U2 - Boy (1980)

Het energieke debuut van U2. De passie spat er meteen al vanaf, maar ook is het mooi om nu al spoortjes van de 'klanksferen', die vanaf 'The Unforgettable Fire' een prominentere rol spelen, te horen. Luister maar eens naar 'Into The Heart' en 'The Ocean'. De plaat ontbeert nog wel een beetje de diepgang die vooral op 'The Unforgettable Fire', 'The Joshua Tree' en 'Achtung Baby' te horen is. Hier is het vooral nog jeugdige onstuimigheid die de boventoon viert.

U2 klinkt vanaf de eerste noten van I will follow als U2, met muziek, die je je bedenkt bij U2.

Kenmerkend zou ik willen schetsen: een over-enthousiaste Bono (ook al op Boy met vele O's, Ieeeeee's en andere kreten in bijv. Stories for boys) een fanatieke Edge op gitaar en vooral, doorklinkend in alle muziek, haast als een mars, strijd voor een betere wereld en optimisme, dat die strijd eens zal worden gewonnen.

Strijd? Ja, er was wel heel wat om je over op te winden in 1980 voor Bono en consorten.
De economie, de verrechtsing in de politiek, Thatcher voor de britten dus, werkloosheid en vooral, Noord-Ierland.

En de jongens van U2 waren in vele opzichten slim. Ze trapten niet in de valkuilen van de reeds volledig en in no time ten onder gegane punk-beweging. Maar ze werden ook geen lid van de new-wave scene, omarmd door de jonge intelligentia, wat toch een makkelijkere stap zou zijn geweest.

De rock van U2 sloot ook niet aan bij de gangbare, andere groepen in dit genre. Ze besloten te beginnen aan een eigen mars, met een kleine groep fanatieke aanhangers aanvankelijk, het zou zich vanzelf uitbreiden. Dat was goed gedacht.

Goede muziek maken, om een schare tevreden te houden en het aantal fans uit te breiden, is dan wel één van de vereisten. Levendige concerten.

Ik moet toegeven, dat de tomeloze inzet van de band, die bij Boy al ruimschoots aanwezig is, mede heeft geleid tot mijn stellingname, dat U2 zijn gelijke niet kent, eigenlijk, in de afgelopen 30 jaar.

Zelf niet behorende tot de fanatieke schare fans van U2, doet het mij geen enkele moeite dit toch te erkennen. Net zo goed als dat ik, na veelvuldig draaien van Boy, toch ook tot de conclusie wil komen dat ook U2 niet aan de tand des tijds is ontsnapt: het heilige vuur is inmiddels behoorlijk gedoofd, ondanks manmoedige pogingen overeind te blijven.

De opening met I will follow en Twilight is fenomenaal. Het instrumentale Into the hart gaf al aan, hoe verankerd de muziek van U2 eigenlijk lag. The electric co. is dan mijn beste nummer, maar goed beschouwd staan er geen zwakke broeders op Boy.

Heerlijk. 11 nummers en 40 minuten, juiste lengte van een plaat.

Heb U2 altijd een een prima groepje gevonden, maar ik kan me erg ergeren aan hun overgwaardeerde (zogenaamd, beste band ter wereld) status en de arrogante kop van leadzanger Bono. Dit is voor mij nog steeds hun beste plaat, hier klonken ze nog zo lekker speels, new wave en straalde ze weinig pretentie uit. Verder heeft dit album de ideale speelduur en staan er vrijwel geen slechte nummers op.

4 sterren

Ik sluit me bij de vorige 'spreker' aan; destijds het 'bandje' in 1980 in een klein zaaltje in Tilburg zien optreden; ikzelf stond helemaal vooraan; tegen het podium aan gedrukt en voelde de zweetdruppeltjes van ene ´Bono´ op me neer dwarrelen. Dit was groots: dat voelde ik aan alles: de muziek: de uitstraling.
Een half jaar later; U2 speelde op Pinkpop; was voor mij de magie van dat concert in Tilburg al weer een stukje verdwenen. U2 was te groot geworden.
Het verdere werk was zeker de moeite waard; toch, in mijn beleving zou het nooit meer de intentie hebben van het werk op 'Boy'; voor mij daarom het hoogtepunt van U2

Boy is voor mij dan weer meer een jeugdalbum; als ik er naar luister wordt ik eerder melancholisch dan dat ik bijv. uit mijn dak ga.
Ik vond het een goeie debuutplaat, maar er zou wat mij betreft beter werk volgen, hoewel dit lekker 'onschuldig' blijft klinken.

