U2 - Boy (1980)

Ik heb van Boy ook de 2cd uitvoering gekocht. Het gebodene valt me echter best wel tegen. Er staan wel wat interessante en leuke demo en live versies op maar toch....op de één of andere manier komt het als een onsamenhangend geheel over. Nou snap ik wel dat dat ook niet de bedoeling is van die 2e cd maar toch...het luistert niet lekker weg vind ik.

Laatst dit album nog eens opgezet, maar het doet me eigenlijk niet zoveel als het me vroeger deed... het klinkt allemaal wat achterhaalt... ouderwets.. Dat wat de latere albums van U2 lang nog niet hebben..

Tuurlijk bevat dit album ook een aantal goede tracks, dus overall = 2,5 ster.. gemiddeld...

Dat lijkt me wel ja!

Aldus Rayman in 2005. Nog nooit een reactie geplaatst, maar ik kan het niet beter verwoorden. Als ik dit hoor kan ik wel bijna janken dat het geen 1980 meer is.

Als dit ouderwets is Lennon laat dan s.v.p. alle muziek ouderwets zijn.

Denk niet dat er veel betere debuut albums gemaakt zijn. Het talent druipt eraf van begin tot eind. Her en der hoor je de onervarenheid er wel in door, maar ja, daar is het een debuut voor. Die onbevangenheid die je ook eigenlijk tot en met de Unforgettable fire hoort, wat mis ik dat soms toch.

Niks mis met ouderwets hoor, integendeel, wat ik bedoel is dat een album als Joshua tree nog steeds "van nu" klinkt, en dat is met dit album duidelijk niet het geval.

Ik vind dat je met die 2,5 wel erg streng bent lennon. Er zijn veel albums/artiesten die duidelijk niet meer van nu klinken. Als ik de bijvoorbeeld de Beatles luister hoor ik duidelijk een band uit de 60tiger jaren, maar dat doet niks af aan de kwaliteit.

Ik snap wat je bedoeld en misschien is mijn onderbouwing te zwaar gedrukt op die opmerking, maar dat is niet de reden van de 2,5 score.
Ik vind dit album niet boeiend genoeg om daar een voldoende score voor te geven. Ik draai m nauwelijks, en daarom dus de 2,5. Nogmaals, ouderwets of achterhaald kan ook heel erg lekker zijn.

Gister Boy voor het eerst integraal geluisterd. Waarom gister pas is mijzelf niet helemaal duidelijk. Ik ben in bezit van de U2-albums van War t/m All That You Can't Leave Behind (muv Rattle & Hum), en ik luister ze eigenlijk allemaal wel graag op z'n tijd. Misschien dat ik hier nooit aan begonnen ben omdat War niet echt één mijn favorieten is. Ik zie het meer als een soort voorproefje op The Unforgettable Fire en dacht dat Boy en October ook een beetje in die categorie vielen.

Daar zat ik toch een beetje mis mee, bleek toen ik aan Boy begon. Dit album heeft weer zijn eigen sfeer en charme. Het klassieke gitaarwerk van Edge klinkt al op de achtergrond -en soms op de voorgrond-, maar de sfeer van het album is toch anders. Meer 'New Wave'. Boy gaat meer richting een band als Joy Division qua geluid. De vergelijking loopt uiteraard spaak, maar er zit wel iets van de urgentie van Joy Division in de muziek. Ik ben wel benieuwd of ik het stemgeluid van de jonge Bono blijf waarderen. Voor een keer is het prima, maar wat de houdbaarheidsdatum is van deze Bono voor mij, moet de tijd uitwijzen.

An Cat Dubh is meesterlijk goed.

Het hele album is meesterlijk goed. Behoort tot de meest sterke debuutalbums ooit.

Inderdaad.

Tja, U2, een band waar ik gemengde gevoelens bij heb. Bono heb ik nooit echt kunnen uitstaan, waardoor ik ook heel erg weinig met de zang had. Daardoor had ik eigenlijk al vanzelf een afkeer tegen de band, wat eigenlijk best wel onterecht is, want in de jaren 80 hadden ze heus wel kwaliteit in zich. Daarom ben ik de albums vanaf Boy eens een kans gaan geven. En dit album is meteen al erg lastig, omdat mijn mening erover nogal wisselt; ik moet ervoor in de stemming zijn.

