U2 - Boy (1980)

Amen.

Mee eens.

A Day Without Me en Electric Co zijn all-time favorites, Oktober Unforgettable Fire en Boy en enigzins War zijn de ultieme U2 platen voor mij, als album weten deze 4 mij te boeien, de latere albums hebben wel geniale tracks maar de sprakeling is eraf. Bij deze albums straalt het plezier er gewoon vanaf. En klinkt The Edge zo puur zoals hij later helaas niet meer zal klinken.

BOY 1980

Boy - October - War
De eerste triptiek van U2 belicht een groeiproces.

Wat Boy onderscheidt van zijn lotgenoten uit het postpunk tijdperk
is de sturm und drang, de jeugdige begeestering, een zekere vitaliteit.
Boy gaat de pijn niet uit de weg, maar blijft klinken als een adrenalinestoot.

I Will Follow
U2 start met een positieve noot. En ja, het nummer handelt over het prille verlies
van Bono's moeder. A boy tries hard to be a man, his mother takes him by the hand ...
Maar met mijn Joy Division bril zie ik ook een lijn naar die andere, muzikale gids en dichter
die zijn debuut ooit begon met I've been waiting for a guide to come and take me by the hand.

U2 was even getuige van het laatste opnameproces van Joy Division.
Martin Hannett was immers producer van hun derde single 11 o' Clock Tick Tock.
We zoeken het echt niet te ver als we daarvan sporen terugvinden op Boy.
Bono begint aan zijn zoektocht (het leven) zonder zijn gids (moeder).

Twilight
Ik dacht vroeger altijd dat het nummer ging over een jongen die man werd.
Blijkt het over de ontmoeting tussen een jonge kerel en een oudere man te gaan.
Over de ontdekking van de eigen seksualiteit. Toch een beetje een duister nummer.
Heet ook niet toevallig Twilight ... wat ik altijd vertaalde als tweesprong.
Volwassen worden zonder het kind (boy) in jou te verliezen.

An Cat Dubh / Into the Heart
Hoor ik daar schurende gitaren die aan JD's Exercise One doen denken?
Al vanaf het eerste album bewijst het jonge U2 dat ze een sfeer kan neerzetten.
Hier zitten de kiemen die Brian Eno op The Unforgettable Fire zal weten om te zetten
in een geladen klanktapijt op nummers zoals oa Promenade, 4th of July en de titelsong.
Beide tracks dragen een zekere puurheid, zeg maar ontroering in zich.

Out of Control / Stories for Boys
Remakes van hun eerste single. Songs die een link legt met de punk branie
waaraan alle new wave bands schatplichtig zijn. Meteen wordt duidelijk dat U2
virtuositeit toevoegt aan de straight forward attitude van de doorsnee punkband.
In Out of Control zit nog een schooljongen met korte broek en baard in de keel.
Storiers for Boys klinkt als een soort programmaverklaring voor het album.

The Ocean
Wat op An Cat Dubh / Into the Heart wel lukte (de sfeerschepping)
komt op deze korte instrumental een beetje geforceerd over. Het nummer staat
verder helemaal los van de andere tracks ... al verwacht je wel dat het een soort intro is.
Samen met het volgende nummer voor mij de minst beklijvende tracks op deze plaat.

A Day without Me
De eerste Boy single, eigenlijk een single die het album wat vooraf ging,
maar toch bewaard bleef in de tracklijst. Wat ik eigenlijk een beetje jammer vind.
Er zit een contrast in de frivoliteit van de muziek en de suïcidale connotaties van de tekst.
De muziek doet denken aan een gitaargestuurde instrumental van A Flock of Seagulls.
Ik had liever 11 o'Clock Tick Tock op het album terug gezien dan A Day without Me.

Another Time Another Place
Eén van de beste nummers op Boy, vind ik. The Edge die even afstand neemt
van zijn al zo herkenbare gitaarsound. Een nummer dat het nog jonge U2 ook met overtuiging
in de hele postpunk scene wortelt. Een song met erg veel karakter en solide baswerk.
Een strijdkreet zoals we er later op War nog enkele zouden terugvinden.

The Electric Co
Nog zo'n winnaar op Boy, met een definitieve versie op Under a Blood Red Sky natuurlijk.
Het stukgemaakte speelgoed is uiteraard een prima metafoor om de overstap naar October
in te leiden. Op dat album exploreert U2 de pijn van het zijn, het vallen van de bladeren.
Op The Electric Co stroomt de sturm und drang nog aan 220 volt door de aderen.

Shadows and Tall Trees
Een song die klinkt als een nog niet volledig ontwikkelt nummer.
Toch doet U2 mij hier met een eerder kaalgeplukt arrangement aan Joy Division denken.
De referenties naar October en de dood zijn subtiel, maar hoorbaar aanwezig.

