White Lies - To Lose My Life... (2009)

Met zoveel moois in je top 10 ligt de lat ook behoorlijk hoog.
Ergens snap ik de kritieken van inwisselbare bands wel hoor, maar er zijn gelukkig ook een aantal Post-punk revival platen die er bovenuit steken. Het debuut van respectievelijk The Search en Decorate.Decorate. zijn daar uitstekende voorbeelden van, net als Here Are The Roses van Dragons. In vergelijking daarmee is White Lies misschien niet meer dan aardig, hoewel het mij wél kan bekoren.

De singles zijn anders wel van een aanzienlijk niveau mischien moet de rest gewoon nog groeien.

Beste plaat die The Killers nooit uitgebracht hebben.

Toch vreemd, zoveel wisselende reacties. En nog vreemder is, vind ik, dat wij hem best goed verkopen in de winkel, terwijl de pers over het algemeen ronduit negatief is. Worden ze op de radio gedraaid ? of zijn er toch even zoveel liefhebber als niet-liefhebbers van deze band? wij kan het mij vertellen. Om een voorbeeld te noemen, de alom geprezen cd van Animal Collective (vind ik ook goed hoor, vergeet dat niet) verkoop beduidend minder dan deze cd.... typisch, niet dat verkoop iets zegt maar wel met soort type bands die toch niet in de charts e.d. staan

Oke.
Vandaag heb ik deze plaat drie keer geluisterd en hij is gaaf.
het groeit lekker. ik denk dat dit wel wat kan worden als de band wat meer ervaring heeft met live optreden.

ze zijn nu in iedergeval nog niet klaar voor de grote doorbraak.

Ik vind dit een heel aardig debuut. Het heeft een enorme 80’s sound. Vergelijkingen met een band als Joy Division vind ik totaal niet opgaan. Ik vind dit niet zulke donkere muziek. Het heeft in mijn oren eerder iets van Alphaville e.d. (wsl. ook door het hoge stemgeluid van de zanger), maar dan hier en daar aangevuld met een heavy basgeluid en vette gitaardistortion (en ook lagere zang).
Ook Echo & The Bunnymen moet ik soms wat aan denken, maar als ik het zou moeten vergelijken met Heaven Up Here dan voelt dit toch een stuk lichter en met wat glam besprenkeld, waardoor ik hier en daar ook de vergelijking met Duran Duran goed kan begrijpen. (Tegelijk de reden waarom ik er slecht tegen kan als dit soort bands met Joy Division vergeleken wordt. Dan ben je naar mijn mening ofwel doof of je gevoelskwab is zeer zwaar aangetast. Dit heeft heus wel post-punk invloeden, maar het is niet te ontkennen dat dit ook even flink door een New Romantic badje is gehaald.)

De zanger vind ik goed, hij heeft zowel een goede laag als hoog en zijn stemgeluid past prima in het hele plaatje. Het synthgeluid zit mooi in de sound verwerkt, erg 80's.
Dit alles verpakt in een vrij gladde produktie. Dat moet je maar net aanspreken. Persoonlijk hou ik meestal meer van een wat rauwer geluid. Al met al vind ik het toch wel een aardig album. Voornamelijk omdat het bekend en vertrouwd klinkt (voor de meesten die opgegroeid zijn in de 80's denk ik) en het vrij lichte korst is die lekker wegluistert als ik geen zin heb in 'moeilijke' muziek. Wel ben ik een beetje bang dat ik het album snel zat ga zijn.

Ik moest trouwens even flink mijn best doen om erop te komen waar het gitaarakkoordenreeksje van het einde van Death me aan deed denken, maar ben erachter: Sweet Jane van ome Lou. Niet dat ze dat gejat hebben want het is een totaal ander nummer, maar dat stuk kwam me al direct zo bekend voor.

Het refrein van E.S.T is aanstekelijk. denk dat het deze zomer nog wel wat word op de festivaletjes

Nou, laat het carnaval maar losbarsten in het zuiden en oosten van het land. DE polonaisekraker van dit jaar is nu dan toch eindelijk verkrijgbaar in de betere platenwinkels!!!
Ook voor deze zomer wordt dit gegarandeerd de "tadadadadada: Gerard Ekdoms Barbecueplaat". Heerlijk bij een ondergaande zon en een koud biertje in je hand....
Dus...

Nu even serieus: prima composities, maar die alsmaar terugkerende loodzware thematiek maakt me op een gegeven moment een beetje opstandig (zie hierboven...)

ok, misschien hebben we zo'n dingen al veel gehad. Maar wie kan het iets schelen als het op een voortreffelijke manier gedaan wordt.

