Bob Dylan - Together Through Life (2009)

Duhuh... wel een hele erge dooddoener/open deur. Volgens mij zijn artiesten ook net mensen en worden ze oud, maar blijven sommige van jullie lekker vergelijken met de Dylan van 20-30 jaar geleden...hahahaha.

Maar goed: het album klinkt voor mij erg goed na een aantal luisterbeurten. Het kabbelt lekker voort en ook de inbreng van Los Lobos is vrij verfrissend te noemen.
Ruime 4...

Dat heb ik echt wel door. Zelf ben ik ook niet meer piep (55), dus ik weet uit ervaring dat er vanalles minder wordt. Maar dat Dylan een mens is probeer ik nou net al die tijd ook te vertellen. Maar zijn muziek uit verschillende periodes mag je toch wel vergelijken. Het feit dat de man er ouder uit ziet blijkt wel uit het feit dat hij tijdens een Beatlestour (naar belangrijke plaatsen waar de Beatles werkten en woonden) in Engeland, onlangs niet eens herkend werd door medebezoekers. En dat hij als oude man "ouwelullenmuziek" gaat maken, is dus helemaal niet erg, maar aan mij niet besteed.

Natuurlijk is het vrij logisch dat men hun hoogtepunten uit jonge jaren niet snel meer zal evenaren naarmate ze ouder worden. Dat neem ik Dylan dan ook helemaal niet kwalijk. Ik blijf echter wel objectief en ga geen hogere stemmen uitdelen omdat iemand nu eenmaal ouder wordt. Together Through Life tipt voor mij geen moment aan een Blonde on Blonde, dus dan hoort hij qua stem ook niet in de buurt te komen.

Wat is "ouwelullenmuziek" Ad? Het klinkt een beetje denigrerend en het lijkt alsof het ondergeschikt is aan muziek die jonge mensen doorgaans geweldig vinden (Lady GaGa, Pink, Kelly Clarkson, etc.).

Dezelfde muziek, die mijn pa vroeger leuk vond en waar je als jongere, en ik dus ook, vond dat dat foute muziek was. Alles in het kader van de generatiekloof, die in ieder geval eind 60, begin 70 jaren nog hevig bestond. ( ik vond bijv . James Last, Jim Reeves, Glen Campbell en zelfs Emmilou Harris, erg foute muziek) Naarmate je zelf ouder wordt word je wel wat milder. Maar de jongeren en sommige oudere jongeren (die het nooit leren) hebben recht op dat G-conflict. Maar ja als die, massaal, al die zoetigheid mooi gaan vinden, weet ik het ook niet meer. Kijk vroeger was alles niet beter maar alles was wel duidelijk. Mijn pa zei rechts , ik links (politiek). Hij zei mooi, ik lelijk (muziek). Hij zei kort haar , ik lang haar (uiterlijk). Maar als de jeugd nou ineens van Last , Campbell. Emmilou en Dylan, zoals ie nu klinkt gaat houden worden wij, 50ers, nog "The Generation Of Confusion").

Geloof me Ad, de jeugd vindt ook het door jou zo bejubelde U2 en Eels gewoon foute "ouwelullenmuziek".

Floater, heb dan maar mededogen met me. I rest my case. Nu nog maar wachten tot ze in de bus voor op gaan staan!!! Het leven is hard. Enig lichtpuntje: De pubers op de woongroep, waar ik werk, pruimen me nog.

Boeiend allemaal...

Mijnheer Brouwers: U zegt in een vorige post: “I rest my case”

Kunt U geloven dat ik U niet geloof? Want minstens een paar pagina’s vol met gelijkaardige posts van uwentwege geleden zei je al dat je “stopt bij deze om over dit onderwerp door te gaan”.

Niet dat ik mij aangesproken voel hoor: ik was zo ongeveer de eerste die een stem uitbracht op deze plaat en dat is toch ook al een paar weken geleden. Een quotering van 3,5 sterretjes leek mij te veel noch te weinig. Ondertussen zijn we al een paar weken verder en mijn mening omtrent deze plaat is niet veranderd en zal dat waarschijnlijk ook niet meer doen.

Wat wel een beetje overdreven is, is het feit dat je zo al pagina’s lang steeds je mening verkondigt op een manier alsof de jouwe beter zou zijn dan die van een andere medegebruiker.

