menu

Bob Dylan - Together Through Life (2009)

mijn stem
3,55 (237)
237 stemmen

Verenigde Staten
Roots
Label: Columbia

  1. Beyond Here Lies Nothin' (3:51)
  2. Life Is Hard (3:39)
  3. My Wife's Home Town (4:15)
  4. If You Ever Go to Houston (5:49)
  5. Forgetful Heart (3:42)
  6. Jolene (3:51)
  7. This Dream of You (5:54)
  8. Shake Shake Mama (3:37)
  9. I Feel a Change Comin' On (5:52)
  10. It's All Good (5:28)
totale tijdsduur: 45:58
zoeken in:
avatar van Kronos
4,0
Gezelligheid wordt soms verward met sullige naïviteit misschien.

Ik herhaal, wat een gezellige ouwe knar is Bob toch geworden.

avatar van bertus99
4,0
Kronos schreef:
Gezelligheid wordt soms verward met sullige naïviteit misschien.

Ik herhaal, wat een gezellige ouwe knar is Bob toch geworden.


ge·zel·lig bn, bw een huiselijk gevoel gevend, vriendelijk aandoend; knus:

avatar van BeatHoven
3,0
Olijke plaat van Dylan, die veel respect verdient, omdat hij op zijn leeftijd 1) nog een plaat uitbrengt en 2) er alweer een geheel nieuwe draai aan geeft. Dit keer is hij omsingeld door een bluesy en oer-Amerikaanse band. Geen slechte plaat, maar het treft me niet: ik wil er niet veel aandacht aan besteden, gewoon opleggen en van ver beluisteren. Misschien was dat ook de bedoeling. Dylan is hier niet de leider, hij is gewoon aanwezig. De artiest kon evengoed iemand anders zijn geweest, met als gast Bob Dylan. Maar voor een 68-jarige swingt hij nog goed!
Voor het overige, mooie hoes én titel, ook track 1 is een pluspunt.

avatar van bertus99
4,0
BeatHoven schreef:
Olijke plaat van Dylan, die veel respect verdient, omdat hij op zijn leeftijd 1) nog een plaat uitbrengt en 2) er alweer een geheel nieuwe draai aan geeft. Dit keer is hij omsingeld door een bluesy en oer-Amerikaanse band. Geen slechte plaat, maar het treft me niet: ik wil er niet veel aandacht aan besteden, gewoon opleggen en van ver beluisteren. Misschien was dat ook de bedoeling. Dylan is hier niet de leider, hij is gewoon aanwezig. De artiest kon evengoed iemand anders zijn geweest, met als gast Bob Dylan. Maar voor een 68-jarige swingt hij nog goed!
Voor het overige, mooie hoes én titel, ook track 1 is een pluspunt.


Sorry Beathoven, ik snap niks van je stukje. En olijk? de meeste teksten zeker niet. Bob is bezig met oud worden en dat gaat niet makkelijk. De enige luchtige nummers zijn Jolene en Shak shake Mama. Dat zijn ook de minst goeie. De rest is van zeer hoog niveau. Ouderdom,vergetelheid,er niet meer bij horen, afscheid en in de laatste twee nummers acceptatie en berusting. Dat zijn de thema's van deze plaat.
Als dat je niet aanspreekt (ik weet namelijk niet hoe oud je bent)....even goeie vrienden. Maar Bob Dylan een gast op zijn eigen plaat noemen vind ik raar. Hij heeft het echt allemaal zelf geschreven en bedacht.

avatar van BeatHoven
3,0
Een gast tijdens de performance van het album, ja. Niet achter de schermen.
En inderdaad... olijke tempo's afgewisseld met serene momenten. De plaat als een metafoor voor het leven. Het leeftijdsverschil kan voor verschillende meningen zorgen. Ik heb het meer voor de angry young Dylan. Met berusting ben ik nog niet veel. Maar je moet dat Dylan uiteraard gunnen. Hij wordt zeer waardevol oud, en accepteert zijn leeftijd (zie "Modern Times", "Love & Theft").