Back to the cold restless streets at night
I talk to myself about tomorrow night
Walls of white protest
A gravestone in name
Who is it now
It's always the same
Who is it now
Who calls me inside
Are the leaves on the trees
Just a living disguise

Moeder en Curtis liggen begraven onder het bladerdek.
U2 wortelt in de postpunk scene, maar zal dra beginnen aan een groeiproces
tot ver daar voobij. Stap voor stap klimt de groep omhoog uit een muzikaal tijdperk
dat nog altijd iets te graag geassocieerd wordt met doemdenken en zelfbeklag.
Wie goed naar de eerste drie albums van U2 luistert, weet dat er meer is.

Vermeld mag nog worden dat 'A Day Withou Me' ook geschreven is (iig de tekst) n.a.v. de zelfdoding van Curtis.

11 o'Clock was ook een leuke single, maar A Day without Me is imo de beste single die U2 heeft uitgebracht. En het niveau van Boy hebben ze hierna nooit meer gehaald en werd met elk album minder.

@CD, klopt, ik had al te veel JD en Curtis in mijn betoog om die link nog eens te maken.

@divart, hoe meningen kunnen verschillen ...

Mooie recensie Dazzler
Hoe je het ook wendt of keert; Boy is en blijft een fenomenaal debuut!!

De tekstuele referentie in Shadows and Tall Trees naar October komt ook terug in de muziek. Het gitaarlijntje in Shadows komt terug in Fire van October.
De gitaren in A Day Without Me frivool? Ik zou eerder urgent, alarmerend zeggen, helemaal passend bij de teksten. Paul Reynolds heeft inderdaad goed naar dit nummer geluisterd.

En toch snap ik de term 'frivool' ook wel een beetje. Als je het bekijkt zonder op de tekst te letten tenminste. Het huppelt behoorlijk en dat zou je kunnen vertalen als frivool in mijn ogen.

Geweldige recensie dazzler. Ik ben het ook grotendeels met je eens. Ik vond de vroege
U2 vroeger altijd het minste, maar de laatste tijd begin ik die eerste albums meer en meer te apprecieren. Van de eerste trilogie vind ik deze dan ook veruit de beste. De energie spat er vanaf en toch is er genoeg plaats voor rust. The Ocean is een goed voorbeeld hiervan en dat is dan juist een van mijn favorieten.

Zo bedoelde ik het ook. Als je naar debuut van A Flock of Seagulls luistert
hoor je gelijkaardige gitaarmuziek: stuwend, uplifting zelfs of frivool. Ik vind de muziek
van A Day wihout Me nogal contrasteren met de tekst. Dat wilde ik even aangeven.

YouTube - A Flock of Seagulls - D.N.A.

Muziek en meningen, altijd leuk .

Veelbelovend debuut van U2. "I Will Follow" is een perfecte opener voor deze plaat en je hoort direct dat herkenbare gitaargeluid van The Edge. Overigens is zijn gitaarspel op deze gehele plaat puik te noemen. Venijnig, scherp en vooral urgent. Ondersteund door een meer dan degelijke ritmesectie zit het muzikaal direct goed in elkaar. De energie spat er vanaf. Ook Bono doet natuurlijk een flinke duit in het zakje. U2 laat direct horen over welke talenten ze beschikken en "Boy" is het perfecte opstapje naar wat komen gaat. Naast "I Will Follow" vind ik "An Cat Dubh" een prachtig liedje. De overgang naar "Into the Heart" is mooi gedaan en het zorgt ervoor dat deze twee nummers een mooi geheel vormen. Ook zal "The Electric Co" uitgroeien tot een echte U2 klassieker, al vind ik de live versie van dit nummer beter dan deze studio-opname. U2 profileert zich met "Boy" wat mij betreft direct als een band waar rekening mee moet worden gehouden. En dat hebben ze in de loop der jaren zeker bewezen.

Wat een heerlijke drive heeft dit album.

Dan toch maar meteen gekocht na het optreden op Pinkpop 1981.
Enigszins sceptisch waren wij nog omdat dit album zo omhoog werd geschreven in Muziekkrant Oor, maar na het concert was ik wel om. Heb ze vrij snel daarna nog in De Effenaar gezien ook (voor een tientje!).
Ben ze daarna ook altijd blijven volgen.
Fantastisch debuut natuurlijk wat ik altijd graag ben blijven draaien.

Tja, wat moet je er verder nog over zeggen. Dazzler heeft het allemaal al mooi omschreven.
De hitsingle I Will Follow, het schitterende drieluik An Cat Dubh/Into The Heart/Out Of Control.
Het prachtige jachtige The Electric Co. Het leuke net niet hitje Stories For Boys.
Slechts 2 mindere dingetjes zoals zovelen al gezegd hebben, het losstaande instrumentaaltje The Ocean en de afsluiter Shadows And Tall Trees dat niet af klinkt.
De rest helemaal top. Nog steeds.

Op vinyl en CD.