White Lies grijpt naar alle succesformules van de afgelopen jaren. Het meestampritme van The Killers (al zullen er velen het hier niet mee eens zijn), het lichtdonkere van Editors en zo kunnen we wel nog een eindje doorgaan.

Maar het is gewoon een primaplaat met vele hoogtepunten. Hier zal ik nog veel plezier aan beleven en zal hier dan ook de komende maanden op hoge rotatie staan.

Heerlijk album! Klinkt meteen lekker, goed debuut, hopelijk kunnen ze de lijn doortrekken.
Vooral A Place To Hide kan ik niet vaak genoeg horen..

de plaat beging met een herkenbaar geluid. het begin van Death kon zo van een Editors album komen, en vanaf dat de zang zijn entree doet hoor ik Echo & The Bunnymen. geen probleem. i dig it.

maar nu wachten tot de band haar eigen sound weet over te dragen. het middenstuk duurt echter maar voort zonder dat er spannende dingen gebeuren. het vervelende mantra "this fear 's got a hold on me" breekt elke fantasie dat dit nummer nog gered gaat worden. volgens mij moet dit middenstuk ertoe dienen een soort spanning op te bouwen naar de explosie van gitaren op t eind - als dat zo is dan faalt ze hier jammerlijk in. ik zit halverwege al met smart te wachten tot de saaiheid doorbroken gaat worden en als t dan eindelijk zover is valt er slechts eventjes een hapklaar punkriffje in - die veel te snel weer wegsterft en je daardoor niet weet mee te slepen. als hij dan terugkeert om het nog eens te proberen voelt t alweer uitgekauwd - te laat. en als anti-klap-op-de-vuurpijl....... een fade-out.... Ouch!
en dit is nog wel het meest geprezen nummer. ik ben niet echt benieuwd naar de rest, maar vooruit maar.
To Lose My Life is dan een betere poging om zich te presenteren. hadden ze deze maar gekozen als albumopener. deze komt veel natuurlijker over. ik word zelfs eventjes gegrepen door de energie van gitaren. huppakee goed getimede 2e stem erin op het eind... niets mis mee. compositorisch lekker simpel, minder pretentieus; gewoon lekker muziek maken.
a place to hide doet weer hetzelfde als de opener. een herkenbaar introotje van ongeveer een halve minuut om bij de luisteraar te ankeren. dan drum en bass die de basis van het nummer leggen en de luisteraar een minuutje de tijd gunnen hier op af te stemmen. dan op anderhalve minuut tijd voor het refrein. lekker lange uithalen natuurlijk. lekker dramatisch... het komt allemaal uit het boekje getiteld "dramapop voor dummies". ik wil echt niet meer verder luisteren...
Fifty on our Foreheads helpt me eventjes de teleurstelling van het vorige nummer van me af te schudden. dit nummer toont zowaar een progressie die ik kan volgen. hier word er niet zoetjes naar het refrein toegewerkt, maar knalt deze er op het gepaste moment in. en waar vorige nummers na het refrein nog inzakten, pakt deze het nummer juist met extra verve weer op. de dynamiek tussen refrein en couplet vind ik boeiend. de zang valt me ineens op en ik ben benieuwd naar wat hij te vertellen heeft (al vind ik deze niet plots erg goed geworden, je hoort hier duidelijk dat zijn bariton geforceerd is en niet van nature komt). de lyrics kon ik echter niet vinden - meer over duisternis, tranen en staren in het oneindige waarschijnlijk.
Unfinished Business een Interpolesque invalshoek. krachtige drums en scherpe gitaar onderscheiden dit nummer nog van de rest, maar het refrein klinkt weer precies hetzelfde als bij bovenstaande. gooi er symfonische synths in en zing langere halen.. thats it. goedkoop zeg.
bij E.S.T. hoor ik eindelijk het geoliede industriele geluid waar ik bij dit soort bands voor val. de drums nemen hier de leiding en de rest staat er bij in dienst. misschien moeten ze dit vaker proberen. vooral de laatste minuut waar de synthsolo erbij komt vind ik goed uit de verf komen.
From the Stars herinnert me weer aan To Lose My Life. ze grijpen terug op het format van golven van energie die er via gitaar en bass telkens opnieuw ingeblazen wordt. goed nummer. goede tekst ook: die ik eindelijk van begin tot eind kan volgen.
Farewell to the Fairground doet weinig fout, maar kan me niet boeien. meer van hetzelfde.
neem alle elementen die ik interessant vind aan voorgaande nummers, neem die weg en je houdt over Nothing to Give. de drum-bass combo loopt wel weer lekker, maar die wordt nagenoeg overstemt door zang en synth dus daar heb je niets aan tot op ongeveer 3:30, waarna al snel een fadeout intreed.. *yikes* (opnieuw een fadeout waar een climax beter op zijn plek was geweest: dit soort dingen vind ik anti-muziek.)
aangekomen bij the Price of Love ben ik al helemaal klaar met de lege refreintjes, voorspelbare composities en net-niet-irriterende-maar-weinig-toevoegende-zang.
nieuwsgierigheid heeft me door dit album gesleept maar ik ben blij dat ik nu weer iets anders mag luisteren.

