Nirvana - "Bleach" (1989)

Ben eigenlijk ook wel benieuwd - voor zover ik weet is de enige remastered version die van '92. Bijna iedereen heeft die: er waren "maar" 30,000 exemplaren originele lp's/cassetes verkocht vooraleer Nevermind dit album onder de aandacht bracht.

De eerste helft van het album is erg goed, daarna wordt het allemaal wat minder maar op Sifting na duren de nummers kort genoeg om verveling te voorkomen.

Debuutalbum van een band die dan nog niet weet wat hen over 2 jaar zal overkomen. Natuurlijk ondekte ik Nirvana door "Nevermind" en was ik ook nieuwsgierig naar hun debuut (waar destijds nog weinig exemplaren van verkocht zijn). De nummers zijn rauw en heftig maar ook monotoon en eenvormig. Niettemin was op dit album hun songschrijverstalent al te horen, dat op "Nevermind" tot volledige ontwikkeling zal komen.

onlangs op CD aangeschaft. Ik had hem heel erg lang niet gehoord. De plast had ik vroeger op casette, en nu dus op CD. Ik kwam hem voor een knaak tegen bij Saturn in Groningen, en dacht waarom niet.

De plaat zelf viel me aan de ene kant een beetje tegen, aan de andere kant is het wel wer leuk om deze plaat weer eens te horen. Ik kan wel de conclusie trekken dat het voor Nirvana goed is dat ze op Nevermind een iets andere kant op zijn gegaan, want als ze op deze manier door zouden zijn gegaan zou niemand ooit van ze gehoord hebben.

En hij is lekker! En ik vind dit juist wel een hele gafe productie.
Past er in ieder geval goed bij.
Beter dan nevermind & In Utero

heerlijk debuut album van een legendarische band

3,5*

Een heerlijke "schreeuw"-plaat
Negative Creep is een toppertje!
4,5 *

Zeer goede Nirvana-plaat. Echt nog zo'n underground geluid. Negative Creep, About a Girl, School zijn toffe nummers!
Goed debuut van Nirvana

Als Nevermind goed vond, is dit dan een aanrader of is dit totaal andere meuk?

Dit is wel wat anders. Nevermind heeft een meer toegankelijke productie, en ook de nummers zijn commercieeler. Bleach heeft nog echt die underground sound. Deze had net zo goed kunnen zijn als het wat minder traag was vind ik.

Maar het is niet zo dat dit niet als Nirvana klinkt, of dat het een heel ander genre is.

Dat gesoleer in Love buzz en School is een van de dingen in die nummers die me aanspreken. Het is nogal chaotisch, ik weet het. Nou heb ik het Syndroom van Asperger en dan heb je een goed gevoel voor detail, kan zijn dat ik dat ook bij geluid heb. In hoeverre mate zou dat dan van invloed zijn op mijn muziekbeleving?

wat is dit toch een duistere plaat he, altijd al gevonden.

wisten jullie dat er goede covers bestaan van School en Negative Creep?
door resp. Fear Factory en Machine Head

ik begon hier mee, niet met Nevermind, ik kocht hem omdat de hoes me wel aansprak

Beste nirvana Plaat

hier een daar wat leuke tracks, ken ze niet bij naam...
erg duister geluid zoals reeds aangehaald

Precies, mijn idee. Het is rauw en fel en daarmee heel authentiek. Maar inderdaad heel monotoon, weinig variatie. Het is pas de helft van de ingredienten van een klassieker. Want toen op 'Nevermind' de melodie werd toegevoegd aan het geheel, ontstond de muziek met eeuwigheidswaarde. Dit was niet meer dan een vingeroefening.

Big cheese

About A Girl was het eerste wat ik van Nirvana hoorde (bij de VPRO). Dit vond ik meteen geweldig. Ik heb de CD's ook in chronologische volgorde gekocht. Dat kan ik van bijna geen enkele band noemen. Oh ja. Aereogramme.

Het eerste waar ik About A Girl aan refereerde was Echo And The Bunnymen.
Waarom? Ik weet het eigenlijk niet.