Fris debuut vind ik dit, met drie fijne nummers (3+4+5). Alleen de zanger werkt, na verloop van tijd, helaas op mijn zenuwen. En dan houdt het op voor mij. Ze schijnen desondanks goed geboerd te hebben

Opvallend is dat U2 toen erg onder de indruk was van Joy Division (wat je in zekere zin neerslachtige muziek zou kunnen noemen) terwijl Boy een uiterst positieve vibe heeft.
U2 klinkt hier nog als een heerlijk spontaan bandje die uit de inktzwarte achtergrond van Ierland wil springen. Opvallend debuut destijds.

Boy zet ik maar eens even op vier sterren. U2 klinkt op Boy intens en vurig. Dat is vast al eerder gezegd, maar ik vind dat dus ook. De parallellen die Dazzler trekt tussen U2 en Joy Division intrigeren mij en maken van een oppervlakkige toeschouwer iemand die bereid is wat verder in te zoomen op hetgeen Boy te bieden heeft. Vandaar de verhoging dus.

Wat ik al door had is dat U2 anno 1980 af en toe nog een beetje buiten de lijntjes kleurt. Het is wat robuuster, maar er is toch zeker al het nodige aan finesse te bespeuren. Toevallig bevalt de overgave van de eerste vier me net wat beter dan de meer berekenende professionaliteit van de albums vanaf The Josua Tree.

Kenmerkend en volop aanwezig is de jankende, alarmerende gitaar van The Edge die als een warm mes door de boter van het grauwe leven snijdt, ruimte makend voor de boodschappen van de idealistische Bono. Boodsschappen van hoop en ook liefde. Te midden van de troosteloosheid waarin veel collega postpunkers zich plachten te verdrinken. Intens maar met opgeheven hoofd. Strijdbaar en met geloof in een goede afloop. Dat is hoe ik Boy interpreteer. En dat is wat mij als liefhebber van het zwelgen in duisternis en doom (in muzikaal opzicht dan) tot nadenken stemt.

Ja, ik denk dat ze wel een paar platen hebben verkocht.

Veel parallellen tussen Joy Division en U2 zijn er imo niet, behalve de tekst over Curtis in A Day Without Me en het eenmalig inhuren van huisproducer Martin Hannett.
Muzikaal ligt October qua sfeer en themathiek meer in de richting van Joy Division en New Order. Het inschakelen van Hannett was trouwens op aanraden gebeurd van Gavin Friday, zijn groep was veel dieper geworteld in de postpunk dan U2.

Het debuut van U2 nog eens beluisterd. U2 klinkt hier nog pathetisch maar ook passioneel met veel galm door de productie van Steve Lillywhite. De sfeer en teksten zijn wanhopig en soms onheilspellend maar tevens hoopgevend. Als ik een vergelijking moet aanhalen is Joy Division het meest aangewezen maar de stijl van U2 is zeer herkenbaar door de zang van Bono en het gitaargeluid van The Edge. Dit album past stilistisch perfect in de (postpunk)tijdgeest maar klinkt nu nog steeds krachtig en vitaal.

Vind het zelf maar weinig op JD lijken.

Hoewel U2 zeker in die tijd graag de flirt met JD maakten , vind (en vond) ik toch dat juist dat U2 helemaal aan de andere kant van het spectrum zit.
Waar JD donkerte is , daar vindt je bij U2 licht en hoop, dit hoor je ook in de muziek terug.
De beide hoezen van de debuten geven het eigenlijke verschil wel weer.

De band is hier duidelijk hoorbaar zwaar beïnvloed door Joy Division, maar toch leggen ze andere accenten qua mentaliteit. Ik vind U2 ten tijde van Boy eigenlijk vooral klinken als de naïeve en levenslustige jonge neefjes van Joy Division.

En dat is nu precies alles wat JD nooit is geweest
Dus ook wat ik bedoel met aan de andere zijde van het spectrum zitten.

Inderdaad, ik spreek je dan ook niet tegen

Ik bedoel alleen maar dat, hoewel de Joy Division-connection er duidelijk is, U2 er iets compleet anders mee heeft gedaan. En dat is best bewonderenswaardiger voor zo'n (op dat moment nog) jonge snaken.

U2 en Joy Division zijn qua thematiek en sfeer met elkaar te vergelijken. Het grote verschil is dat Joy Division berustend klinkt terwijl U2 hoopvol en strijdvaardig klinkt.

Pittig debuut al is het wat springerig.Net als October geniet de remaster de voorkeur.Je hoort hier al dat U2 een grote band kan worden.Ondanks de Joy Division invloeden tonen ze al voldoende eigen smoel.Niet alles is even sterk ,maar je hoort de potentie voor goede en catchy melodieën.I Will Follow en The Electric Co. springen er uit hier en ook Out Of Control raakt de snaar. 3 sterren voor dit ietwat onevenwichtige debuut.

De JD invloeden hoor ik niet zo en vind het zelf een wat beter debuut dan jij aangeeft, maar niet het volle pond (5 sterren). Eigenlijk vind ik de opener op October wat beter dan deze, maar I Will Follow zou nog een classic als live- uitvoering worden.