bespeur ik hier een licht geval van tunnel visie?

Neu, ik vind het op een paar nummers van Oasis na het beste nummer ooit.

En ik maar denken dat je Rory bedoelde...dan had ik er nog enigszins begrip voor op kunnen brengen

Inderdaad zeg ! Rory kan ik ook nog wel begrip voor opbrengen.

Maar Oasis....

Deze cd wedijvert samen met Achtung Baby om de titel beste U2-cd ooit.

The Joshua Tree is voor mij de afsluiter van het trio War- The unforgettable fire- The Joshua Tree. Het mystieke, warme geluid van TUF is verder uitgekristalliseerd en daarnaast ging U2 de kunst beheersen van het schrijven van hits. Hiervoor hadden ze natuurlijk ook al hits gehad, maar met de eerste 3 singles scoorden ze hit na hit en traden ze toe tot de eredivisie van de rockmuziek.

Deze 3 singles zijn onderhand grijs gedraaid, maar objectief beluisterd blijven het prima nummers. Where the streets have no name behoorde, met dat fantastische intro, lange tijd tot mijn favoriete nummer van dit album. I still haven't found what I'm looking for is een prima gospel-achtig nummer en With or without you was de perfecte lancering voor deze cd. Onderhuidse spanning en U2, zoals ze nog niet geklonken hadden.
De mooiste nummers staan echter na deze 3 welbekende openingstracks. Bullet the blue sky is live inderdaad beter, maar blijft toch ook op de plaat prima overeind en Running to stand still is de perfecte afsluiter van kant 1. Dit nummer is zeker 1 van de mooiste U2-ballads.
Kant 2 is van buitenaardse schoonheid. Ik ken weinig 2e kanten die zo goed zijn als de 2e helft van The Joshua Tree.
Red Hill Mining Town kent een fantastisch en ietwat betoverend intro, In God's Country is typisch U2, typisch The Edge in topvorm. De mondharmonica waarmee Trip your wires begint, gaat door merg en been en One tree hill heeft dan weer de mystieke sfeer die ook zo kenmerkend is voor TUF.
De laatste 2 nummers drijven ook vooral op sfeer, maar dan wel perfect uitgevoerd. Wat verder erg prettig is aan deze cd, is de productie. Die voelt erg fijn en wijds aan en daardoor klinkt The Joshua Tree zeker niet gedateerd. Na The Joshua Tree zou alles anders worden. Rattle and Hum was een zeer prima tussendoortje en met Achtung Baby vond de band zichzelf opnieuw uit, en hoe!
Na Achtung Baby bleef U2 voor mij nog wel interessant met Pop en Zooropa, maar na How to dismantle an atomic bomb ben ik afgehaakt. Heden ten dage is het ook erg in om U2 te bashen, maar wie oa. naar deze cd luistert hoort een uiterst gedreven, emotionele en zeer oprechte band die de wereld wilde gaan bestormen. Dat is ze gelukt en de rest is geschiedenis.

Ik had het zelf niet mooier kunnen verwoorden.

Inmiddels origineel in bezit en heb het album toch maar op 4* gezet, waarbij het ver boven de andere U2 albums uitsteekt. Minpunt vind ik dat alle sterke nummers vooraan te vinden zijn. De drie laatste nummers vind ik wat zwakjes waardoor het album niet de afsluiting krijgt die het verdient. Overigens lijken alle U2 albums hier last van te hebben.