4,0
Lekker plaatje van een erg versleten bob. Klingt of het uit de jaren 30 stamt inplaats van 2009.
dylans knarsende stem past hier goed bij 3,75

avatar van Xel
3,5
Xel
En omdat er één jarig is vandaag..... plaatje opgezet, en ik verras mezelf een beetje met de keuze voor deze.
Beyond Here Lies Nothin' is echt een supersong! Een ongelooflijke kickstart, waar het echt een beetje teveel gevraagd is dat de rest van de nummers net zo goed zijn. Dat zijn ze dan ook niet, maar er is genoeg, meer dan genoeg, te genieten.

avatar van bertus99
4,0
Xel schreef:
En omdat er één jarig is vandaag..... .


Ya, de meester betreedt een eerbiedwaardige leeftijd.

avatar van Hendrik68
4,5
Ik kende deze plaat helemaal niet. Ik hou wel van een beetje cajunachtige muziek en op deze plaat zijn er her en der wel raakvlakken. Soms is het ook wat jazzy en alleen van het woord jazz krijg ik al jeuk. Zijn stem valt op deze plaat niet eens zo beroerd uit. Wel vind ik dat het eindresultaat met een iets minder afgetakelde stem een stuk beter was geweest. Ik ga voor 3 sterren, al vind ik het erg lastig. Aan de ene kant verdient hij beter vanwege de originaliteit, aan de andere kant vind ik het net iets te mager allemaal. Het is hem vergeven.

avatar van bertus99
4,0
Hendrik68 schreef:
. Zijn stem valt op deze plaat niet eens zo beroerd uit. Wel vind ik dat het eindresultaat met een iets minder afgetakelde stem een stuk beter was geweest..


Dat denk ik niet. Die rauwe stem is juist heel mooi. Het is nooit een mooizanger geweest maar dit klinkt wel heerlijk doorleefd en karakteristiek, Ik hou er van en het past heel erg goed bij deze nummers.
Ander punt is hoe hij hierna is gaan "zingen". De aandoening aan zijn strottenhoofd wordt steeds erger en eigenlijk is zo vaak optreden mischien niet verantwoord en zal het gevolg zijn dat dit misschien de laatste plaat was, op die kerst cd na.

avatar van Hendrik68
4,5
Je gaat gelijk krijgen. Ik vind hem steeds mooier worden en zijn stem past er eigenlijk best wel goed bij.

avatar van bertus99
4,0
naar aanleiding van de discussie Dylan-Young ofwel Together through Life- le Noise wil ik opmerken dat Together through Life volgens mij aantoont dat Dylan wel iets nieuws brengt vergeleken met de vorige cd's. Hij gaat op Together hier en daar de kant op van de cajun en vroege rock and roll.
De accordeon, het New Orleans-achtige, de lichtvoetigheid, maakt dit tot een veel lichter album dan Modern Times of Love and Theft.
Dylan heeft zich ontwikkeld tot een wandelend archief van de Amerikaanse muziekgeschiedenis mede ook door zijn radioprogramma. Hij citeert er in zijn eigen muziek lustig op los uit allerlei stijlen, van jaren 40 swing tot deltablues tot cajun tot memphis rockand roll, terwijl zijn wortels natuurlijk liggen in de folk en de countryblues. Er is waarschijnlijk niemand meer in leven die nog zo diep geworteld is in de traditie van de Amerikaanse muziek en daar zo boeiend uit weet te putten.
Dat maakt Together through Life tot een fijn album. Als Dylan zijn stem enigszins zou weten te herstellen - en dat kan volgens artsen - dan zouden we hopelijk nog een heleboel van dit soort fraaie stijlcitaten kunnen verwachten.

avatar van Madjack71
Het is idd. een lichter album, dat lekker wegluisterd, een soort van een Korenwolf witbier, want het heeft toch nog wel een beetje een bite. In geval van Dylan wordt het een Kraaienwolf, want hij snerpt en neuzeld er weer fllink op los, maar het klinkt losjes edoch steekt het goed in elkaar.

avatar van VictorJan
3,0
Ken dit album veel minder dan Modern Times, maar het klinkt ook wel een stukje minder goed. Alhoewel ik de accordeon wel een heel geslaagde toegeving vind, het geeft een heel relaxte tint aan het album, bijna chanson

avatar van Stalin
Hierbij een link naar een versie van Forgetful Heart op 28 april jongstleden in Buenos Aires.

