White Lies - To Lose My Life... (2009)

En het verhaal gaat voort: bandje nummer zoveel die op deze toer gaat. De invloeden kennen we inmiddels wel en de bandjes idem.
Eigenlijk laat ik vele hiervan liggen omdat ik geen zin meer heb om weer een bladzijde om te slaan in het grote boek. Ook tweede of derde albums van gearriveerde artiesten blijven nu meestal ongehoord op de plank bij mij.
Toch wist White Lies mijn aandacht te trekken door de nummers die al eerder te horen waren. Blijkbaar waren die dermate leuk dat ik wel degelijk zin kreeg om het hele album To Lose My Life te gaan beluisteren. Dan toch maar hoofdstuk nummer zoveel in dit 'gitaarrockbandjes-boek met de o zo bekende invloeden'.
Voorheen wisten dit soort bandjes nog rake klappen uit te delen en het is gezien mijn opmerkingen logisch dat dit nu niet meer voorkomt dus ook White Lies zal hierin niets veranderen maar desondanks was het eigenlijk best weer aangenaam om werk uit deze hoek te horen afkomstig van de jongere generatie die duidelijk weet waar ze de mosterd vandaan moeten halen.
Is dat erg? Welnee. We kunnen natuurlijk blijven zeuren dat het beter luisteren is naar het origineel, maar in dat geval kun je tegenwoordig wel heel erg veel muziek links laten liggen en dat vind ik niet nodig want dit soort gasten weten er toch wel een frisse draai anno nu aan te geven.
Momenteel doseer ik dit soort bandjes met mate en heel af en toe pik ik weer een nieuwe op zoals hier het geval is. To Lose My Life is gewoon een fijn plaatje waar je niet te veel over moet nadenken. Ja we hebben het vaker gehoord, ja het is beter gedaan en ja het zijn er misschien wat te veel van momenteel. Daarom is het goed om eens in de zoveel tijd zo'n bandje uit de grote vijver te vissen. Dit jaar zal dat voor mij de nieuwe Franz Ferdinand zijn (ja ik neem het even ruim) aangevuld met het debuut van White Lies en die bevallen me prima.

Ik vind dit een heel aardig debuut. Het heeft een enorme 80’s sound. Vergelijkingen met een band als Joy Division vind ik totaal niet opgaan. Ik vind dit niet zulke donkere muziek. Het heeft in mijn oren eerder iets van Alphaville e.d. (wsl. ook door het hoge stemgeluid van de zanger), maar dan hier en daar aangevuld met een heavy basgeluid en vette gitaardistortion (en ook lagere zang).
Ook Echo & The Bunnymen moet ik soms wat aan denken, maar als ik het zou moeten vergelijken met Heaven Up Here dan voelt dit toch een stuk lichter en met wat glam besprenkeld, waardoor ik hier en daar ook de vergelijking met Duran Duran goed kan begrijpen. (Tegelijk de reden waarom ik er slecht tegen kan als dit soort bands met Joy Division vergeleken wordt. Dan ben je naar mijn mening ofwel doof of je gevoelskwab is zeer zwaar aangetast. Dit heeft heus wel post-punk invloeden, maar het is niet te ontkennen dat dit ook even flink door een New Romantic badje is gehaald.)

De zanger vind ik goed, hij heeft zowel een goede laag als hoog en zijn stemgeluid past prima in het hele plaatje. Het synthgeluid zit mooi in de sound verwerkt, erg 80's.
Dit alles verpakt in een vrij gladde produktie. Dat moet je maar net aanspreken. Persoonlijk hou ik meestal meer van een wat rauwer geluid. Al met al vind ik het toch wel een aardig album. Voornamelijk omdat het bekend en vertrouwd klinkt (voor de meesten die opgegroeid zijn in de 80's denk ik) en het vrij lichte korst is die lekker wegluistert als ik geen zin heb in 'moeilijke' muziek. Wel ben ik een beetje bang dat ik het album snel zat ga zijn.

Ik moest trouwens even flink mijn best doen om erop te komen waar het gitaarakkoordenreeksje van het einde van Death me aan deed denken, maar ben erachter: Sweet Jane van ome Lou. Niet dat ze dat gejat hebben want het is een totaal ander nummer, maar dat stuk kwam me al direct zo bekend voor.

