U2 - The Joshua Tree (1987)

Overigens, in de jaren tachtig was er geen metalband populairder dan U2, écht niet. Wel beter, maar soit...

Als het over populariteit gaat; Michael Jackson, Bon Jovi, Dire Straights, Bruce Springsteen, Guns N' Roses en AC/DC deden het allemaal beter met albums in hetzelfde decennium dan U2 met The Joshua Tree.

De band was ten tijde van TJT hier zo populair dat ik durf te stellen dat het van die anderen, op Michael Jackson na, niet zo heel veel voorstelde.

Wel qua populariteit, maar niet de impact. Ja, TJT was in 1987 het best verkochte album in tal van landen (waaronder Nederland en België), maar wat betreft impact kan dit album (eigenlijk geen enkel album) met Sgt. Pepper's wedijveren, al beweren sommigen dat Never Mind en Nevermind dat wel kunnen.

Hier was U2 ook populair. Maar niet populairder dan Prince, Madonna en de bands/artiesten die ik al in mijn vorige bericht noemde.

@classicrocker
Maar dat is eigenlijk ook het enige referentiepunt dat waarlangs gemeten kan worden, hoewel ik het bij U2 wel iets dieper vond gaan dan alleen dat.

@kronos
waar is hier?

Vlaanderen.

Maar ik zie eigenlijk geen reden om tot een grondgebied te beperken als je echt wil vergelijken. Terwijl ik wat aan het opzoeken was kwam ik dit lijstje nog tegen met de 33 best verkochte albums. The Beatles staan op 9 met Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band. U2 is niet in de lijst terug te vinden.

Hoewel ik een liefhebber van TJT durf ik stellen dat in de jaren 80 niemand in de buurt kwam van Michael Jackson's Thriller (al was die 5 jaar eerder), ver daarachter komt "mijn" Bruce Springsteen met Born in the USA en daarachter pas de rest.

T.a.v. Born in the USA durf ik wel te stellen dat de Bruce hype in 1984/1985 door niemand meer overtroffen is in de jaren 80: 3 singles tegelijk in de top 10, alle cd's van Bruce opnieuw in de cd top zoveel en Bruce als ware vertolker en messias van het pure rock 'n roll gevoel. Of ik daar artistiek blij mee ben, laat ik in het midden.

Ik heb in de jaren 80 ook TJT bewust meegemaakt en naar mijn gevoel was die impact minder. Weliswaar brak U2 door naar het rijtje groten der aarde, en waren de concerten in de Kuip een groot succes, maar bleef het wel in de schaduw van Thriller en Born in the USA.

Omdat jij zelf over "hier"begint. Verrassende lijst en nogal merkwaardig dat TJT in het bijzonder en U2 in het algemeen ontbreekt en namen als Britney Spears, Iron Butterfly en AC/Dc er wel instaan. Van Graceland van P. Simon overigens ook geen spoor. Het sluit totaal niet aan bij de gekte hier waar het virus welig tierde en de plaat maandenlang nummer 1 stond

Dit album is circa 25.000.000 keer verkocht maar twintig jaar later uitgebracht dan Sgt. Pepper's en bij haar release reeds door veel kopers als cd aangeschaft, terwijl laatstgenoemde de vruchten heeft geplukt van zowel het cd- als het vinyltijdperk.

TJT is in de jaren tachtig zelfs vaker over de toonbank gegaan dan Sgt. Pepper's in de zestiger jaren.

Wereldwijd meer dan 25 miljoen, dus hoort hij in die lijst.

Het zal elkaar allemaal niet veel ontlopen. Michael Jackson had, over het algemeen, andere toehoorders dan Bruce en U2.
Overigens had Michael Jackson het album Bad ten tijde van The Joshua Tree en Bruce Springsteen Tunnel of Love. Beiden geen verbetering.

Hoe dan ook, het is geschiedvervalsing om de impact van dit soort grote albums te bagatelliseren. Er waren nog een paar grootheden zeer groot in die jaren, Graceland van Paul Simon en Tango in the night van Fleetwood mac.

Het doet allemaal niets af aan de impact die met name U2 had op heel veel mensen in die tijd omdat juist zij artistiek bakens hebben verzet waar anderen vaak hun oude kunstje (zij het voorbeeldig) hebben herhaald. Alleen Paul Simon had met Afrikaanse artiesten weer eens iets anders.

Maar waarom die anderen er allemaal eigenlijk bij gehaald, als het hier gaat om The Joshua Tree? U2 heeft waarschijnlijk gewoon een goed album willen maken, zonder concurrentie in het achterhoofd. Waarom zouden ze ook. En op eigen kracht heeft het The Joshua Tree het meer dan voortreffelijk gedaan.

Best verkochte album van 1987.

De grootheid van deze plaat, dat is waar ik over begon toen deze plaat 25 jaar oud werd ergens in begin maart. Ik stelde toen dat deze plaat voor de jaren is wat Sgt Peppers voor de jaren zestig is geweest (mogelijk met MJ Thriller als enige compettie) Het contrast is ook zo mooi, het kleurrijke van The Beatles tegenover de zwartwitte Corbijn hoes

En alle drie de singles behaalden de Top 10, eveneens geen onbeduidende prestatie.