Bob Dylan on Vimeo

avatar van bertus99
4,0
Stalin schreef:
Hierbij een link naar een versie van Forgetful Heart op 28 april jongstleden in Buenos Aires.

Bob Dylan on Vimeo


Toch weer acceptabel gezongen, mooie begeleiding

avatar van heartofsoul
4,5
Dank je voor de link, Stalin, dit was voor mij echt kiippenvel ! Ongelooflijk prachtig.

avatar van Twinpeaks
4,0
Lekker los album van Dylan die de sfeer ietwat verlicht door de toevoeging van de accordeon en andere instrumenten.Het heeft soms een beetje dat Los Lobos tintje ,waarschijnlijk door de medewerking van David Hildago.Tekstueel is Dylan gewoon Dylan .Er wordt niet geschipperd al is de toon ietwat milder dan anders.Hij klinkt als een tevreden mens en dat maakt hij mij ook met dit album.Mijn versie heeft nog een dvd met The Lost Interview en een extra cd met Bob als host bij Theme Time Radio Hour.4 sterren voor het hele zwikkie .

avatar van Cor
4,0
Cor
Helemaal mee eens. Heerlijk Tex-Mex / Los Lobos sausje door de magistrale David Hidalgo (held). Dylan musiceert er nog steeds lekker ontspannen op los en tapt uit vele muzikale vaatjes. Ik vind het mooi en geniet van z'n laatste albums sinds 'Time Out Of Mind'.

avatar van AOVV
4,0
‘Together Through Life’ is een plaat die erg onverwacht kwam; zelfs toen de release werd aangekondigd op een blog, in januari 2009, en nadat de eerste voorbesprekingen op het wereldwijde web waren gepost, klonken velen sceptisch. Ik was toen nog niet de Dylan-fan die ik nu ben, maar wist toch al van de man z’n bestaan af. Volgens mij begon ik toen m’n eerste CD’s van Dylan aan te schaffen, waaronder ‘Highway 61 Revisited’.

De reden voor zoveel ongeloof was simpel; het lag niet binnen het verwachtingspatroon. Tussen ‘Time out of Mind’ en ‘’Love and Theft’’ lag dik 4 jaar, tussen deze laatste en ‘Modern Times’ nog eens 5 jaar. Dat Dylan nog wel ‘ns wat zou uitbrengen, geloofden de meesten wel, maar zo snel? Neen. Want; heeft de man, die ook al wat ouder wordt, daar met zijn drukbezet tourschema nog wel de tijd voor? Verbluffend genoeg wel, en met een mooi resultaat dan nog!

Dit album zal nooit op gelijke voet staan met zijn absolute monumenten, maar kent toch wel een hoog gemiddeld niveau, in ieder geval nog redelijk ver boven het maaiveld uit (dat is dan mijn mening). Het tweede nummer op het album was eigenlijk de aanzet voor deze plaat. ‘Life Is Hard’ schreef Dylan (samen met oude vriend Robert Hunter, waarmee hij in het verleden onder andere de hit ‘Silvio’ bedacht) voor de nieuwe film van de Franse regisseur Olivier Dahan. Dylan was klaarblijkelijk gecharmeerd door diens vorige film, ‘La Vie en Rose’, en stelde meteen voor om ook nog wat instrumentaaltjes te bedenken, om de soundtrack nog wat meer op te fleuren. Dahan maakte daar dankbaar gebruik van.

En van het één kwam het ander. Dylan vond in september en oktober 2008 twee maanden de tijd om een nieuwe plaat in te blikken, tussen twee tours in. Hij vond een geschikte ruimte in Santa Monica, Californië; Groove Masters, een studio van collega-muzikant Jackson Browne. Interessant detail: zoon Jakob nam daar met The Wallflowers zijn album ‘Bringing Down the Horse’ op.

