U2 - The Joshua Tree (1987)

Die laatste nummers hebben misschien wat meer tijd nodig om op waarde te worden geschat. Zwak zijn ze allerminst wat mij betreft!

Ben het volledig met vielip eens.

TOP Super kan het niet anders zeggen!

Ik ook, de laatste 2 nummers vind ik zelfs het beste wat dit album te bieden heeft.

Ik hoor mensen weleens beweren dat dit album de doorbraak tot het grote publiek betekende, maar helemaal waar is dat niet. U2 had toen namelijk (in Nederland) al drie top 10-hits, en twee hits die de top 10 net niet hadden gehaald. Ze hebben zichzelf met dit album wel definitief op de kaart gezet, en dit was ook het begin van de stadions. Dat zit hem vooral in de muziek, de sinlges zijn namelijk echt nummer die makkelijk bij een groot publiek aanslaan, en ook heel goed als stadion-anthems werken. Er veranderde dus nog niet zozeer heel veel in hun succes, maar vooral in de muziek zelf. Althans, veel... het is geen rare ontwikkeling als je naar de voorgaande albums kijkt, hoewel het vorige album toch wel stukken meer leunde op sfeer in plaats van meezingbaarheid. Dat dat bij dit album echter ook wel deels het geval is, zal degene die alleen de singles kent wellicht verrassen, maar ik vind de singles, hoewel goed, nou eenmaal niet representatief voor het album. De rest is zelfs een stuk meer de moeite waard.

De singles zijn wel mooi aan het begin gezet, wat typisch een commerciële zet is, maar wellicht ook omdat ze qua sfeer en geluid wel wat van elkaar weghebben. Ik heb nog weleens dat als bijvoorbeeld I Still Haven't Found What I'm Looking For op de radio komt, ik bij de intro het idee heb naar Where the Streets Have No Name te luisteren (als ik er niet helemaal bij ben). Het album begint door de orgel met een wat religieus tintje, welk gevoel ik ook altijd bij de afsluiter van het hiervoorgaande album heb, en het bouwt zich langzaam, om vervolgens op een geweldige manier de gitaar er langzaam in te verwerken. Zo bouwt het nummer zich langzaam op om uiteindelijk groots te worden. Het is wellicht bekend dat ik over het algemeen niet zo van stadionrock hou... dit nummer is daar een grote uitzondering op. Ik zie dit zo door een heel stadion meegeschreewd worden, maar desondanks heeft U2 zich er met het nummer niet makkelijk vanaf gemaakt. Subliem gitaarspel, Bono brengt zijn teksten vol overtuiging, en als je het nummer hard zet (want dat is wel belangrijk bij het nummer), word je er zo door omvergeblazen. Stadionrock, maar wel met passie!

Het tweede nummer is van hetzelfde laken een pak, maar dan met net wat minder passie en overtuiging gepakt. Ook hier valt weer op hoe mooi het gitaarspel is dat The Edge bewerkstelligt door allerlei technische foefjes. Prima nummer, dat echter nogal in de schaduw valt van de opener, omdat het nogal overeenkomt qua stijl, en de opener een stuk meer indruk achterlaat.

Ook With or Without You klinkt nog enigszins hetzelfde qua stijl, maar doet het een stuk rustiger aan. Het begint zelfs ingetogen, en zeker in het eerste gedeelte laat Bono prachtige zang horen. Ik vond altijd dat het nummer verpest werd door de aanstellerij in het tweede gedeelte, maar dat kan ik nog steeds prima hebben. Sowieso kan je dat niet weglaten, aangezien er een opbouw in het nummer zit, en het wel ergens naartoe moet opbouwen. Van mij had de climax echter iets minder overdreven gemogen. Bij de outro moet ik altijd aan de documentaire denken, waar The Edge vertelt dat ie met een heel ingewikkelde solo had kunnen afsluiten, maar koos voor een simpel gitaar-deuntje, om het rustig maar ijzersterk af te sluiten.

Zo, de singles hebben we gehad, nu kan het echte werk beginnen!

We krijgen meteen iets heel anders voorgeschoteld met Bullet the Blue Sky, namelijk een ruige in-your-face rocker. Leuk voor de variatie, maar het is het net niet voor mij. Ik mis een echt sterk en krachtig refrein, en dat gehijg van Bono vind ik wat minder. Ook de solo vind ik wat minder, en de drums klinken me wat lelijk in de oren... Maar leuk dat ze zoiets proberen, absoluut! Het eropvolgende nummer, Running to Stand Still vind ik geslaagder. Een sober akoestisch U2-liedje, kijk eens aan! Met zulke nummers associeer ik ze wat minder snel, maar dit is erg mooi ingetogen, en gewoon een prachtig liedje, kan niet anders zeggen. En in tegenstelling tot een ballad als With or Without You wordt het hier nooit overdreven, maar komt het juist ontzettend geloofwaardig en vol emotie over. Een kant van U2 die we toentertijd nog nauwelijks hadden gezien, het is bijna folk.