en dan de jongen die het aan me laat horen helemaal enthousiast: " en? wat vind je ervan? dit wordt de band van 2009, toch?!" *slik*
ik hoor voornamelijk bij elkaar geschraapte invloeden die artificieel achter elkaar geplakt zijn. sorry maar ik mis passie, een eigen richting/orginaliteit. het album kent leuke momenten, maar het zijn vooral de vele ongeinspireerde momenten waar ik ze op afreken. 2,5* voor Fifty on our Foreheads, E.S.T., To Lose My Life en From the Stars.

Op zich is er niets mis met deze plaat.
Het luistert in ierder geval lekker weg.
Toch weet ik niet zo goed hoe ik dit nu moet beoordelen, omdat dit al 100 keer eerder gedaan is.
Dat is natuurlijk niet altijd erg. Wat goed is, mag best herhaald worden.
Overal wordt dit getipt als DE band van 2009. Ik heb mijn twijfels, puur door het gebrek aan een eigen geluid.
Oordeel volgt nog.

Het leuke is ook dat het fysieke schijfje (je weet wel een cd, kunnen jullie dat nog ? ) pikzwart is als een ouderwetse lp, ziet er stoer uit
Uhm , dat dit getipt wwordt als Dé band van 2009 heb ik overigens nog nergens gezien hoor, de pers is sowieso behoorlijk negatief over deze cd, heb tot nu toe 4 redelijk negatieve recencies gelezen...

Dat valt toch nog mee, die negatieve recensies? Die zijn er inderdaad, maar dat is dan onder andere van Humo of De Standaard waarvan je op voorhand weet dat ze deze plaat gaan afkraken. Kindamuzik en Goddeau zijn behoorlijk positief, en dat zijn nu net twee sites die ik vrij betrouwbaar vind. Maar dan nog, ik denk niet dat we daar nog zoveel belang aan hechten, die zgn professionele recensies. Men hoort Death, en dan is daar al de klik om het al dan niet te gaan checken. Trouwens Humo (steevast een goede grap als het over muziek gaat) begint zijn recensie met 'Who needs White Lies wanneer er al meer dan genoeg Interpol en Editors is'. Dan kan je jezelf meteen de moeite besparen om nog verder te lezen.

voor mij heeft het best veel invloeden van bepaalde begin jaren 80 sounds van o.a. Human League, Visage, Depeche mode (in die periode) en Teardrop Explodes (de stem heeft zelfs iets weg van Julian Cope) maar ook inderdaad Echo & The Bunnymen.
De Joy Division quotes van sommige mensen kan ik begrijpen maar beschouw dat meer als lazy journalism! - White Lies hebben hoogwaarschijnlijk naar bands geluisterd die door JD waren beinvloed (zoals interpol en editors) en niet zo zeer naar JD zelf ... en dan hun eigen take op gezet.
ik vind het een zeer goede debut album en vind ze veel beter dan bijv. editors. wat ze met hun 2de album gaan doen is nog afwachten. wat wel gegarendeerd is is dat in de loop van deze jaar zullen White Lies een van de grote nieuwe bands worden.

Ik ben het inderdaad een beetje eens met reptile: ik moet ook af en toe aan Alphaville denken

Maar na mijn eerdere lacherigheid over het krampachtig vasthouden aan een thema (I saw a friend AT A FUNERAL!!) begin nu toch ook na vijf luisterbeurten om te gaan... Muzikaal is het zeker top!!!

Na nog eens een paar luisterbeurten vandaag moet ik toegeven dat hij toch gewoon goed is. Al hebben het dus allemaal al eerder gehoord (beetje Killers, beetje Editors, etc) 4****

Heerlijk begin van het popjaar 2009. met als hoogtepunten:
Death
To Lose My Life
Unfinished Business
E.S.T
En de andere 6 songs blijven ook nog overeind staan.
Niets vernieuwenst, maar dan hoeft ook niet..
Met strakke popsongs ben ik al lang tevreden voor de komende maanden.