I Will Follow is in ieder geval een hele fijne opener, omdat het enthousiasme er vanaf spat. De productie vind ik ook best leuk, met al die geluidjes erdoorheen, die belletjes enzo. Maar vooral het jeugdige enthousiasme, en de catchy gitaar-riff maakt dit nummer erg leuk, en aanstekelijk. Leuke opener en ik heb ook niet zo'n last van Bono's zang.

Twilight is best aardig, maar de ene keer vind ik het veel te veel gegalm, en overdreven productie gedoe. Op dit moment kan ik er goed naar luisteren. Vooral de break vind ik sterk" "In the shadow boy meets man". Vat meteen het thema van de plaat samen, het volwassen worden. Dat spreekt me best wel aan, en ik vind de teksten ook best goed.

An Cat Dubh is mijn favoriet van dit album, een heel mysterieus sfeervol nummer. Bono zingt het ook erg sterk. Maar het is vooral de sfeer die de instrumenten creëren, die me zo aanspreekt. Het bijzondere gitaarspel, de geluidseffecten, en dergelijke. Het nummer gaat mooi over in Into The Heart, een kort maar sterk nummer. Een nummer dat vol met spanning zit. Mooi gezongen, sterke instrumentatie, niks op aan te merken. Lekker dromerig nummer!

Out of Control is een lekkere tempoversnelling na wat rustigere nummers. Erg fijn wel, dat het weer wat meer uptempo wordt. Houdt de vaart en de variatie in het album. Het is een erg aanstekelijk nummer. Bono vind ik niet overal even fijn zingen op dit nummer, maar de rest van de band doet het uitstekend! Wel een beetje jammer van dat ge-"ooohooohoo". Dat hoeft van mij nooit zo.

Stories for Boys gaat verder met de up-tempo muziek, en ook dit nummer is weer ontzettend catchy. Ik vind dat de drie muzikanten hier uitstekend spelen, en het refrein blijft altijd heel erg hangen bij mij, hoe simpel het ook is. Prima nummer, maar geen hoogvlieger.

Ocean vind ik nogal een niemendalletje, weinig opzienbarend nummer, ronduit saai zelfs. Gelukkig is ie snel voorbij. Ook A Day Without Me vind ik niet zo, het nummer doet me niet veel. Het gitaareffectje is wel grappig, maar verder het ene oor in, het andere oor uit.

In Another Time, Another Place erger ik me wat aan Bono's zang, en het ge-"oohoo" begint me onderhand ook wat tegen te staan. U2 heeft daar nogal een handje van. Wellicht begin ik al wat U2-moe te worden.

Maar dan komt The Electric Co., en er zit een ontzettend drive in dat nummer dankzij het gitaarspel van The Edge, en het drumwerk van Larry. En de overgang van couplet naar refrein is echt erg mooi gedaan. Nog een mooie instrumentale break, en het nummer is compleet. Een van de hoogtepunten!

De afsluiter is Shadows and Tall Trees, het doet me niet veel meer, ik heb het wel weer gehad met de band. Komt denk ik vooral door Bono, die ik wel kan hebben, maar toch niet zo heel lang. Toch vind ik dit nummer vanaf de helft best aardig worden! Ik vind de band vaak echter zo overdrijven, vooral Bono. In de productie, wat betreft het oohooohoo, de zang op zich. Ik begrijp de mensen wel die het leeg gegalm noemen. Ik hou best van dat gegalm, maar soms wordt het me toch wat te veel. Daarom hou ik het op drie sterren, maar om het zo af en toe op te zetten, is het best oke.

3 sterren? toch staan er 4 bij je aangegeven....

Stem is een maand geleden van 3 naar 4 sterren gegaan, alleen Arrie weet het nog niet

Goed opgemerkt, nu klopt het weer.

Arrie kan al in de toekomst kijken. Over een poosje wordt dit voor hem een 4-sterren album. Hij moet alleen de flow van deze plaat nog te pakken krijgen en de sfeer wat beter gaan aanvoelen. 3,5 sterren zal het vast en zeker wel gaan worden.

Nee, het klopt wel dat ie op 4 sterren heeft gestaan, zoals ik al zei, wisselt het voor mij bij deze plaat nogal, dus ik sluit dat inderdaad niet uit.

Ah, dan is een 3,5 wel goed, precies tussenin.