Boy is een super debuut, October net iets sterker, maar het dynamische en The Spirit voel je op beide albums.
alleen jammer van de herpersingen, als je de cd al hebt.

had vroeger de lp en vond die keigoed toen die uitkwam in 1980 , heb hem later op cd gekocht en wat vond ik hem oubollig klinken , heb hem nu terug op cd gekocht in de remastered audio versie , en het is weer hemelse muziek , strange nietwaar ?

Wat een geweldig debuut! Op dit album klinkt U2 heel jeugdig en vol energie. En de songs zijn ook gewoon echt sterk. Er staan amper zwakke nummers op (alleen misschien Shadows and Tall Trees). De hoogtepunten zijn Out of Control, Twilight en Stroies for Boys imo.

De oude U2-cd's van hun vroege albums klinken vooral erg mat. Gelukkig brengen de remasters daar verandering in; De teller zit nu bij The Unforgettable Fire as we speak...

ja , erg mat was de klank , eigenlijk veel te mat om op de markt uit te brengen , gelukkig zijn daar die geremasterde , ik heb alleen boy en joshua in die doos , dat vind ik de beste ,

Helaas blinkt niet een U2 cd uit in superieure geluidskwaliteit. Vaak veel scherpe s en t klanken. Ook klinkt het allemaal niet super dynamisch. Jammer.

Ik denk dat dat ook wel wat met Bono's zangstijl heeft te maken. Hij 'articuleert' nogal.

Een debuut heft altijd iets magisch. Zeker als het over de eersteling van een der groten der aarde gaat. Achteraf is het makkelijk lullen over hoe geweldig die plaat toen al niet was.

Maar zo voor de hand liggend was het U2 van 1980 nog niet. Ergens tussen de punk en new wave vocht U2 voor haar eigen plek.

Amper 20 jaar oud waren ze, toen Boy in de schappen lag.
Jongens, pubers, adolescenten. Jeugdige onschuld op een volwassen missie.

De grootste band op aarde worden. Bono & co staken hun ambities niet onder stoelen of banken. De critici wisten daar wel raad mee.

Was er wel een markt voor U2 buiten Ierland? Boy reikte niet verder dan een schamele nummer 52 in de Britse albumlijsten. Maar U2 heeft de wereld stap voor stap veroverd. Begonnen in het thuisland, met zinderende optredens, een volstrekt eigen sound, een paar sterke singles en een hondstrouwe fanschare. Stap voor stap.

En toen kwam Boy, het eerste album, vol galm en passie. Voor een stel dolende tieners, op speurtocht in de mistige schemerzone tussen jeugd en volwassenheid, klinken ze ongekend strijdvaardig. Vastberaden en overtuigd van hun eigen kunnen. In de suburbs van Dublin werd je al vroeg groot. Eén hoesfoto zegt meer dan duizend woorden.

Maar Bono vertelt het verhaal. Hoofdstukken vol angst, twijfel en hoop. Over jong zijn in de Ierse jungle, zelfmoord, de dood van zijn moeder,...De muziek verandert de vraagtekens in uitroeptekens.

I Will Follow lost het zinderende openingssalvo. Met een verpletterend ritme en gerammel op glazen flessen. De single die zou uitgroeien tot klassieker. Twilight, één van mijn favoriete U2-songs uit de oude dagen, volgt met minstens zoveel bezieling. Vol vuur en overgave.

Boy wordt gebrandmerkt door het onhoudbare gitaarspel van The Edge. Daardoor zijn er maar weinig rustpunten. The Ocean , het tweede deel van tweeluik An Cat Dubh/Into The Heart en het halfakoestische Shadows And Tall Trees zorgen voor een paar stille momenten.

Maar U2 is het sterkst als alle remmen los gaan. Zoals bij Out Of Control, Stories For Boys, A Day Without Me (de tweede single) en vooral The Electric Co...Nog geen 20 jaar oud en dan al zo'n plaat.

Dit blijft toch een uiterst sterk debuut.

Samen met Achtung en Zooropa mijn favoriete U2 album.

Twilight doet het hier voor mij helemaal. I Will Follow ook natuurlijk en The Electric Co. Het U2 debuut beluister ik niet vaak, maar het eigen geluid en de uit duizenden herkenbare zang zijn nog steeds de sterke punten hier.

Ondanks dat het een heel goede debuutplaat is luister ik het album ook niet zo vaak.

Binnenkort nog maar eens opleggen!

Met trots presenteren wij u de geboorte van onze eersteling.
Het is een jongen geworden.