Het begin van Death doet mij wat denken aan Candy van Iggy pop. Verder heeft het nummer dus ook veel raakvlakken met Pretty In Pink van Psychedelic Furs. Het heeft een mooie opbouw, en is wel de mooiste single die ik sinds Spiralling van Keane gehoord heb.
To Lose My Life is ook erg sterk. Het stemgeluid doet regelmatig denken aan Midge Ure van Ultravox. Iets wat ik vaker terug zal horen.
Oke, A Place To Hide lijkt inderdaad op Editors. Maakt verder toch niet zoveel uit?
9 van de 10 postpunk bandjes rond 1980 leken op David Bowie, daar valt toch ook niemand meer over?
Weer hoor ik duidelijk Midge Ure, en die man heeft een mooi stem geluid, en mag best als voorbeeld genoemd worden.
Fifty On Our Foreheads begint heerlijk ingetogen. En heeft muzikaal raakvlakken met The Cure uit hun Wish periode.
Het lage zanggedeelte leunt tegen Echo & The Bunnymen.
Unfinished Business gaat via Editors richting Tears For Fears.
E.S.T. neigt dus ook weer naar Tears For Fears en Ultravox (vreemd dat die invloeden hier vrijwel niet genoemd worden).
Een Joy Division hoor ik trouwens helemaal niet terug op dit album. Die vergelijking snap ik dus ook niet; of het moeten de drumpartijen van Death zijn.
Bij From The Stars snap ik wel dat men The Killers op dit album terug hoort.
Dit klinkt inderdaad wel gladjes, maar ik vind die snellere versie van Forbidden Colours van David Sylvian (die viooltjes) er wel bij passen.
Farewell To The Fairground wijkt wat af van de rest. Het rockt een stuk meer, waardoor ik met vlagen moet denken aan Big Country.
De vreemde eend in de bijt, zullen we maar zeggen.
Nothing To Give is heerlijk dromerig, en doet me dus weer aan een Roland Orzabal van Tears For Fears denken. Eigenlijk had dit de afsluiter moeten zijn.
Dat is het dus niet, want The Price Of Love sluit dus af. Mooie opbouw met synth en gitaar.
Ik vind White Lies dus wel degelijk een mooie toevoeging in het postpunk tijdperk.
We zullen afwachten of ze dit nivo verder kunnen ontwikkelen, en niet afknappen op het moeilijke tweede album. Hopelijk hebben we hier te maken met een blijvertje.

P.S. Mijn overhemden hangen ook gestreken in de kast. Ik hou niet zo van kreukels.

Nu een aantal keren uit mijn logitech z4 gekomen..tijd voor een mening:

-De opener Death is natuurlijk van grote klasse! Knap hoe dit nummer 5 minuten je aandacht kan vasthouden, en niet voor één keer, maar gewoon elke keer als je dit nummer hoort! Heerlijke uithalen!

-Het titelnummer komt ook lekker binnen...Het wachten is op het heerlijke refrein waar je niet lang op hoeft te wachten (gelukkig!). Laten we samen oud worden en tegelijk doodgaan! Zo'n simpel zinnetje...maar wat klinkt het lekker...

- A Place to Hide...Leuk! verstoppertje spelen! Deze band doet dat dus écht niet na de twee eerste nummers! Ook dit nummer begint weer goed...die geniale zware stem klinkt zo dreigend en opbouwend naar het refrein toe...wat ook weer lekker rocken geblazen is! Zal dit dan hét "kleine-indie-bandje-van-2009" zijn? (reacties graag haha!)

-Fifty on our ForeheadsZal het album hier dan in gaan zakken? Of komt er weer een knaller? Het lekkere drum-intro zegt dat ook dit nummer weer goed zal worden...wanneer de gitaar en die heerlijke stem erbij komen zegt het genoeg! Het eerste aardig rustige nummer van dit album...even lekker bijkomen en genieten van het mooie refrein! Toch wordt zijn stem iets luider aan het eind..wat het nummer een extraatje geeft wat niet verkeerd is!

-Wat gaat dit album snel! alweer bijna op de helft...Unfinished Business: De Editors-stem zet je gelijk weer rechtop je stoel...wat belooft dit nummer te worden? Wat worden de nummers toch heerlijk naar een climax toegewerkt zeg...ook hier weer, schitterend! Dance like we used tooo

-E.S.T...mysterieus begin, klinkt veelbelovend! Leuk deuntje ook..maar eerste nummer wat mij iets minder aanstaat, ook al klinkt het natuurlijk nog steeds goed! (mede door zijn prachtige stem!) hopelijk groeit dit nummer nog bij mij...zoals meer nummers op dit album!

