U2 - Boy (1980)

Na lang Genesis, Collins, Gabriel, Banks en Rutherford (her)ontdekt te hebben en Hackett nog even uit te stellen, start ik met U2. Ik zet mijn vooroordelen over Bono en The Edge (wat een onnozele naam) opzij. Hopelijk word ik vaak blij verrast.

Het wordt iig een stuk energieker en niet zo stoffig.

Nou inderdaad...

Op welk bericht slaat 'een stuk energieker en minder stoffig'?

Eigenlijk ben ik al twee maanden bezig met U2, maar ik ben nu pas aan de albums toegekomen. Ik heb me wat verdiept in de extra's: de extra nummers op de deluxe-editions (leren kennen via Spotify) en losse nummers op allerhande albums (o.a. met Clannad, Mick Jagger). Via Youtube ontdekte ik ook heel oude demo's van 1978 (o.a. Street Mission, The Fool).

Die allereerste nummers zijn meteen een link met pre-Simple Minds: heel punkgericht begin.

Het album Boy bevalt me veel meer dan vroeger.

Die opmerking slaat op de bands en artiesten (Genesis, Collins, Banks, Rutherford en Gabriel) die je noemt. Althans, dat is mijn interpetatie

Meningen verschillen, maar ik denk niet dat U2 even hoge toppen zal scoren als Genesis op hun best.

Hoe wou je die toppen meten - muzikaal (afgaand op je uitspraak mis je daar de compententie voor) of kwantitatief (verkoopcijfers); maar dat zou je nog wel eens fiks tegen kunnen vallen.

Verder is - niet om te snivellen - voorlopig de hoogste top in Ierland, hoger dan de hoogste top in Engeland. Bovendien Johnnie Fox's in the Dublin Mountains is een prima plek om een fijne (software)release te vieren. Zoals de Ieren zelf zeggen "they are less tight-arsed than the Brits".

Mijn zinnetje over hoge toppen scoren: ik bedoel voor mij persoonlijk. Voor mij zal Genesis altijd hoger aangeschreven staan dan U2.
Nu ja, aangezien ik toch de compententie mis ...

zegt Mjuman dat weer? dat vindt ie nogal snel hoor... it's lonely at the top!
heb je zo'n rare uitspraak dan?

Tja, een uitspraak als deze lijkt me redelijk evident en generiek:



Lijkt mij een vrij harde claim. Geeft helemaal niets, maar ik was niet degene die de - imo gezochte - vergelijking maakte. En zaaf er is no need to argue, als je een blik werpt op het muzieklog van de user in kwestie.

Eerder al - ik meen bij Foxx of Ultravox - zijn we in discussie geweest en gestuit op hiaten in muzikale kennis . Als iets je ding niet is, prima, kan gebeuren, maar kom dan niet met allerlei gezochte vergelijkingen aan die je nota bene een universele waarde wilt geven. U2 vs Genesis: ik moet het nog zien, qua creativiteit, innovatie en continuïteit door de decennia heen; en dan ben ik nog geen eens een grote U2-fan, maar ook geen échte Genesis-hater (ik heb meer met PG).

En Zaaf weet veel te goed dat er op de top een heel leuk café is, daar komt ie zelf ook wel

Een discussie met wie betreffende Ultravox of John Foxx?

hahaha! gotme!

een muzieklog van iemand zegt me helemaal geen fluit, behalve dat iemand van nogal andere muziek kan houden dan ikzelf. discussies met gebrek aan kennis heb ik niet gezien - in dit verband dan goldendream was niet degene die genesis en u2 ging vergelijken.

Ik denk dat goldendream meer met symfonische rock heeft dan met gitaar gedreven waverock. Ben al blij dat hij Genesis er bij haalt en niet zijn paradepaardje Simple Minds in de vergelijking met U2, daar zijn hele pagina's elders over vol geschreven....

Lees even het bericht op 7 april van goldendream - en Premonition slaat de spijker op zijn kop. Vrees een lijk, dacht dat het permanent herfst was.

Ouwe mannen kunnen soms zuur zijn, soms hebben ze nog steeds verstand van echte muziek

Premo: 8 mei Konijnenmannen Tivoli doe jij een Michael Jackson (I'll Be There)?

