U2 - The Joshua Tree (1987)

Doorbraak? Ik weet niet waar jij uithing, maar ik had al het nodige aan U2 in de kast staan. 'War' betekende de doorbraak van U2.

@kronos
Over drie singles in de top 10 heb ik niets geschreven, Thriller heb ik zeker niet ongunstig bekrittiseerd t.o.v. van deze plaat. Bruce Springsteen had al betere gemaakt, Madonna was te mainstream om er echt uit springen, Prince maakte te veel en van GnR kan niet gezegd worden dat de plaat bij de release veel los maakte, want dat deed het zeker niet. Vergeten word ook dat voor de release van deze plaat u2 dominant in de albumlijsten aanwezig was met diverse albums, het was al een razend populaire band en bij de release van TJT werd zij mega.

Dat BAD in enkele maanden meer verkocht heeft dan TJT lijkt mij sterk omdat BAD veel later uitkwam en van TJT zeker niet gezegd kan worden dat die slecht verkocht en daarnaast enkele maanden voorsprong had vanwege de release op 9 maart

@ Ziegler:
Niet helemaal.
Vervolgens kwam die live versie van Sunday Bloody Sunday (van Under A Red Blood Sky) die massaal werd opgepakt.
The Unforgettable Fire scoorde aardig, maar door het live optreden op Live aid; en vooral de indrukwekkende versie van Bad, toen wist je gewoon dat het volgende album door iedereen zou worden opgepakt.
Live Aid was echt de voorbode.

Ik haak hier aan bij ziegler (ik moet ook wel gezien mijn vorige bijdrage). De feiten liggen echt anders dan jij die beleefd, deric. TUF was een uitermate populaire plaat.

Dit was wel degelijk de grote doorbraak van U2. Ik was als jonge U2 fan helemaal weg van War en snapte niet dat niemand dit iets deed. Pas een paar jaar later begon iedereen opeens Sunday bloody sunday mee te bleren en ging het een stukje beter, The unforgettable fire deed het al een stuk beter, maar The Joshua Tree was het album dat wereldwijd voor de doorbraak zorgde. En dat snapte ik dan weer niet. Net als bij Edwynn bevalt ook mij de sfeer op The Unforgettale Fire veel beter. Ik vind dit qua sfeer de meest deprimerende. En een opgebouwde spanning waar Musician van spreekt voel ik helemaal nergens. Die voel ik wel bij War en al helemaal bij Achtung Baby. Wat ik hier voel is dat ze voor alles moeten doorbreken in de States, dat gevoel brengen ze perfect over. Het is best wel een behoorlijk album hoor dit. Maar de superlatieven die velen hier op los laten snap ik totaal niet. Maar ik leg me neer bij de mening van de meerderheid.

Edit: anders typen jullie in het vervolg tegelijk met mij een berichtje. Ben het helemaal met Deric eens. Zo zijn de feiten.

Vooral na het optreden van Live Aid.
Verschillende biografies van U2 gelezen, en daar werd ook gezegd dat de uitvoering van Bad de ommezwaai was.
Men wist niet hoe de schrijvende pers zou reageren, toen die vol lof spraken, en iedereen het had over de zanger die het publiek in ging, ging alles heel snel.
TUF verkocht echt een heel stuk minder dan TJT.

Verder had je natuurlijk ook de bijdrage van Bono bij de singles van Sun City, Band Aid en Clannad (In A Lifetime).
Hij wist verrekte goed de ruimte tussen TUF en TJT te benutten om zich in the picture te spelen.

Jullie hebben het over iets anders. Je hebben het over het moment dat U2 een stadionact werd. Dat ze mainstream (wat ook al na the unforgettable fire het geval was) werden. Ik heb het over de doorbraak naar het grote publiek. En dat vond plaats na War. En dan vooral na Newyears day en Sunday Bloody Sunday. En in tegenstelling tot Hendrik vond mijn complete omgeving War een prima plaat. Ik hoefde in mijn omgeving daar niemand attent op te maken.