Ook mijn probleem. U2 moet het van mij absoluut niet hebben van de stem van Bono, maar het gitaarspel/-geluid vind ik schitterend. Vooral bij een nummer zoals 'An Cat Dubh'. Ook de opening 'I Will Follow' vind ik zeer goed, eveneens de song 'Stories for Boys'. Voor de rest kan het er mee door.

3,5*

Sorry hoor, maar een stem niet mooi vinden omdat je de persoon niet kan uitstaan? Wie kan me daar de logica van uitleggen?

Ik vind juist dat Bono een erg goede zanger is. Wat een bezieling en passie, en in het geval van dit album, ook kinderlijke onschuld.

Zonder de stem en uitstraling van Bono had U2 nooit zo groot geworden. Je kunt Bono een eikel vinden, maar onderschat hem niet. Muziekaal stelde U2 in het begin weinig voor om echt onderscheidend te zijn ten opzichte van andere bands in die tijd. Het grote verschil is en blijft Bono. Zijn uitstraling en charisma hebben U2 tot een wereldband gemaakt.

Ik zag altijd weer z'n kop voor me als ik zijn stem hoorde. En het kwam daardoor ook niet oprecht over. Maar ik ben er ondertussen wel overheen hoor.

Als het maar goed klinkt in je oren.

Of U2 het alléén aan Bono z'n charisma en passie te danken heeft dat ze groot zijn geworden durf ik niet te stellen. Volgens mij moet je de, toch wel aparte, gitaarstijl van The Edge ook niet onderschatten in dat verhaal. Maar goed, Bono is natuurlijk geen prutser! Zeker in de begin jaren van de band niet. Heb toevallig laatst nog een paar dvd's uit '82 en '83 gekeken en toen was Bono echt wel de grote animator van de band. Hij zweepte het hele publiek op met z'n gedrag. Met name z'n capriolen tijdens Electric co. zorgden voor veel enthousiasme onder het publiek viel me op.

U2 is en blijft een van de grootste bands uit de muziekhistorie. Het belang van deze plaat, en ook de kwaliteit staan na 30 jaar nog steeds als een huis. Ben nooit een extreem grote fan van u2 geweest (vooral het latere werk vond ik stukken minder) maar de eerste 3 platen van deze band zijn magistraal. 4,0

Als postpunk puber dit album gekocht en daarna de trein uitgezet van Tiel naar boerenkerkgat Opheusden, geen geld meer voor een treinkaartje -:)
In die tijd tig keer zien spelen in Nederland, waaronder pinkpop 1980 als ik me goed herinner en Arnhem stokvishal. Topalbum samen met October. Nu volg ik ze minder en minder maar was toentertijd een eye opener van jewelste voor mij, bands uit die tijd die net zo belangrijk voor mij waren maar in de geschiedenisboeken een minder prominent plekje hebben gevonden, o.a. Anti Pasti, Angelic Upstarts, Police, Cure, Dead kennedys, Black Flag, TC Matic, Fischerz and many many more.

gewoon 5* vanwege het jeugdsentiment.In 1980 was dit een binnenkomer van de eerste orde. na de Joshua Tree ben ik wel afgehaakt moet ik eerlijk zeggen. Maar het gevoel dat ik had toen ik Boy voor het eerst beluisterde heb ik bij geen enkel ander album meer gehad. (ok, ook wel bij War, October, the unforgettabel fire en joshua tree maar het is net als de eerste keer sex he? dat vergeet je ook nooit meer

hahaha ja eens!

hier druipt zoveel spelplezier vanaf. dat werd na de tweede steeds wat minder (hoorbaar)
en ook muziek voor s nachts, lichten uit..

Het debuutalbum van m'n favoriete (nog actieve) band spat werkelijk van de draaitafel af. Wat een energie zit er in deze plaat. Misschien is niet elk nummer kwalitatief even goed (The Ocean, Shadows and Tall Trees), maar een écht zwak nummer staat er ook niet op. De kracht zit 'm vooral in het enthousiasme van de band, het speelplezier schalt uit je speakers. Maar ook op dit debuut klopt de ritmesectie van Larry en Adam al compleet en speelt de gitaar van Edge een hoofdrol, samen met de charismatische zang van Bono. Tel daar de energieke live optredens bij op (waar Bono al een échte frontman bleek) en een nieuwe wereldact is geboren.
Droomdebuut.

… de kracht zit 'm ook in een heel originele en verfrissende sound voor die tijd. Het was echt een nieuw geluid.