Mastodon - Leviathan (2004)

Da's de enige Mastodonplaat die ik nog niet bezit. Bedankt voor de tip.

Zelf smaken de eerste vier albums van Mastodon mij eigenlijk allemaal even goed. De band evolueerde van de sludge-meets-70's-psychedelia sound van Remission en Leviathan geleidelijk aan naar de progressieve metal van Blood Mountain en Crack the Skye, maar toch hoor je bij ieder werkje dat je met Mastodon te maken hebt. De laatste twee albums, The Hunter en Once More Round the Sun deden me vrij weinig om eerlijk te zijn.

Door een sterk optreden afgelopen Graspop het hoogst gequoteerde album hier op MuMe maar eens beluisterd. Muzikaal zeker de moeite en houdt een mooi niveau aan, maar te weinig hoogtepunten wat mij betreft om hier een hoog cijfer voor te geven.

Ondanks dat de meeste nummers te kort zijn voor een fatsoenlijke opbouw hebben ze bijna allemaal een grandioze compositie. Met name de eerste vijf nummers weten echt iedere seconde te boeien. Razend knap vind ik dat.

Bombardement aan riffs en drumsalvo’s. Het is nergens echt heel grensverleggend of iets dergelijks, maar alles komt hier heerlijk samen en vormt zo toch een metal album van jewelste, met genoeg technische hoogstandjes.

Mastodon toont met het album Leviathan met recht aan een van de beste metalbands van dit millennium (so far) genoemd te mogen worden. De intensiteit van Remission is nog volop aanwezig, ook bewijzen ze technisch zeer begaafd te zijn. De nummers worden door Dailor minder vaak volledig dichtgetimmerd zoals op het debuut het geval was, het blijft indrukwekkend mepwerk wat deze man doet. Er ontstaat meer ruimte voor de overige bandleden om hun kunsten te laten zien, en hoe - machtige agressieve riffs met ruimte voor melodie, ook is de variatie in de hard/zacht vocalen een welkome vooruitgang. Dit komt allemaal episch samen in Hearts Alive.
Het concept vind ik schitterend - de strijd die Ahab en zijn mannen leveren tegen de rivaal van de kapitein, de grote witte walvis. Uiteindelijk lukt het ze de walvis te doden, maar niet zonder zelf ook de diepte van de oceaan mee ingetrokken te worden, op 1 bemanningslid na. De oceaan en zijn mystieke, mythische organismen vind ik altijd iets magisch hebben. Uiteraard hebben ze het concept niet (volledig) zelf bedacht (gaat niet alleen om het verhaal van Ahab), maar de keuze om er een album over te maken vind ik top. Op dit album goed uitgevoerd met ook een vette albumcover die erbij past.
Het blijft voor mij altijd een van de beste metal albums uit "recente" jaren, en daarom krijgt deze de volle 5,0*.
De lyrics die mij altijd bij zullen blijven, zijn van Blood & Thunder. Als fan van de Guitar Hero series, en van Metallica, heb ik dan ook Guitar Hero Metallica veel gespeeld. Daar stond dit nummer op, mijn kennismaking met Mastodon. En dit stuk bleven mij bij:
Split your lungs with blood and thunder
When you see the white whale
Break your backs and crack your oars, men
If you wish to prevail
This ivory leg is what propels me
Harpoons thrust in the sky
Aim directly for his crooked brow
And look him straight in the eye

Tussenstand:
1. Leviathan
2. Remission

ArecnoidLegend Album kwam toevallig precies 16 jaar geleden uit! Dus deze review is goed getimed

QontrolFreek Een dergelijke timing, je zou het er bijna om doen he

Mastodon - Leviathan

Heerlijk metal album van Mastodon, in hun beginperiode gingen ze er nog een slag harder aan toe. Ook leuk om de vele references naar Moby Dick te zien op dit album.
Beste nummer vind ik Hearts Alive, heerlijk sfeervolle stukjes zoals de intro en het stukje op 7:15 wisselen af met snoeiharde riffs en forse vocals. En die outro is natuurlijk prachtig.
De overige nummers zijn allemaal relatief kort, en gebruiken de tijd goed om er hard tegenaan te beuken. De een is wel beter dan de ander, zo vind ik de eerste 3 nummers er wel wat bovenuit steken. Maar ze zijn allemaal wel genietbaar.
Afsluiter Joseph Merrick is een rustig instrumentale song, niet eens heel slecht, maar het past niet bij de rest van het album. Hearts Alive was een toepasselijker afsluiter geweest.