En in jouw geval, Mju? Vanwaar de drang om te scoren?
En zou je mij dan kunnen vertellen wat dat dan is en waarom (die echte muziek)? Mag ook best in pm hoor, wordt anders weer zo off-topic. Maar ben wel benieuwd.

Scoren? Zat en passant naar voetbal te kijken en dan is scoren leuk En dat epitheton "zuur" heb ik te danken aan progsnuiters die niet altijd snappen dat een kritische houding niet hoeft uit te sluiten dat je veel (soorten) muziek kunt waarderen. Maar ja wel eerst zwampeledippen over U2 en vervolgens de vermoorde onschuld uithangen, als er een felle reactie komt (beetje Christiano Ronaldo idee).

Verder heb ik een kleine 1000 stemmen uitgedeeld; dat geeft een beetje een idee.

Hmmm beetje makkelijk antwoord. Dat zou impliceren dat hetgeen waar jij op stemt, binnen de categorie 'echte muziek' valt. Dat geloof je zelf ook niet.
Maar wat bepaalt dat begrip voor jou dan wel? En vanwaar dat 'verstand hebben van''? Die intellectuele exercitie volg ik niet, maar dat weet je.

Je kunt U2 én Genesis heel goed tegelijkertijd goede bands vinden.
De overeenkomst is alvast dat er in beide oeuvres zowel hoogte- als dieptepunten zijn te bespeuren.
Daarmee houdt elke vergelijking wel op. Ze komen niet eens uit hetzelfde land, maken muziek in een verschillend genre.

Onderling werk van dezelfde artiest met elkaar vergelijken is van harte aan te bevelen.
Bands met elkaar vergelijken wordt al snel appelen en peren.

Waarom Genesis er bij gehaald als het over een U2 album gaat? Iedereen kan z'n eigen favoriete band naar voren schuiven maar het heeft weinig zin, het zegt niets over de muziek van de band + album in kwestie.

De frisheid van Boy is al weer enige tijd bij U2 verdwenen, al is het nog zeker knap wat ze presteren. Zo lang na het debuut. Maar heeft een nieuwe, jonge lezer nog nooit een album van U2 gehoord, begin bij het begin!

Dat deel ik. Onherroepelijk.
Maar interessant blijft bijvoorbeeld jouw kijk op 'fris' en 'nog knap'.

Ik heb niks meer met U2. Was een gretig aanhanger ten tijde van Boy en October. Concert Paradiso meegemaakt, prachtig. Daarna kreeg ik het gevoel dat de geldingsdrang (scoren? ) te groot werd. Bono ging zich naar mijn smaak gedragen alsof hij over water kon lopen. En zeker, ze hebben nog 'knappe' muziek gemaakt, maar het deel gaan uitmaken van het wereldbeeld heeft ze - wederom naar mijn smaak - geen goed gedaan.

Boy luister ik zelden weer, toevallig onlangs weer gedaan en dat leek samen te vallen met een opgeleefde discussie hier. Toeval? Van het beluisteren heb ik toch wel weer genoten, maar dat is met dit soort albums - lees: de leeftijd van de albums - steeds doorspekt met sentiment.

"Echte muziek" - waar zijn ironie en humor dezer dagen gebleven? Alsof het verplicht is om continue 100% serieus te zijn en als je dat niet bent dat door het gebruik van smiley's [ironic mode] en [/ironic mode] aan te geven?

Zappa bijv is echte muziek, maar ik trek het niet - bij geen enkel Zappa-album (wellicht in de toekomst nog eens bij Sheik Djerbouti of Joe's Garage) zal je een waardering van mij vinden; idem bij Genesis - ik heb er nix mee - ik ruik zwetende mannen, zie blote voeten in sandalen en flatgenoten die zich ontfermd hebben over je fles Lawson (prog was populair onder studenten).

Misschien moet ik voortaan alle posts laten vergezellen door de disclaimer: "niet alles wat ik schrijf moet te allen tijde 100% serieus worden genomen en dus ook deze tekst niet"

Overigens kan ik me redelijk vinden in de post van musician: Boy klinkt fris, open, heeft drive, gitaar klinkt puntig; bij de eerste 3 albums zingt Bono zingt met (soms nauwelijks) ingehouden woede. Van The Unforgettable Fire, is ie mede door toedoen van Eno anders gaan zingen. U2 wordt hier 2-3 per jaar gedraaid - Genesis never; PG ca 10 - 12 * p.j.