Hier kan ik mij geheel in vinden. De vergelijking met Alphaville vind ik knap gevonden, je hoort dat echt goed op EST en From the Stars. Daarnaast kun je volgens mij niet om the Editors of Interpol heen: het komt uit dezelfde categorie muziek. En dat is dus een compliment. Ik snap dan ook de 3,3 score van dit moment niet, zeker hier op Musicmeter waar dit genre iha gewaardeerd wordt. Aan de uitvoering kan het volgens mij niet liggen. In the UK scoort dit album hoog, overal tussen de 4 en 5 * gemiddeld. Ga 'm vooral luisteren: de moeite waard!

zo! ik ben hem nu aan het luisteren maar wat een topplaat! en ik ben nog maar bij nummer 3 haha....
let's go al together, and die at the same time.... briljant.
dit gaat een hoge score worden

Dit komt voorbij op 3fm, MTV, maar ook op alternatieve stations als KinkFM. Het bereikt dus een mainstreem+alternatief=groot publiek.
Animal Collective hoor ik alleen op alternatieve stations en bereikt zo een veel minder groot publiek.

Ze hebben een goed promotieteam volgens mij.

Makkelijk om dit vrij briljante debuut kritisch te benaderen en gelijk weer te vergelijken met andere bands
[de niet uit te roeien hokjesgeest]

Maar als je als startende band dan toch begin 2009 je debuutalbum moet uitbrengen moet je erg trots zijn op dit krachtige resultaat.
Deze prima band gaat de podia de komende zomer platspelen.

Wat een fenomenaal album. The sound vind ik echt geweldig, zit een beetje tussen Editors en Interpol in, en Echo & The Bunnymen hoor ik in deze band sterker terug als die eerdergenoemde 2. Nu maar hopen dat dit niet commercieel gaat doorbreken zodat het dalijk in een top40 staat.

Uitschieters voor mij zijn Death, To Lose My Life, Unfinished Business, E.S.T. en Price of Love. Met Nothing To Give heb ik niet veel, de rest zit op 1 lijn, die ik zeer erg waardeer.

Verder lees ik vaker op internet dat het meteen weer wordt bestempeld als een editors rip-off, maar ik vraag me af of die overeenkomsten niet komen doordat beide bands geïnspireerd zijn door dezelfde new wave 80s bands. Daarnaast zijn het toch volledig eigen composities, en als die vergelijken worden met Editors, concludeer ik daaruit dat ze op een heel hoog niveau zitten.

Let's grow old together...

Zozo, de recensies worden steeds lovender. Ik blijf het een vervelende plaat vinden. De podia stukspelen zie ik deze heren niet doen. Daar klinkt het allemaal te gezapig voor. De zanger lijkt me ook niet bepaald een podiumbeest. De lezer gebruike onderscheidingsvermogen.

In de hitparade komen zie ik wel gebeuren, want er zitten genoeg hitgevoelige nummers bij. Eigenlijk vind ik het een enorm commercieel album, maar liever dit op de radio dan een heleboel andere muziek die je tegenwoordig hoort.

Idd reptile, die 'waw goede muziek maar hopelijk komt het niet in de top 40'-houding zal ik nooit snappen, alsof de Top 40 slecht MOET zijn zodat men er sowieso kritiek kan op geven. In Vlaanderen zal het wel weer niks worden, maar ik Nederland kan dit misschien wel (onderste regionen van) de top 40 halen. Want, zoals Reptile al zei, er zit een goed promotieteam achter. Zonder promotieteam geen hits hoor, het succes komt nooit uit de lucht vallen. Deze Whie Lies lijkt me iets te donker om echt succes te hebben en zie ik ook nooit op een commercieel station gedraaid worden.

@ west : Mwa op een site als RYM scoort dit album ook niet hoog, al is die site irrelevant voor recente muziek (maar wel handig voor de classics). Ik zie wel een aantal redenen waarom dit bij sommige mensen laag scoort. Te eerste zal de 'correcte muziekliefhebber' zijn wenkbrauwen fronsen bij de teksten. Ten tweede zal er altijd tot in den treure met Interpol/Editors vergeleken worden, en hoewel het weinig gemeen heeft met deze bands is White Lies inderdaad niet bijster origineel. En dan is er nog de derde factor, nl 'de Britse hype White Lies', en de term hype zorgt er nu eenmaal voor dat sommigen nogal sceptisch worden en de muziek extra streng gaan beoordelen. Als je je echter niet stoort aan voorgaande punten heb je met To Lose My Life wel een toffe plaat denk ik. Ik ga er heen op 14 maart, eens zien wat ze er live van terecht brengen.

Mijn eerste reactie was ook een diepe zucht toen ik dit hoorde, maar gaanderweg vind ik dit toch een erg lekker album.
Ik hoor er geen Editors en/of Interpol in maar gewoon een volgend Nu Wave bandje met een lekkere sound.

Dit vind ik best nog een puik plaatje. De zang vindt ik erg goed, en ook het gitaarspel is zeker te pruimen. Erg fijne liedjes, die toch redelijk vlug blijven hangen, en fris klinken. Zeker geen slecht album.