4,5*

Wat een geweldig drumwerk op dit album

Idd, dat valt meteen op; ik hou van muziek waarbij het drumwerk op de voorgrond treedt - Rush, Porcupine Tree komt het eerste in mijn gedachten. Waarschijnlijk omdat ik deze 2 bands en hun beste albums heel vaak heb beluisterd cq. op repeat had staan.

Kijk! langzaam maar zeker komt er orde in de chaos. Het is meteen duidelijk dat de sludge bij Mastodon tanende is ten koste van... virtuoze metal? metal-archives noemt het progressive metal, maar dat is een stempel dat naar mijn idee te makkelijk gezet wordt.

Dat de heren talent hebben, hoorde je al op hun eerste EP, maar dat talent ook gebruiken om goede muziek te maken, komt nu ook bovendrijven. Onder de indruk ben ik nog steeds niet. Mastodon maakt wel echt duidelijke stappen in zijn ontwikkeling, dus ik hoop vooral dat albums als Blood Mountain en Crack The Skye mij wel gaan raken.

Ik wil verder niet teveel de zeur uithangen. Op Leviathan wordt veel interessanter gemusiceerd. Dynamisch lekker gevarieerd, het thema is ook interessant. Dit is het eerste album waarvan ik de teksten erbij gepakt heb. Het hele concept van zeemonsters spreekt ook mij wel aan. Instrumentaal is Leviathan over het algemeen best indrukwekkend, maar op een of andere manier wil het mij niet helemaal pakken. Misschien omdat de heren teveel bezig zijn met hun krachtpatserij. De zang ligt mij ook niet. Zowel de grunts als de zang. De riff van Megalodon lijkt mij ook teveel op die van Metallica's Welcome Home (Sanitarium)


Tussenstand:
1. Leviathan
2. Remission
3. Lifesblood

Voor mij is dit de enige Mastodon die van begin tot eind boeit. Hierna veranderde de band in een soort progressieve Zakk Wylde met hipstertrekjes.

Bij het beluisteren van Leviathan gebeurde iets fantastisch! Bij de eerste luisterbeurt dacht ik 'de zang is nog niet helemaal mijn ding, maar het is wel vet'. Bij de tweede luisterbeurt dacht ik 'toch wel een solide 8'. Nu zit ik op het punt van 'fuck, ik moet dit album echt fysiek gaan aanschaffen!'

Allereerst: opener Blood And Thunder is nu al een ware metalklassieker die wat mij betreft helemaal hoort in het rijtje Number Of The Beast, Holy Diver, Master Of Puppets, Angel Of Death en Ace Of Spades. Wat een super riffwerk en holy shit wat zijn die drums spectaculair. De grunt/schreeuw die "SPLIT YOUR LUNGS WITH BLOOD AND THUNDER WHEN YOU SEE THE WHITE WHALE!" eruit gooit is fenomenaal. Maniakaal. Agressief. Geobsedeerd. Precies zoals Ahab in het boek is. De gitaarriff van Seabeast is een letterlijk monster, het woeste gebrul op Island zou Thor zelf wakker maken. Naked Burn is dan ineens weer een hele frivole instrumental, terwijl Hearts Alive een hard en progressief bakbeest is. De productie is rauw en levendig, de composities stuk voor stuk aangrijpend. De zang mag van mij nog steeds bij vlagen beter, maar ik ben wat betreft dit album echt wel helemaal om!

Tussenstand:
1. Leviathan
2. Remission
3. Lifesblood