Wat dan weer aansluit bij mijn stelling dat de andere grote artiesten echt in de schaduw stonden bij de populariteit van U2. Ik weet de recensie uit oor nog onder de titel "riders on the storm" en aan de hand daarvan kon jij het al aan komen voelen.

Populariteit zegt natuurlijk niets over kwaliteit.

Inderdaad, mag het weer over de muziek gaan?

En dan nog. Alledrie de singles van het album Like a Virgin haalden ook de top 10. Ook drie van het album Born in the U.S.A. ... En Thriller steekt overal bovenuit.

Dat The Joshua Tree is een belangrijk album is en U2 een grote band staat buiten kijf, maar hier wordt een beetje aan mythevorming gedaan.

en welke mythe wordt hier dan gevormd?

@Edwynn
Dat hoeft niet, maar kan wel degelijk hand in hand gaan, daar zijn voorbeelden genoeg van

Als je je marketingapparaat maar goed genoeg in orde hebt, ja.

Kwaliteit valt überhaupt niet te objectiveren, als ik de instrumentatie, zang of teksten van dit album zou prijzen, dan volgt de weerlegging dat smaak niets zegt over kwaliteit.

Ik vind The Joshua Tree overigens het minste album van U2 tot dan (1987) toe. Het veulen dat op haar eerste drie albums rockte alsof het voor het eerst de wei in mocht was uitgegroeid tot een volwassen merrie en waar vossen hun vaar verliezen maar niet hun streken, had de band hier de klok wat langer op rock mogen zetten.

Desalniettemin boet U2 qua zeggingskracht niets in en vervolgt ze haar mars voor een betere wereld met verve (ja, er was een tijd dat nog niet getwijfeld werd aan de oprechtheid van Paul Hewson en co). Daar komt bij dat het streven tot vernieuwing dat de band hier tentoonspreidt in principe steun verdient, ook al pakt het ditmaal voor mij ongunstig uit. Anderzijds, als dit streven tot vernieuwing geen succes was geworden had de experimentele koers misschien gestaakt geweest en het fenomenale Achtung Baby nooit het levenslicht gezien.

3,5 *

Dat de andere groten, behalve 'mogelijk' Thriller (waarvan overigens 4 keer zoveel werd verkocht), echt in de schaduw stonden.

Alsof U2 de enige band was die in de jaren 80 met drie singles van een album in de top 10 kwam.

Om nog maar eentje te noemen naast Bruce en Madonna, ook Guns 'N' Roses deed dat.

En niet The Joshua Tree was het best verkochte album in '87, maar Appetite for Destruction deed beter en de eerste plaats is voor Bad (alweer die vervelende Jackson die roet in het eten komt strooien).

Verder ga ik hier niet meer op in. Ik ga dit album binnenkort zeker weer eens opleggen en misschien heb ik dan weer wat te melden.

Ik zie het als een logische groei die al werd ingezet op het sferische The Unforgatble Fire.
De jonge honden rock van de albums ervoor zijn wellicht spontaner en uitbundiger, maar U2 werd volwassener en de songs kregen hier meer body en is het vooral veel muzikaler geworden.
De produktie is daarbij tijdloos, maar dat is mijn mening.
Het is knap geproduceerd, zonder alles vol te willen proppen, daar is de zeggingskracht uiteindelijk alleen maar mee versterkt.

Na The Unforgetable Fire wist je gewoon dat het volgende album hoe dan ook hun doorbraak zou betekenen.
Klinkt wel gelijk een stuk volwassener.
The Unforgettable Fire moest het vooral van Pride, The Unforgettable Fire, Bad en A Sort Of Homecoming hebben.
Op The Joshua Tree heeft elk nummer dat nivo.

Met je eens. Ik hoor geen zwakke troeven op Joshua Tree.

De atmosfeer van The Unforgettable Fire bevalt mij persoonlijk beter. Het heeft iets mysterieus, iets ongrijpbaars. The Joshua Tree is wat meer 'down to earth' en minder Europees. Dat zijn gevoelsmatige dingen, ik weet het. Maar het is wel de reden dat ik meer met de oude platen van U2 hebt dan die van na 1987.

Ik heb het begin, de singles dus juist, altijd een beetje een stroeve start gevonden, eerlijk gezegd. Ja, het niveau is wel goed maar ik vind U2 alleen gaandeweg op het album steeds beter worden.

Mijn beste drie nummers van het album zijn dan Bullet the blue sky, Red Hill Mining Town en One Tree Hill.
Het album heeft over de hele breedte iets mystieks, zinderends (daarom ook een prachtige hoes) en er wordt tevens een geweldige spanning opgebouwd. De composities globaal van prachtige schoonheid.

Alleen die eerste drie nummers kost ze bij mij een halve ster.