-From the Stars: Sterk begin met de opkomende drums tussen zijn stem door, lekker opbouwend weer! De gitaren klinken ook lekker en hoor ik strijkers? Aardig lekker nummer dit! Misschien wordt het wel een beetje teveel van hetzelfde, maar who cares?

-Geen rustpuntje meer te bekennen, gelijk weer volle pijp Farewell to the Fairground ertegen aan gooien, wat trouwens geen verkeerde keuze is! Erg lekker rockertje wat goed los komt aan het eind! knap werk...

-Zal het hier aan het eind dan eindelijk is rustig worden? Of zit dat er gewoon niet in? Nothing to Give lijkt toch het rustpuntje te worden...de stem van de zanger komt hier erg goed uit de verf, naar mijn mening! Toch is het zoals bij elk nummer tot nu toe wel wachten op een climax of explosie...die niet komt in dit nummer! Jammer, want dat is juist een van de sterke punten van deze band! Toch een mooi nummer! He....wacht! Er zijn nog 40 seconden te gaan en de drums komen iets meer los! Helaas..te snel voorbij...

-Het slotnummer...wat zal The Price of Love opleveren? Het begin is aardig rustig, wat niks zegt bij dit bandje! Wat klinkt dit goed zeg! Prachtig opgebouwd...wat zal er nu komen? Die dreigende drums en gitaren beloven veel goeds...en jawel: een heerlijke climax!

Knap..ze hebben mij toch drie kwartier weten te boeien! Ondanks dat sommige songs een beetje hetzelfde klinken, is dit een bandje met veel potentie! Vooral de zanger heeft veel in zijn mars! ik zeg: 4,5*, hopelijk wordt dit nog eens 5!

Tekstueel en muziekaal op geen enkel moment origineel.
Bij b.v. the killers, Editors en bij Interpol al een eerder gehoord.
Wel een ijzersterker plaat.

En dat telt minstens net zo goed!

4*

Het debuutalbum van The White Lies is een van de sterkste die ik in tijden gehoord heb. De reden dat ik hier niet de maximale score voor geef is, dat ik denk dat de band nog beter kan en dat ik hier en daar nog wat zwakke puntjes gevonden heb. En ik moet er ook bij zeggen dat ik pasgeleden Disintegration van The Cure heb ontdekt en dat album toch nog een stuk meer klasse vond hebben. Maar goed. Laat ik de nummers maar even af gaan.

Death, een sterke opener die me wel raakt maar ik moet eerlijk zeggen dat ik niet bijster onder de indruk ben van het rijmpje Trying, Dying, Crying enz. Neemt echter niet weg dat dit nummer nog steeds voldoende mooie dingen te bieden heeft.

To Lose My Life, voor mijn gevoel het beste nummer van het album. Alles klopt aan dit nummer, zang melodie, een geweldigde climax. Ik denk dat dit een regelrechte klassieker zal worden. Ter vergelijking schieten mij dezelfde namen te binnen die al eerder zijn genoemd maar eerlijk gezegd vind ik dat niet zo relevant. het is gewoon een prima song die toewerkt naar een prachtige climax en volledig op zichzelf staat. Nou goed dan toch nog wat invloeden. Ik hoorde hier Joy Division, The Editors en ook wel The Mission in terug.

A Place To Hide, nog een prima song die tekstueel en qua zang erg overtuigd.

Fifty on our Foreheads. Dit nummer sprak mij in eerste instantie wat minder aan, maar het begint te groeien.

Unfinished Business. Weer een prima tekst waar de tragiek en depressie vanaf druipt. De zang doet mij om de een of andere reden denken aan The Cure.

Est. Erg sterk nummer waarbij gelijk onder de indruk was van het eerste drumgeluid. ik moest regelmatig denken aan The Sisters of Mercy. Wederom goede tekst en prima zang.

From The Stars. Deze song deed mij erg denken aan The Killers maar dat is absoluut geen probleem want het luisterd heerlijk weg.

Farewell To The Fairground. Ook geen slechte song maar het britpop gehalte was hier ineens een stuk hoger en daar ben ik niet zo kapot van. Vooral het Keep on running, Their is no place like home sprak mij wat minder aan. Ik vind juist de variatie in de teksten erg sterk en dat is in deze song een stuk minder.