Vind ik ook; persoonlijk zelfs hun beste album.
Ik heb meer met de eerste 3 albums.
Sunday Bloody Sunday werd wel pas een hit vanwege die live clip.
Grote doorbraak staat bij mij inderdaad gelijk aan stadions kunnen vullen.
The Unforgettable Fire was voor mij een stap terug.
Teveel ge-experimenteer.
Bij The joshua Tree vielen de stukjes meer op de juiste plek.
U2 was volwassen geworden, maar geef mij maar de jeugdige, rebelse Bono van voorheen; ongeacht dat de nummers minder sterk in elkaar steken.
Perfectie hoeft niet altijd mooier te zijn.

Als ik dan ook nog even mag....
Na deze toch wel boeiende discussie van de laatste dagen (te danken aan IlluMSphere of zo get).

Heb U2 in 1981 voor het eerst gezien op Pinkpop in Geleen (zou je een soort stadion kunnen noemen). Daarna ook nog bv. in De Effenaar (voor 10 gulden!).
Voor zover ik me kan herinneren begonnen er steeds meer mensen aan te sluiten bij War (was echt heel populair in 1983), werd dit gecontinueerd met het tussendoortje Under A Blood Red Sky, boorden ze met The Unforgettable Fire wederom nieuwe fans aan (inclusief het complete Oor-journaille) en werden ze door het werkelijk uitstekende The Joshua Tree definitief Kuiprijp.
En dan nu even bericht 86 miljoen...
The Joshua Tree is nog steeds een uitstekend 5-sterren album en hoort tot de sleutelplaten van de jaren 80. Werkelijk iedereen was het daar in 1987 wel over eens.
Ik ook.
En nog.

Wat is doorbraak?

Eerste 2 platen - Paradiso
War - Vredenburg
Unforgettable Fire - Twee avonden Ahoy, hoofdact Torhout & Werchter, Live Aid
Joshua Tree - Twee avonden in De Kuip

Voor mijn gevoel ligt de doorbraak van U2 naar het grote publiek tussen War en The Unforgettable Fire, je had de live clip van Sunday Bloody Sunday van Red Rocks en voor Ahoy 1984 had je voor het eerst een kaartverkoop gekte rond de band.

Gaat het om de grote of de kleine zaal van Paradiso?

U2 brak met War door, ook als gevolg van het succes van het singletje New Years Day. War was in zekere zin het laatste album dat nog helemaal het oude U2 liet horen.

Sunday bloody Sunday werd in eerste instantie geen hit in de Top 40 maar pas later (ver in 1985) toen The Unforgettable fire al uit was.

Dat album was een grote doorbraak. U2 begon nieuwe elementen aan de muziek toe te voegen en de singles Pride en The Unforgettable fire gooiden hoge ogen.

The Joshua Tree lostte vervolgens in grote mate de belofte van The Unforgettable fire verder in. De verkoopcijfers staan mij niet zo paraat ter beschikking maar The Unforgettable fire heeft ook weken in de albumlijsten gestaan.

Natuurlijk braken ze met War door. Ik weet niet precies welk boek Hendrik gelezen heeft. De eerste liefhebbers haakten alweer af met The Unforgettable Fire.

Nou had je je punt al gemaakt John Steen Ziegler en dan kun je het niet nalaten nog even een sneer te geven met bovenstaande opmerking. Gaat helemaal nergens over en ik twijfel direct aan de juistheid van je leeftijd. Maar goed. Doe wat je niet laten kunt. U2 was zeker geen onbekende band na het verschijnen van War. New Year's Day en Sunday Bloody Sunday werden veel gedraaid op de radio. En ja hun concerten werden in zalen vrij goed bezocht. The Unforgettable Fire was weer een stapje verder. Maar van een echte doorbraak was geen sprake. In die jaren kende iedereen een groep als de Dijk ook wel en werden ook hun concerten goed bezocht.Toch kon je pas eind jaren 80 spreken van een echte doorbraak met Nergens Goed Voor. Ik denk dat iedereen "doorbraak" op zijn eigen wijze interpreteert. Ik laat het hierbij.

Er is natuurlijk wel een verschil tussen "doorbreken" en "de grote doorbraak".

Ten opzichte van Boy en October was War een hele doorbraak naar een groter publiek. Ga je dat vergelijken met The Unforgettable fire dan moet je concluderen dat met dat album ook een publiek werd bereikt, mjuman zou zeggen "het (in grote getale aanwezige) mainstream-gedeelte", dat zich daarvoor nog niet met U2 had ingelaten.