Daarna belanden we aan bij een wat minder gedeelte. Niet dat het slecht is, maar de nummers 6 t/m 8 vallen wat minder op, en doen mij ook een stuk minder. Red Hill Mining Town gaat altijd wat aan me voorbij, en weet nooit echt te beklijven. In God's Country is een aardig popliedje, met een aanstekelijk refrein, maar weet ook niet echt boven het gemiddelde U2-nummer uit te steken. Trip Through Your Wires heeft wel weer iets unieks over zich heen, vergeleken met het gemiddelde U2-nummer, en weet daardoor iets meer op te vallen. Het heeft een vleugje country in zich, een vleugje blues, en het heeft iets meeslepends in zich. Dat maakt het tot best een aardig nummer, maar weet me helaas ook niet echt te raken.

One Tree Hill raar genoeg wel. Niet dat dat nou zo' opvallend nummer is, maar de combinatie van de zang van Bono, de melodieën, en een ietwat melancholische sfeer, het zorgt ervoor dat One Tree Hill me juist wel altijd weet te raken.

De laatste twee nummers heb ik altijd het bijzonderst gevonden. Exit heeft een heel duistere, beklemmende sfeer in zich. Een sterke, aangrijpende tekst die ruimte overlaat om te fantaseren wat het precies voor situatie is. Sterke climaxen, rauwe emotionele zang. Het nummer laat je helemaal de tekst meebeleven, en de donkerheid is perfect neergezet in de muziek.
Ook Mothers of the DIsappeard is niet al te vrolijk, en heel emotioneel geladen. Het heeft ook een beladen onderwerp, namelijk de [url=Dwaze Moeders, een groepering van moeders die hun kinderen zijn kwijtgeraakt door de oorlog in Argentinië en Chili. Het blijft prachtig ingetogen, soms bijna breekbaar (de zang). "We hear their heartbeats..." Prachtig gedaan, zelfs de instrumenten lijken emotie uit te stralen. Kippenvelnummer!

En daarmee is een einde gekomen aan deze klassieker. Een album dat begint met stadionrock, maar waarop verder van alles langskomt, rauwe rock, folk, blues, country, vrolijke nummers, donkere nummers, een hoop emotie. Raar is het dus niet dat dit als hun magnum opus wordt gezien. Omdat nummer zes en acht me wat minder doen, kom ik toch nog uit op 'slechts' vier sterren, maar vroeger zou ik niet verwacht hebben dat ik zoveel aan een album van U2 kwijt zou kunnen.

Het is een prachtige uiteenzetting geworden, de omschrijvingen kloppen als een bus. En het is absoluut waar, want je onvervalste mening.

Vind je per saldo het album minder worden, na de singles, begrijp ik dat goed?

Ik geef The Joshua Tree ook geen maximale score omdat ik juist het begin mét de singles eigenlijk nogal gewoontjes vind.

Ga maar na, With or without you en I still haven't found what I'm lookin' for tegen de voorgangers van deze twee singles, Pride (in the name of love) en The Unforgettable fire. Die waren naar mijn mening toch wel beter. Voor mij begint The Joshua tree pas goed na With or without you, dat broeierige vervolg met al die bonte stijlen is prima en is eigenlijk alleen maar U2 in topvorm.

Eens, en dan moet de topper (in mijn opinie dan tenminste) nog koment: One Tree Hill! Echt, Arrie, luister het nog maar eens.... wat een gewelidge oerschreeuw van Bono!

Dit is het enige U2 album waar ik geen enkel slecht nummer zou kunnen noemen.

Mooie review. Ik ben het er ook mee eens dat de nummers 6 t.e.m. 8 iets minder zijn dan de rest, hoewel ik ze nog wel goed vind.

Red Hill Mining Town vind ik juist een van de beste nummers van dit album.

Ik heb die ook aangekruist als favoriet. Geweldig nummer met geweldige zang.

Nee, juist beter. Althans: een stuk interessanter, en nummer 5, en de laatste drie nummers overstijgen wat mij betreft met gemak de singles.