Nothing To Give. Typisch een song die geschreven moest worden. want als dit niet zou zijn gebeurt waren er waarschijnlijk doden gevallen. De tekst is erg raak en als de zanger zingt i wish i had no regrets vindt ik dat toch wel erg mooi.

Price of Love. Een erg sterke afsluiter met een verhalende tekst die klopt van het begin tot het einde. Prachtige openingszin overigens.

Ik zat al dagen aan te hikken tegen deze recensie omdat ik eigenlijk nog steeds niet goed weet wat ik eigenlijk wil zeggen. Maar ik denk dat het erop neer komt dat The White Lies een perfecte samensmelting is van oude en nieuwe bands. Ik hoor hier heel vaak Joy Divison, The Cure, Sisters of Mercy en zelfs een beetje Roxy Music in maar hoor natuurlijk ook The Killers en The Editors.
Het voelt allemaal heel vertrouwt maar ook heel nieuw en ik ben vooral blij dat een nieuwe band nog zo kan klinken en ook nog eens succes boekt. Dat is toch een teken dat de muziekindustrie nog niet helemaal verloren is. Tenslotte wil ik nog zeggen dat ik erg onder de indruk ben van de zanger en de teksten en erg benieuwd ben hoe dit verder zal gaan.

Zelden een plaat meegemaakt die zo veel irritatie oplevert als deze en toch af en toe moet worden afgespeeld. De ene keer word ik groen van ergenis als ik die gezwollen met potsierlijke galmzang opgeleukte liedjes met dito teksten (hoe vaak gaat die vogel eigenlijk dood?) voorbij hoor komen. Op een ander moment vermaak ik me dan weer best met die paar fraaie nummers die er heus op staan en laat ik de rest een beetje voorbij glijden. Al met toch een aardige kopie van Ultravox. Vergelijkingen met JD , Echo en meer van dat spul zijn absurd en ruimschoots te veel eer. Sluit desondanks niet uit dat dit bandje wat kan worden.

Groot, groter, grotesk. Neem het debuut van Killers, voeg nog een flinke dosis galm en bombast toe en een zanger die zichzelf nog meer overschreeuwt dan Brandon Flowers. Lardeer het geheel met teksten die vol staan met gemeenplaatsen over de Liefde en de Dood en verwijder alles wat nog een beetje tongue-in-cheek is.

Resultaat: een plaat die bol staat van de pretenties, maar waar de onechtheid helaas van afdruipt.

Wat is Death toch een schitterende opener van dit album. Het zet ten eerste de perfecte toon voor rest van het album, ten tweede is het een uitstekend en opzwepend nummer. Alleen dat rijmpje aan het einde van het nummer kan ik nog steeds niet plaatsen, al ben ik er inmiddels aan gewend en kan ik het zelfs een beetje waarderen.

Het album vervolgt met het eveneens sterke titelnummer. De stem van zanger Harry McVeigh past uitstekend bij het thema en de gezongen tekst. Daarmee zijn voor mij de tweede beste nummers van het album voorbij gekomen. Hoewel E.S.T., Farewell to the Fairground, Unfinished Business ook zeker niet onaardig.

Het grote nadeel van dit album is date en aantal nummers daadwerkelijk zijn. Elke vorm van ritme ontbreekt, en soms lijkt het net of McVeigh de donkere tekst een beetje bij elkaar rijmt. Van enige vorm van diepgang moeten deze nummers het sowieso niet hebben. White Lies maakt duidelijk dat zij in potentie kunnen uitgroeien, maar daarvoor is wel een constant hoog niveau nodig.

Dit debuut is nog steeds het beste album van deze engelse band, met een smakelijk mengsel van retro new wave en britpop. Het geweldige Farewell To The Fairground is overduidelijk het beste nummer van de plaat, maar er zijn meer sterke tracks, zoals het titelnummer en het fraaie From The Stars. Het lukt de band helaas ook hier niet om over de hele linie indruk te maken, maar qua geluid en sfeer zit men in ieder geval wel precies goed, iets dat op latere albums een beetje ontbreekt.

Heerlijke muziek. Het is allemaal niet nieuw wat de band doet, maar het klinkt vrolijk en je voelt gewoon de zon op je schijnen als je dit album hoort. Het spoort alvast aan om de band eens te zien op een festival. Ik hou ook wel van albums met een tiental nummers dat niet te lang aanvoelt. De nummers die het album gehaald hebben, staan daar duidelijk bewust op. Ik ga zeker meer opzoeken van de groep.