Wat kan het eigenlijk iemand schelen of je deze plaat prut vindt of een meesterwerk?
Stel je voor dat ik hier ook ook post na post, dozijnen keren na elkaar hetzelfde gezeik blijf verkondigen ?

En dan nog blijvend gespeeld verontwaardigd zijn of je aangevallen voelen omtrent je mening ook? Met je mening is niks mis mee, alleen is het echt niet nodig om die 20 keer te herhalen.

Kortom: als je wilt zal ik hier ook wel eens een A4-tje volpennen. De ene helft als plaatbespreking (wat toch de bedoeling is van dit forum, me dunkt). De andere helft om te zeggen dat ik er van overtuigd ben dat je het weer niet zult kunnen laten om toch nog eens te reageren, ondanks meerdere beloftes om dat niet te doen. En om nog maar eens te zeggen wat je al eerder probeerde te vertellen maar wegens gebrekkige omgang op ’t internet en/of ouderdomsverschijnselen maar niet gezegd krijgt.

U vroeg mij/ons muziekliefhebbers om wakker te worden? Geen probleem.

Ik rust Ad's zaak , maar die zal ongetwijfeld wel weer reageren...

Ik zie al 2 dagen geen reakties meer. Toch allemaal in slaap gevallen van de muziek? Ik kan het me voorstellen. Di's echt de laatste opmerking.

Dylan op zijn slechts sinds, pak hem beet, midden jaren 80. De verwachtingen waren uiteraard hoog gezien zijn kwaliteit in de periode 1997/2006. Is deze plaat toch effe een afknappertje. Volgende keer maar weer eens iemand als Daniel Lonois achter de knoppen, die Dylan al twee keer eerder weer op de kaart wist te zetten. Deze plaat is voor Dylans doen veel te vlak, bijna oppervlakkig. Maar het is hem vergeven hoor, Dylan heeft zoveel bijzonders aan de wereld geschonken, ik zet Desire maar weer eens op!!

jongens, don't feed the troll

laat ad lekker voor wat ie is en geniet van het album als ie je bevalt.

Deze plaat is zeker geen hoogvlieger, zeker geen Time out of Mind, Oh Mercy, Blood on the Tracks of Desire wat voor mij dan de meesterwerken zijn van deze grote meneer.

En zoals Devel-Hunt al zei hij had idd beter nog eens in zee geweest met Daniel Lanois. Nuja het is zeker geen onaangename plaat geworden maar het is mij wel iets te vlakjes en platjes ik mis die intimiteit dat bij andere platen we zo aanwezig waren.

Deze plaat is vlak noch plat en minstens zo goed als Time Out Of Mind. In ieder geval beter geproduceerd. Ik mag hopen dat Dylan nooit meer in zee gaat met types als Daniel Lanois en gelukkig ziet het er niet naar uit dat dit ooit nog eens gaat gebeuren...

Het is alweer 6 dagen geleden, zo te zien is onze Ad dan toch eindelijk afgekickt
Ben benieuwd of hij nog een terugval gaat krijgen

Luister liever naar die godverdomde plaat, in plaats van godverdomde reacties als deze te plaatsen

Inderdaad ik ben blij dat Dylan die productie niet meer toepast, ik vond de productie echt verschrikkelijk op Time Out of Mind. Nee dit is echt als in het gevoel dat je er bij bent, ik houd daar altijd wel van.

Leuk om te zien dat mijn reakties meer losmaken dan inhoudelijke reakties op dit album. Het is meer pro tegen anti- Dylan. En ik ben nog steeds pro. Maar dit album gaat heel gauw vervelen. Leuk hebbedingetje, niet meer en niet minder. I wacht met spanning en plezier de volgende reaktie op mijn reaktie af.

Hebben jullie nou echt niet door dat jullie het zelf uitlokken? Natuurlijk lacht Ad zich nu een ongeluk, zou ik ook doen.

Zwakkeling dat je bent, na een week alweer terug !!!
Voor straf maar een extra dosis methadon...

Is het ego van meneer weer een beetje gestreeld? Heb je je weer helemaal op kunnen geilen, nadat er een reactie omtrent ''Ad, de man van 50+, van wie we verwachten dat hij zich volwassen gedraagt'' heeft plaatsgevonden? Je zult er vast een zware dagtaak aan hebben om als een leeuw, na enkele dagen te hebben gewacht, weer toe te happen op een prooi. Wees eens een vent en hou je aan je belofte...