Als je goed leest, zou je zien dat dat nummer me altijd weet te raken. Ook naar mijn mening dus een hoogtepunt.

Ik vind nummers 6 t/m 8 juist fantastisch, zoals heel de tweede helft trouwens. Misschien komt dat ook omdat ik The Joshua Tree op LP heb leren kennen. Kant B begint met 6 t/m 8 en dat luistert toch heel anders dan op de cd.

apart dat dit zo hoog staat,U2 is een overrated band die het publiek teveel probeert te pleasen.

Ze hebben altijd weinig lef getoont in hun muziek en hebben eigenlijk nooit iets magisch gecreeerd.

Vooral nu blijven ze altijd maar hangen in het oude en klinken over de datum,een stelletje nietszeggende rockers is er overgebleven die met de springende zwaaiende Bono nog van alles probeert voor mekaar te krijgen bij het publiek,maar steeds meer vervlakken in het niets en in mist opgaan op ten duur.

Juist... Ik kan jouw tekstje niet helemaal plaatsen bij dit album.

Je geeft overigens best veel kritiek op de band in zijn algemeenheid, terwijl je Achtung Baby met 5 sterren waardeert....

Het zal ook wel. Voor mij is op dit album het complete eigen en zeer kenmerkende geluid van U2 erg sterk aanwezig. Ik heb hier eind jaren 80 en ook daarna toch best vaak van genoten. Heb hem inmiddels al jaren niet meer opgezet, dus ik denk dat het zeker tijd wordt om dat maar weer eens te doen. Ik kan ze ongetwijfeld nog allemaal meezingen!

Ze tonen misschien weinig lef maar af en toe toen ze dat juist wel. Zooropa vind ik daar het grootste voorbeeld van. Maar ook daarvoor met Achtung.

Niets magisch? Tja dat doe ik toch af als een persoonlijke mening. Eerst hebben ze de New Wave naar een hoger niveau getild en in de tijd dat deze stroming ingekakt was kwamen ze met een vernieuwde stijl op te proppen. Dat is knap en iets dat binnen de New Wave stroming geen 1 band hun na heeft gedaan.

Vooral nu blijven ze altijd maar hangen.... Dit snap ik wel en ben ik het wel mee eens. De diehard fans, en dat zijn er veel, krijgen wat ze willen. Niets mis mee.

Ik zet in op Depeche Mode, The Cure en New Order (aka Joy Division).

Lijken me drie bands die vanuit de new wave een volstrekt eigen geluid ontwikkelden
en zichzelf zelfs een aantal keren heruitvonden. Meer dan zomaar een persoonlijke mening.

Leuk dat je U2 nu ook weet te waarderen. Kan me nog goed herinneren dat je zei dat je er niks van moest hebben. Ik vermoed dat dat voor een flink deel met het ego van Bono te maken had (of in elk geval hoe hij op je overkwam/komt). Gelukkig heb je dat naast je neer kunnen leggen en ben je de muziek echt gaan beluisteren.

precies mijn idee , dat vind ik juist de 3 allerbeste nummers.
1. red hill mining town
2. trip through your wires
3. In god's country

b-kant van de lp zet ik liever op dan de met singles beladen a-kant.

Ik denk dat het draaien van een LP ipv een cd zeker veel uit kan maken voor je beleving van het geheel. De B kant is als het ware een tweede start van de plaat. Red Hill Mining Town is een prachtige opener van deel 2 van de LP, een echt kippevelnummer om keihard te draaien en mee te brullen. Bono tilt het met zijn zang echt naar een hoger niveau. De 2 nummers daarna zag ik altijd als een aanloopje naar One Tree Hill, voor mij één van de hoogtepunten van het album.

Ja, dat klopt helemaal. Moest er vroeger niks van hebben, wat deels door Bono kwam, hoe hij op me overkwam. Later heb ik echter interviews van hem gelezen waarin ie heel anders overkwam, maar ik ben vooral overstag gegaan doordat ik steeds meer nummers leerde kennen die toch wel erg sterk waren. En uiteindelijk lijkt Bono me ook gewoon een erg interessante en intelligente man.

jammer dat ze red hill mining town zelden live doen. het schijnt dat bono daar live qua zang wat moeite mee heeft

@Arrie: Altijd goed om met je vooroordelen af te rekenen en in dit geval krijg je er veel mooie muziek voor terug.