Een aantal dingen zaten natuurlijk mee, moesten onvermijdelijk meezitten, anders had de plaat er niet geweest. Dylan, bekend om zijn nukken en streken in de studio, was op wat meer gevorderde leeftijd blijkbaar toch wat milder geworden. Een producer duldde hij niet meer naast zich (dat is het misschien, dat voor wat meer innerlijke rust in de studio heeft gezorgd?), hij nam genoegen met zijn eigen werk onder het bekende pseudoniem Jack Frost. Zijn vaste technicus Chris Shaw had andere lopende projecten, dus wendde Dylan zich tot David Bianco, ook een gerenommeerde geluidsman. De basis nam Dylan uit z’n tourband (met Tony Garnier op bas en George Recile op drums). Ook Donny Herron speelde destijds mee op optredens, en met Mike Campbell (van Tom Petty & The Heartbreakers) en vooral de geweldigde David Hidalgo (van Los Lobos, die ooit in Mexico in de jaren ’90 in het voorprogramma van Dylan speelden) had Dylan nog twee extra klasbakken aan boord. Spektakel verzekerd, dus.

‘Together Through Life’ heeft een erg, hoe zal ik het zeggen, authentieke sound. Dat is absoluut geen verrassing, na de drie voorlopers; het verschil zit ‘m bij deze plaat echter in een wat moderner randje. In die twee maanden heeft Dylan veel oude Chess- & Sun-platen beluisterd, en die hebben voor een groot deel de sound van het album bepaald. De idee was, volgens Hidalgo, om te vertrekken vanuit een oude standaard, en zo gaandeweg een origineel nummer te verzinnen. Dat lukte bij het gros van de nummers, met ‘My Wife’s Home Town’ als uitzondering; deze song bleef zo dicht bij inspiratiebron ‘I Just Want to Make Love to You’ (van Muddy Waters) dat de tekstschrijver van die song, Willie Dixon, een speciale vermelding kreeg in het CD-boekje.

En zo hebben we middels een handig bruggetje de hoes van het album weten bereiken, want daar wilde ik toch wel even een lans voor breken. Het is een foto van Bruce Davidson (wiens foto’s ook de hoofdrol spelen in de clip van ‘Beyond Here Lies Nothin’’), uit zijn reeks ‘Brooklyn Gang’, en toont een half-slapend, half-knuffelend koppel in de openstaande koffer van een auto. Zwart-wit. Het beeld is misschien voor velen nietszeggend, maar bezit in mijn ogen de kracht van de romantiek. Niet romantiek in de trant van “een dinertje bij kaarslicht”, eerder de ideologie achter het begrip. Gebondenheid, een vertrouwd lichtje in een dreigende duisternis. Het meisje zou zomaar Jolene kunnen zijn, uit het gelijknamige nummer op het album. Als je dan de titel van het album boven die foto ziet prijken, klopt het als een bus.

De songs zelf dan. Het is een tiental geworden, hoewel Dylan & Hunter er samen iets meer dan een dozijn hadden geschreven. Er is met andere woorden dus weer wat materiaal op de plank blijven liggen. Het is een bonte mengeling van pittige americana, lome liefdesliedjes en geïnspireerde moerasblues geworden. Er gaat geen bepaalde urgentie van uit; het is, met andere woorden, geen plaat die je absoluut gehoord moet hebben. Dat werkt hier wel in het voordeel, omdat er ook helemaal geen druk is. Ik zie geen enkele reden waarom ik dit goed zou moéten vinden, maar vind het desondanks gewoon goed, omdat het dit in mijn beleving is. Jawel, Dylan heeft al betere teksten geschreven, hij heeft al feller geklonken en intensere composities gemaakt, maar dat doet er tijdens de drie kwartier die ‘Together Through Life’ in beslag neemt allemaal niet toe; ik krijg er (hoewel die platen toen nog moesten uitkomen) een beetje eenzelfde gevoel bij als bij de laatste twee albums van Leonard Cohen, nog zo’n oude held. Beiden artiesten die ooit beter hebben geklonken, ooit betere songs hebben geschreven, maar toch gewoon goede platen uitbrengen.

