White Lies - To Lose My Life... (2009)

is de definitieve versie al gelekt?

want hier klinken niet alle liedjes even afgewerkt

yep de definitieve versie die op de luisterpaal staat, is wel al gelekt..

Ja met de editors kan ik nog min of meer mee leven, maar the killers? Dat is toch iets totaal anders?!

The Killers in de tijd van Hot Fuss, misschien heeft het daar iets van weg ja. (tegenwoordig zijn The killers helaas een glad hit-bandje)
En wat die luisterpaal versie betreft, die is inderdaad niet bepaald goede kwaliteit. De nummers klinken er nogal kaal op, dat zal op het album zelf wel anders zijn.

En het verhaal gaat voort: bandje nummer zoveel die op deze toer gaat. De invloeden kennen we inmiddels wel en de bandjes idem.
Eigenlijk laat ik vele hiervan liggen omdat ik geen zin meer heb om weer een bladzijde om te slaan in het grote boek. Ook tweede of derde albums van gearriveerde artiesten blijven nu meestal ongehoord op de plank bij mij.
Toch wist White Lies mijn aandacht te trekken door de nummers die al eerder te horen waren. Blijkbaar waren die dermate leuk dat ik wel degelijk zin kreeg om het hele album To Lose My Life te gaan beluisteren. Dan toch maar hoofdstuk nummer zoveel in dit 'gitaarrockbandjes-boek met de o zo bekende invloeden'.
Voorheen wisten dit soort bandjes nog rake klappen uit te delen en het is gezien mijn opmerkingen logisch dat dit nu niet meer voorkomt dus ook White Lies zal hierin niets veranderen maar desondanks was het eigenlijk best weer aangenaam om werk uit deze hoek te horen afkomstig van de jongere generatie die duidelijk weet waar ze de mosterd vandaan moeten halen.
Is dat erg? Welnee. We kunnen natuurlijk blijven zeuren dat het beter luisteren is naar het origineel, maar in dat geval kun je tegenwoordig wel heel erg veel muziek links laten liggen en dat vind ik niet nodig want dit soort gasten weten er toch wel een frisse draai anno nu aan te geven.
Momenteel doseer ik dit soort bandjes met mate en heel af en toe pik ik weer een nieuwe op zoals hier het geval is. To Lose My Life is gewoon een fijn plaatje waar je niet te veel over moet nadenken. Ja we hebben het vaker gehoord, ja het is beter gedaan en ja het zijn er misschien wat te veel van momenteel. Daarom is het goed om eens in de zoveel tijd zo'n bandje uit de grote vijver te vissen. Dit jaar zal dat voor mij de nieuwe Franz Ferdinand zijn (ja ik neem het even ruim) aangevuld met het debuut van White Lies en die bevallen me prima.

Leuke opgewekte stuwende plaat maar iemand die ze perse een stempel op wil plakken moet eens naar Teardrop Explodes / Julian Cope gaan luisteren. Of iets verderaf TV21. We hebben het dan over de 80-tiger jaren van de vorige eeuw.

Het begin van het nummer Unfinished Business en From the Stars zou zo TExplodes kunnen zijn, ik zal nog eens in de platenbak duiken om een vergelijkbaar intro te zoeken.

Kortom het is geen vernieuwende muziek, maar wel toegankelijk.

Teardop Explodes youtube

Toen deze muziek populair was, was er nog geen youtube. Soms klinkt het zonder beeld mooier;-)

Erg leuk album. Ze hebben goed geluisterd naar Editors. 3,5*

Inderdaad, het was helemaal niks op London Calling. Veel geschreeuw en weinig wol.

Leuke plaat hoor, niet echt bijzonder, maar moet dat ? die komen er ook nog wel dit jaar, dit is leuk om het jaar mee te beginnen, komende vrijdag in de winkel en dan de week daar op Franz Ferdinand, het kan niet beter beginnen dit jaar, hoewel ik ook wel mijn zinnen heb gezet op de nieuwe Antony, die krijg ik vanmiddag binnen, joepie. Maar voorlopig draai ik deze cd al zo'n ker of 2 / 3 per dag in de winkel en krijg er al veel leuk reacties op.

Het leunt inderdaad dicht aan bij Editors, en bijgevolg ook bij Echo & The Bunnymen ten tijde van Heaven Up Here. Ondanks de ietwat zwaarmoedige teksten blijft het gevoel voor melodie behouden.

Ze nemen het "beter goed gejat dan slecht verzonnen" wel echt iets TE letterlijk. Geen enkel orgineel idee te bespeuren.

Inderdaad. Zeer matig plaatje wat mij betreft. Klinkt als een carbondoorslagje van bv. Editors en dat was al niet veel soeps mijns inziens. Ik laat het verder graag aan me voorbij gaan...

Dat had ik ook helemaal kunnen voorspellen herman, dat dit niet jouw ding zou zijn.

Het gebruik van instrumenten bij Editors is compleet anders. De enige overeenkomst die ik hoor is de zware stem?

Ze mixen Interpol en de Editors en natuurlijk nog wat oude klassiekers erbij. Wat natuurlijk niet slecht hoeft te zijn, alleen is dit echt verschrikkelijk zielloos, hoop dat dit bandje weer snel verdwenen is. Voor de live presentatie hoef je het ook niet te doen.