@Steven: Kan ik me voorstellen, dat nummer is hoog! Bono zingt live sowieso sommige dingen al anders dan op de platen om zijn stem te sparen. Tenminste, dat haal ik uit wat opnames die ik gehoord/gezien heb. Zijn stem is live (in het echt dus) wat minder geworden volgens mij. Misschien heeft hij door de jaren toch wel eens wat teveel geëist van zijn stembanden.

Een redelijke plaat, ik ging normaal nooit iets van U2 beluisterd hebben gewoon omdat ik hun singles erg slecht vond en dacht dat de rest niet zo veel beter kon zijn, maar toen Jellecomicgek mij deze als tip gaf heb ik deze dan toch een kans gegeven, en ik moet zeggen het is beter dan ik had verwacht er wordt sterk gedrumd en de gitaarintro van het eerste nummer doet me een beetje aan de plaat The Suburbs van Arcade Fire denken alleen is Arcade Fire stukken beter.

Want ook al zit het instrumentaal niet zo slecht in elkaar, blijft het toch iets te oppervlakkig en kan Bono me niet op iedere song boeien. De opener: Where the Streets Have No Name had ik nog niet gehoord en die bewijst toch een fraaie single te zijn. Maar ook: Bullet the Blue Sky en Trip Through Your Wires zijn prima maar de overblijvende songs variëren van matig tot redelijk.

Conclusie: dit is zeker geen slechte plaat en er staan een paar mooie songs op maar ik vind toch dat deze plaat wat overrated is. Maar dat is natuurlijk mijn mening.

Ik kan hier dus hééél slecht tegen.
Ben het ook nergens hier met je eens, toch is is je eindcijfer vriendelijk genoeg.
Je zegt dat je J.T te oppervlakkig vindt, ik wil je dan de twee voorgangers aanbevelen.
War en The Unforgettable Fire .

Nou ja Jurado, die 2 voorgangers bewijzen wat mij betreft in ieder geval het gelijk van Kobe. De vergelijking met Arcade Fire kan ik niet staven, want daar heb ik nog nooit iets van gehoord, maar vooral The unforgettable fire is zoveel spontaner en ook beter dan The Joshua Tree. Laatst las ik in de krant dat Bono en The Edge eigenlijk ook vonden dat ze met dit album hun kruit wel verschoten hadden en eigenlijk iets te ver waren doorgeschoten in hun serieusheid. Larry Mullen en Adam Clayton vonden de sound eigenlijk nog wel best, maar Bono en The Edge waren er allang klaar mee. Na Rattle & Hum werd het even rustig en in de tussentijd kwamen de ideeen van Bono, The Edge, Brian Eno en Daniel Lanois bij elkaar en werd er het echte ultieme album gesmeed. Achtung Baby. Ik blijf het ongelofelijk vinden dat Achtung Baby op de hielen gezeten wordt door The Joshua Tree. Als het nou The Unforgettable Fire was dan begreep ik het veel beter. The Joshua Tree is wat mij betreft nummer 5 of 6 op de U2 ranglijst.

Ik zou U2 toch niet te snel opgeven. Als je deze wat saai en oppervlakkig vindt, moet je Achtung Baby en Zooropa eens proberen. Die zijn zeker anders, en spannender, dan deze.

Ik snap ook wel waarom iemand The Joshua Tree saai zou vinden. Het is gewoon het meest gelikte U2 album, op de laatste 3 na misschien, ook al bedoel ik dat zeker niet negatief. Dit is het album dat het beste de U2-sound vertegenwoordigt en als groot fan, vind ik dat natuurlijkt niet slecht.

@kobe bryant fan

Achtung Baby al beluisterd?

Natuurlijk ga ik U2 nog kansen geven, ik ga zeker nog wat andere platen van hun beluisteren en deze ga ik ook nog veel draaien. Maar ik stoorde me gewoon aan de heren boven mij die duidelijk weinig respect hebben voor mensen onder de 18.

Muziek en ook U2 is voor alle leeftijden. Toch zal het vast zijn dat iemand die bewust meemaakte dat dit album uitkwam het anders ervaart dan iemand die het in deze tijd pas leert kennen (wat op een bepaalde manier met alle albums wel zo zal zijn maar met sommige net wat meer). Om maar eens een klein beetje een idee te geven waarom: check

Dit was destijds natuurlijk een fantastische release die met kop en schouders uitstak boven de gemiddelde andere releases en dan heb ik het natuurlijk over muziek die destijds de aandacht kreeg. Bijv. Swans, Sonic Youth en David Sylvian werden echt niet of nauwelijks gedraaid op de radio.

Overigens vind ik ook dat dit album de tijd prima heeft doorstaan.