Maar die "mainstreamers" zijn wel nodig om de gigantische verkoopcijfers te halen die U2 uiteindelijk ook zou halen (en dat in de toekomst zou blijven doen).

@Hendrik
Oh, ik bedoelde dat niet als sneer hoor. Geen reden om zo aangebrand te doen. Als jij reageert met 'zo liggen de feiten' vraag je overigens wel om een reactie (sneer of niet). De 'feiten' liggen namelijk helemaal niet zoals jij ze in eerste instantie schetste.
En nu probeer je er een beetje uit te komen door te doen alsof 'doorbraak' op allerlei manieren is uit te leggen. Op zich is dat waar, maar ik denk dat U2 zelf het idee had dat ze na War doorgebroken waren. Je gaat toch ook niet zeggen dat M. Jackson met Thriller doorbrak?

Geweldige kennis van de muziekindustrie, of heb je een glazen bol, deric?

Nee, maar ik kan wel logisch denken.

Was de live-single van I Will Follow niet al gewoon de doorbraak? Als je de twaalfde plaats in de top 40 haalt, ben je in mijn ogen doorgebroken.

In Nederland inderdaad een groot succes.
Maar hij werd alleen hier en in Duitsland uitgebracht.
Het was de versie van Countdown in Concert.
Waarschijnlijk heeft Rockpalast het concert ook in Duitsland uitgezonden.
Internationaal was het geen doorbraak.
Feit is zeker dat ze vooral eerst in Nederland meer naamsbekendsheid kregen.

Ze hebben natuurlijk meerdere doorbraken gerealiseerd, iedere keer kwam er een doorbraak bij; een doorbraak van Ierland naar Engeland naar het vasteland van Europa, een doorbraak van de kleine alternatieve poppodia naar de grotere zalen, een doorbraak naar het grote publiek en top 40 noteringen...

Maar met deze TJT pas de doorbraak van een ietwat alternatief publiek naar het grote mainstream publiek en daarmee naar de stadions, naar de V.S. (hoofddoel van TJT) en naar de top van de eredivisie in de muziekwereld. Zeker met Bono's bijdragen aan Band Aid, Sun City, Clannad etc. (zoals deric terecht eerder vermeldde) was er (MTV) met geen mogelijkheid om U2 heen te komen. En dat was verdiend, begrijp me niet verkeerd.

Doorbreken is geen synononiem voor groeistagnatie.

Op Live Aid enzo staan deed je niet als je enkel voor alternatief publiek mag staan. U2 was al lang mainstream voordat The Joshua Tree uit de pen moest komen.

Daar heb je wel een punt.

Hij heeft meer dan een punt: Edwynn levert de feiten!
Mijn opmerking dat U2 fans van het eerste uur de band alweer verlieten rond TUF, was wellicht wat plagerig, maar wel waar. Ze waren voor de die-hards van het eerste uur al lang te mainstream.

TUF liet ook een ander geluid horen.
Het frisse was verdwenen.
Op Pride na.

Klopt. Ik haakte ook af. Ik pikte de draad overigens weer op bij Achtung Baby om met terugwerkende kracht waardering te krijgen voor TJT. Prima album. Ik kan me voorstellen dat veel mensen dit de sterkste van de band vinden.

TJT vond ik alweer een goede stap vooruit.
Exit blijft een van hun mooiste nummers.

Hmm. Ik snor net een lijst van de bestverkochte albums op uit 1983 en tot mijn verbazing staat WAR daar op 18. Dat is best wel hoog moet ik bekennen. Mijn herinnering is echt heel anders. Ik heb het net zo beleefd als Deric, dat pas na Live Aid ze echt populair werden. Maar als ze in 83 al zo goed verkochten hier dan moet ik mijn mening bijstellen.

Met dit album heb ik ook wel hetzelfde als Ziegler. Met terugwerkende kracht heb ik dit album leren waarderen. Haalt het bij lange na niet bij het voorgaand werk, maar is bij vlagen toch goed aan te horen. Behalve I still haven't found what I'm looking for. Verschrikkelijk nummer. Daar slaan ze in mijn ogen door met het perse een hit willen scoren. Al gun ik ze die hit uiteraard van harte.