Op Eurosonic was het 'strak zat'. Genoeg om het plaatje eens op te snorren.

Hmm, ik hoorde juist dat ze echt verschrikkelijk slecht waren daar. Nouja, smaken verschillen blijkbaar.

Mja, degene waarmee ik was vond dat ook al Een set zonder franje, maar gewoon goed, sober en professioneel, dacht ik zo. Was ik dan toch de enige?

Aardige plaat, vind 'm wat oppervlakkig, maar de basis is wel goed. Het vergelijk met Interpol en Editors door de muziekpers deel ik niet. Daarvoor is dit muzikaal te mainstream/oppervlakkig. Voor mij wat een kruising tussen Duran Duran en de latere Cure. Als ze nu nog een leuke gitarist op de kop kunnen tikken en de sound wat puntiger maken dan ben ik wel benieuwd naar de 2e. Ik ben bang dat deze toch al vrij snel uit m'n geheugen gaat verdwijnen.... De hoes is wel mooi overigens!

Op London Calling was het potssierlijk, vandaar ook mijn vrij harde beoordeling.

Ik vind het nu ook wel op Editors lijken, maar waarom steeds flauwe reacties als Editors copy (of Joy Division copy) bij dit soort bands? Nogal logisch dat er gelijkenissen zijn, ze maken post-punk en hun sound lijkt bijgevolg niet op die van James Blunt. Madonna of The Stones hebben ook reeds 999 'copy-cats', maar blijkbaar heeft men het daar een stuk minder moeilijk mee.

Een plaat waar naar mijn mening nog heel wat ontbreekt, dit komt met name terug in de instrumentatie. Ik mis bijvoorbeeld echt lekker gitaarspel maar ook een waardevolle toevoeging van het keyboard (om het wat op te frissen). De drums vind ik redelijk, maar ook niet direct meer dan dat. Met de zang heb ik nog niet veel, het gaat weliswaar van laag naar hoog en van hard naar zacht maar er ontbreekt nog iets heel belangrijks: emotie. Ik hoor het niet terug in de plaat. Nou wil ik niet alleen maar negatief doen want van sommige stukken kan ik best genieten; zo vind ik Death een sterke opener. Maar dat is helaas niet genoeg voor een voldoende.

Beetje flauwe reactie. Ik ga James Blunt al uit de weg, laat staan zijn copycats. Nogal logisch dat ik het daar dan niet moeilijk mee heb. Als je iets nooit hoort kun je er ook moeilijk een probleem mee hebben.

Er zijn zat andere postpunk-achtige bandjes van de laatste jaren die ik wel leuk vind (White Rose Movement, Tom Vek, Whitey, Interpol, etc.), maar hier kan ik gewoon niets mee.

Je mag zeggen wat je wil van deze band, maar wat ze laten zien hebben bij Jools Holland is egt maf, waarmee ze bewijzen dat ze wel wat kunnen.
Een bandje om toch in de gaten te houden.
En wat betreft die vergelijkingen; ik vind dat ze wel wat weg hebben van editors maar de dag van vandaag wordt direct gekeken naar wat groepen kopieerd hebben en van wie. Ik vind dat je in de eerste plaats moet luisteren naar wat de band zelf presteert zonder direcht vergelijkingen te maken.
En wat mij betreft is Death een heel straf nummer.

Wat nou flauwe reactie? Je mist het punt. Alle bandjes met een baritonzanger en een ietwat donker gitaargeluid worden meteen de 99ste Joy Division genoemd. Men gaat een bandje als Blackbox Revelation toch ook niet meteen afdoen als een Rolling Stones copy? Vergelijkingen zijn aardig om een bepaalde sound te kunnen plaatsen in het hele muziekgebeuren, maar omdat nu steeds als punt van kritiek aan te halen, nee dat vind ik niet nodig. Dat je er niets aan vindt is wel je volle recht, en dat van James Blunt was enkel een geintje.

Eerste luisterbeurten klinken zeer fijn. Snap persoonlijk de lage gemiddelde waardering niet zo goed. De vergelijkingen met de Editors snap ik niet. Behalve die zware stem van de zanger. Wel kan ik mij een beetje vinden in de link naar Duran Duran.

Tja vergelijkingen met Editors zijn inderdaad op zijn plaats, maar ik vind wel dat er toch een eigen geluid in zit. met name het gitaartje wat toch wel het hele album doorklinkt heeft zijn eigen vibe. best aardig om naar te luisteren.

Het komt nogal nep en leeg over
maar ach het is wel aardig.

En dat ze live niet goed zijn vind ik wel erg lastig om te geloven na het optreden bij Jools holland te hebben gezien.

Het leven is veel te kort voor bandjes die "wel aardig" zijn. Ik probeerde onbevangen te luisteren, maar al die postpunkbandjes beginnen nu toch wel heel inwisselbaar te worden. Waar ik me ook aan stoor is dat het allemaal is geproduceerd alsof het helemaal stadion-klaar moet zijn (wat het over een jaar misschien ook wel is, zie Editors). Maar de songs blijven hier duidelijk achter bij de glossy polish van de produktie.

oh nee, ik vind dit bandje niet 'gewoon aardig'. Voor 2009 toch wel een van de beste debutanten denk ik..