Ontopic: nadat het album was uitgekomen, kon het mij nog behoorlijk goed bekoren. Echter, na enkele luisterbeurten, begint het album wat te vervelen. Grootste domper vind ik het nummer ''Life Is Hard''. Daar waar het album met BHLN opzweperig begint, zakt het als een baksteen in zodra nr. 2 begint. Enkele hoogvliegers die de eer redden zijn Forgetfull Heart, Shake Shake Mama en It's All Good.

Las gister in de Uncut, een muziektijdschrift volgens mij uit de UK, een recensie over dit nieuwe album van de oude meester. 5*, onbegrijpelijk! Tussen 200 andere albums waarvan slecht een 3 of 4 andere albums (meestal verzameld werk van een andere ouwe gek ) hetzelfde aantal sterren kreeg! 5*!
Lyrisch waren ze...
Begrijp jij het nou? Het beste werk sinds de basementtapes, dat zeiden ze...
Ik ben met stomheid geslagen. Eerst de toppers en nu dit...

Bladen als OOR, Uncut, Mojo en Rolling Stone schrijven wat lezers willen lezen. Het draait natuurlijk allemaal om hoge oplagecijfers, dus om geld... Recensies in deze bladen zou ik mijden als de pest.

Het is natuurlijk onzinnig om te beweren dat TTL zijn beste plaat is sinds de Basement Tapes. Overigens wordt bij ongeveer ieder nieuw album dat Bob in de afgelopen 20 jaar heeft uitgebracht beweerd dat het zijn beste is sinds Blood On The Tracks...

Wie neemt dergelijke onzin nou serieus?

Als je iets interessants over Bob Dylan wilt lezen dan kan ik je verwijzen naar de jongste editie van Rolling Stone Magazine. Een heel interessant interview met Dylan toen die zich vorige maand in Amsterdam ophield. Hij vertelt o.m. over zijn ontmoetingen met Sarkozy en Aznavour na zijn optredens in Parijs en over zijn bewondering voor de schilder Rembrandt... Op donderdag 9 april heeft Bob de hele middag rondgewandeld in het Rijksmuseum. Can you believe that?

Hier zijn de links:

http://img21.imageshack.us/img21/1244/dylan1.jpg
http://img387.imageshack.us/img387/6003/dylan2.jpg
http://img22.imageshack.us/img22/8394/dylan3.jpg
http://img14.imageshack.us/img14/2799/dylan4.jpg
http://img246.imageshack.us/img246/2346/dylan5.jpg
http://img179.imageshack.us/img179/4629/dylan6.jpg
http://img513.imageshack.us/img513/4536/dylan7.jpg

Heb dit een tijdje terug inderdaad allemaal gelezen op http://www.expectingrain.com, wellicht de meest uitgebreide Dylan Site op het internet.

Grappig om te lezen dat Bob een hele middag in het Rijksmuseum was, ben benieuwd of iemand hem nog heeft herkend.
Alhoewel hij waarschijnlijk niet zijn cowboykleren aan had, zoals op het podium...

Zou Dylan ook 65 + korting hebben gekregen ???

Dank je, ik zal er eens naar kijken.

Het viel me net op dat Beyond Here Lies Nothin' wel verdacht veel op All Your Love (de meeste zullen die wel van John Mayall kennen) lijkt. Dat kan geen toeval meer zijn.

Dat is het ook niet denk ik, gewoon wat Dylan ook op Modern Times deed met oude nummers herbewerken met een nieuwe tekst.

De nieuwste van Dylan: wat mij betreft zijn de trakcs zo'n beetje aan mekaar gewaagd. Er worden veel verschillende instrumenten gebruikt, en dat heeft deze plaat ook wel nodig. De krakende stem van Dylan klinkt bij vlagen erg warm en draagt mee bij tot de knusse sfeer die dit album oproept. Niet van het niveau van zijn voorgaande drie platen (de befaamde trilogie), maar erg genietbaar.

De oude man slaagt er toch weer in te doen wat vele artiesten niet eens kunnen: een goeie plaat maken.

4 sterren

Grappig dat die 3 platen als trilogie worden gezien terwijl Dylan vind dat als er een samenhang is die pas zou beginnen bij Love and Theft.