Een favoriet kiezen is bijna onmogelijk; het wisselt. Soms ga ik voor ‘Life Is Hard’, waarin Dylan zich op neuzelende (maar o zo onweerstaanbare!) wijze doorheen een mooie tekst over onthechting en eenzame bitterheid (“My dreams are locked and barred; admitting life is hard; without you near me”) worstelt. In een meer melancholische bui prefereer ik dan weer het machtige ‘I Feel a Change Comin’ On’, met zijn geweldige gitaarsolo (als we het zo al kunnen noemen?), enkele zeer sterke tekstflarden (waarvan de passage over James Joyce toch wel zeker van Dylan zal komen, neem ik aan) en de drijvende kracht van de accordeon, die sowieso een behoorlijk bepalende rol speelt (dankjewel, señor Hidalgo!).

En als het één van die twee niet is, zal de stoere opener wel boven de oppervlakte komen drijven, of het wat vreemde, soms sarcastisch klinkende, maar altijd even swingende ‘It’s All Good’. Onderstaande strofe is zelfs regelrecht cynisch, en wil ik u zeker niet onthouden:

“Cold-blooded killer, stalking the town;
Cop cars blinking, something bad going down;
Buildings are crumbling in the neighborhood;
But there’s nothing to worry about, ‘cause it’s all good.”

Gelukkig is er nog een extra, humoristische strofe achteraan geplakt, maar die mag u zelf ontdekken. Dat is dan ook de kern van mijn slotpleidooi voor dit album. Het leent zich perfect om gewoon naar te luisteren, te genieten en je voor de rest van weinig tot niets iets aan te trekken. En dat Dylan met deze worp meer harten wist te doorboren dan schenen te verbrijzelen, bewijzen de charts; zowel in de Verenigde Staten als het Verenigd Koninkrijk bereikte het album de eerste plaat. Dat in tegenstelling tot de film ‘My Own Love Song’ van de reeds eerder genoemde Fransman Olivier Dahan, die al een week na de première uit roulatie werd genomen. Een groot contrast, in het voordeel van de meester. Niet voor het eerst, en hopelijk ook niet voor het laatst.

4 sterren

Fedde
Mooi verhaal opnieuw, AOVV! Prachtig verwoord. Het album mist net de urgentie, verrassing en kracht van de twee voorgangers, maar is verder beslist de moeite waard. Geen hoogtepunt, maar ook geen misslag. Fijne tussendoor-plaat.

avatar van devel-hunt
3,5
Toen ik deze voor het eerst hoorde vond ik er weinig aan, een tegenvaller. Nu na een rijpingsproces van een paar jaar, zoals oude wijn, valt het kwartje. Een lekkere cd, niet heel hoogstaand. Voor Dylans begrippen behoorlijk up met een zeer aanstekelijke zigeunersfeertje. Dylan is nooit een feestnummer geweest maar hier meen ik hem soms vrolijk te horen, de oude brombeer.

avatar van Stalin
Bob Dylan - Amsterdam 10, 11 April 2009 Stalink

28 te beluisteren MP3 opnames van deze 2 shows.

avatar van kort0235
3,5
Na Modern Times is dit album toch wel van mindere kwaliteit.
Op de een of andere manier was er dit keer voor mij geen klik!
Zijn stem was ook beduidend minder dan op zijn vorige albums.
Later zal ik deze nogmaals beluisteren en misschien geef ik dan een hogere waardering, maar voor nu kom ik helaas niet hoger dan 3.5*

avatar van TEQUILA SUNRISE
3,5
Wat wisselvallig album, er staan enkele knappe nummers op ( If You Ever Go To Houston, I Feel A Chance Comin On) maar ook enkele waar ik minder enthousiast over ben ( Life Is Hard, Shake Shake Mama). Maar luisterend vanuit mijn luie stoel met koptelefoon vind ik het wel 3.5 waard, terwijl ik rijdend naar mijn werk de plaat iets minder zou beoordelen. Merkwaardig fenomeen.

Gast
geplaatst: vandaag om 04:33 uur

geplaatst: vandaag om 04:33 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.