Kijk je alleen naar de muziek, dan heeft U2 wel betere albums gemaakt dan bijvoorbeeld opvolger October. Dus frisheid is één ding, goede composities is de volgende component die voor een sterk album noodzakelijk is.

Het gaat soms wel, vaak niet samen.
Misschien blijft men vaak bij overlevende bands, zoals U2 en Genesis, bij de eerste albums hangen vanwege de jeugdige onbezonnenheid en de creativiteit.

Later moeten sterke composities e.e.a. compenseren en dan krijg je bijvoorbeeld in het geval van U2 Achtung Baby.
Ik ga Mjuman niet meer aanbevelen om symfo- en progrock te beluisteren maar ook voor deze stroming gelden dit soort bevindingen.

Frank Zappa is mij per saldo ook veel te hoog gegrepen.

Gezien de muzikale hiaten en een gebrek aan compententie (of wordt competentie bedoeld?) zal ik me maar weghouden uit de discussie. Ik heb dan ook geen Marco Borsato in mijn top staan. Mijn hiaten en gebrekkigheden maken dat ik de diepgang van Marco niet kan snappen. Snap je?
Alleen zou ik nog graag weten wat bedoeld wordt met Ultravox en John Foxx, hoewel ik het wel niet zal begrijpen.

Don't judge a book by looking at its cover; toptien is a practical joke en pm is onderweg

Oef, de rust is hier teruggekeerd. Soms is het verstandig ego's te negeren.

gotspe nr. ?

De films 'The Unforgettable Journey' en 'Bono, God's Favourite Son', beide niet door U2 of hun entourage uitgegeven, krijgen vernietigende kritieken. Met dit in het achterhoofd heb ik ze toch beide bekeken. Conclusie: toch best boeiend en leerrijk. Veel info over de eerste jaren (Feedback, The Hype) en leuke weetjes: Bono's Godcomplex, en hoe zijn vrouw hem met beide voetjes op de grond houdt; Adam als beperkte muzikant; veel info over de humanitaire en politieke projecten die Bono steunt ... Het feit dat ze met vier begonnen en nog steeds met dezelfde vier zijn, wordt ook beklemtoond en heb ik altijd sterk gewaardeerd in U2. Maar terecht ook kritiek op beide films: weinig chronologie, chaotisch, bij momenten langdradig.

Gisteren de film 'The U2 Phenomenon - The Independent Review' bekeken. Mooi chronologisch opgebouwd, maar vrij oppervlakkige info zonder veel diepgang. Wel leuke beelden. Opvallend zijn de vele imagoveranderingen: van eenvoudige jongens via een hoog machogehalte tot ronduit irritant met 'Pop' als absolute hoogtepunt der ergernissen.

'Boy' is een ijzersterk debuut: mooie songs, energie ten top en vooral puur/eerlijk. Ook de hoes is heel sterk. 4 sterren voor U2's eerste.

Over de hoes gesproken, kwam deze bij toeval tegen. Boy grown up.

Bron Wikipedia: De officiële albumhoes is gefotografeerd door Hugo McGuiness en ontworpen door Steve Averill (een vriend van Adam Clayton). Zij hebben in latere perioden aan meerdere albumhoezen van U2 meegewerkt. Op de voorkant is Peter "Radar" Rowan te zien. Hij is het broertje van Derek "Guggi" Rowan (van de Post-Punk band de Virgin Prunes), een vriend van Bono. Ook is Peter Rowan te zien op de albumhoezen van Three (EP), War, The Best of 1980-1990, en Early Demos. Peter Rowan is afgebeeld als een onverzorgde, onschuldige en shirtloze jongen. Bono had de foto voor de albumhoes al 2 jaar in zijn gedachten voordat de elpee werd uitgegeven. Hij vond namelijk het gevoel goed overkomen wanneer je naar de albumhoes keek.

sluit mij aan bij de melding van 7 mei van goldendream