Met Boy wil Bono zijn jeugd afsluiten.
Hij blikt terug op zijn tijd als naïeve puber.
Een periode waarin hij onhandelbaar was.
Als twintigjarige wil hij volwassenheid uitstralen.
Verlangen naar vroeger.
Genieten van een onafgesloten geheel.
Hou de onschuld in bewaring.

Out Of Control.
Vreemd genoeg raakte hij in het opname proces van October de weg pas echt kwijt.
Geloof, wrijvingen in de band en het verwerken van de dood van zijn moeder.
De toon zou dan pas persoonlijker worden.
Meer geschreven vanuit de ik-persoon.
Niet meer die objectieve toeschouwer aan de zijlijn.
Een schaduw van zijn ego.
Bezongen in A Day Without Me.

Ga de confrontatie aan.
Loop er niet voor weg.
Als band zijnde sta je sterk.
Zal er iemand afhaken, dan is het einde in zicht.
If You Walk Away, I Will Follow.
U2 als een collectief geheel.

Bij Shadows And Tall Trees neemt Bono de bange Robert Smith bij de hand.
Zijn angst voor het donkere bos in A Forest.
Geromantiseerd door de dromerige zanger van U2.
De therapie als medicijn.
Positivisme.

Duidelijk een band in ontwikkeling.
Een zoekende tekstschrijver begeleid door een groot gitarist.
Ontbrekende woorden invullen met akkoorden.
De samenwerking zal alleen maar hechter worden.

Oh wat ben ik blij dat ze niet na dit album gestopt zijn. Deze en War zijn pareltjes.

Heerlijk stuwende baslijn trouwens in Another Time.

Het leuke is dat de bonus-cd minstens zo essentiëel is als de plaat zelf.

U2 is één van de weinige bands die met zo'n verbluffend goed debuut op de proppen kwam! Elk nummer is recht in je smoel; RAAK!! De sound is lekker rauw en niet al te perfect. Precies zoals het bleek te kloppen bij het soort muziek dat U2 toen maakte. Ik heb dit album werkelijk grijs gedraaid op m'n walkman destijds (ja ja, het waren de 80's )
Eigenlijk is het geen doen om maar 3 favoriete nummers aan te wijzen. Voor mij zijn ze allemaal even gaaf!

Deed me vrij weinig. Fijne stroom muziek, maar niet de U2 die er later uit kwam.

En dat vinden wij natuurlijk weer net zo leuk eraan. Pre-bombast.

Wat er later uit voort gekomen is telt niet mee bij de beoordeling van dit album op zich. Zou niet kloppen. Met de later New-wave invloeden gaat er voor mij meer diepgang in zitten.

En dat klopt dan ook wel weer! De eerste drie albums zijn de pure rock albums van U2, afgesloten door de live knaller Under a blood red sky!
Daarna kwamen de new wave invloeden en ook wat meer diepgang ja. Daar kan ik me wel in vinden geloof ik

Tja, er zijn er ook genoeg die juist de eerdere sound fantastisch vinden. Ieder zijn ding natuurlijk!

Had ik dus ook.... Ik neem aan dat die eerste cd versie een Jantje van Leiden mix is... weet het anders ook niet.....

Onstuimig debuut, met een paar maanden later het legendarische Pinkpop optreden waar ze voor duizenden zijn doorgebroken, toen is het begonnen (helaas).
Het bandje van Pinkpop heb ik honderden keren afgespeeld, kippevel.
Boy nooit meer overtroffen ook al staan er op October en War ook juweeltjes.
Met Unforgettable Fire is er een nieuwe groep begonnen.
Gewoon op lp kopen en luisteren, daar is ie ook voor opgenomen, flikker die cd maar weg

Prachtig!!

Dit weekeinde de deluxe-editie gekocht. Prachtige uitgave is dat!

Wel mis ik hele oude (demo-)opnames zoals deze:

Street Mission (maart 1978)

Life on a Distant Planet (1979)

The Fool (1978)

Silver Lining (vroege versie 11 O'Clock)

En zo is er nog een aantal.

Ik begrijp de keuze om demo's e.d. weg te laten, maar het was zeker aardig geweest om inzicht te krijgen in de vroege ontwikkeling van de band. Vooral wat betreft het typische gitaargeluid van The Edge, dat toch het handelskenmerk van de band is geworden. De demo's hadden mooi op een 3de CD gekund.

Maar Chameleon Day toch, ze hebben toch nog iets nodig voor de superdeluxe editie uit 2015?