Al driftig op zoek naar de extra cd van de 20th anniversary versie, blijken alle nummers of 1 cd te passen.

Kort optreden dus. Donker en stevig inclusief Sappy

Denk niet dat het een volledig optreden is eigenlijk, maar dat mag de pret niet drukken. Het klinkt gewoon ontzettend goed.

Bleach blijft een bijzondere plaat. In 2 dagen voor 600 dollar opgenomen. Resulterend in een rauwe brok energie die je maar zelden tegenkomt. Zouden meer bands moeten doen.

Nou nou...



Sterker nog: Dit WAS Nirvana, rauw, puur, 100% onversneden en in-yo-face.



Ik kocht 'm rond de tijd van Nevermind op cd op het SubPop/Tupelo label (TUPCD6). Dat is dan, denk ik, 1 van die 30.000 exemplaren. Vandaag de dag wel een sommetje waard, dacht ik zo.

Beter dan Nevermind weet ik niet, maar hier staan wel geniale nummers op, ook het popi nummer About A Girl klinkt heerlijk. De stem van Kurt wordt op dit album op de proef gesteld en het hele album haalt hij dit. Heldenstatus

De protoplaat van Nirvana is rauw en ongepolijst, en eigenlijk de enige grunge plaat die ze hebben gemaakt. In tegenstelling tot de opvolger ligt Bleach niet makkelijk in het gehoor. De productie is objectief slecht maar subjectief goed, het verhaal van de 600$ productiekosten die werden betaald door Jason Everman is bekend genoeg.

De nummers zijn hier en daar nog wat hoekig en voelen soms zelfs wat onafgewerkt aan, maar het genie van Cobain laat zich hier en daar al horen in een catchy refrein of een rake zanglijn. Vooral de eerste helft van het album is zeker van een respectabel niveau. De opener bijvoorbeeld, Blew, mag gerust naast het latere werk geplaatst worden. Het kenmerkende samenspel van de bas en gitaar is er duidelijk herkenbaar, net zoals het talent van Cobain om een refrein te schrijven dat zich meteen in je hersens nestelt. Wat ook opvalt is het nogal ongeïnspireerde drumwerk - Grohl zou nummers als dit later naar een hoger niveau tillen. Een andere, minder ruwe parel is About A Girl. Hoewel het pas later echt bekend zou worden met de versie van op MTV Unplugged is de versie van Bleach ook een toonbeeld van Cobain's gedweep met the Beatles. School is het anthem van de plaat, dat door de passionele vocalen erg opzwepend werkt. Eens voorbij halfweg zakt de plaat wat in, en mede door de gebrekkige productie gaan de nummers al snel wat op elkaar lijken. Al bij al een redelijk goed album dat wel quasi al zijn aandacht te danken heeft aan het latere succes van de band. 3*

Vermoeiend album, paar nummers zijn wel vet, zoals About a Girl, School, Love Buzz en Negative Creep, maar de rest is moh mah meh.

Ziet hier weer eens naar te luisteren, heb een beetje een Nirvana-revival. Misschien werk ik me gedurende de paasdagen wel door heel de discografie heen.

Wat me opvalt is de fletse productie die me eigenlijk niet echt stoort, de jongensstem van Cobain, maar toch bovenal de fijne energie die dit album uitstraalt. Gewoon lekkere elementaire rock met fijne riffs en heerlijke meeschreeuw-momenten.

Heb trouwens een correctie doorgevoerd: Big Cheese stond oorspronkelijk niet op dit album, dat is er pas bij gezet op de remaster uit 1992. Het was het b-kantje van Nirvana's debuutsingle Love Buzz (wat ik in de singleversie trouwens iets leuker vind vanwege de geluidscollage in het intro). Downer stond dan weer niet op de oorspronkelijke vinylrelease, maar alleen op de CD.

Geweldige nummers, iets minder 'geheel', het klinkt allemaal een beetje hetzelfde en wordt een beetje vermoeiend. Kan er natuurlijk ook aan liggen dat ik nog niet goed uitgeslapen ben Negative Creep, School en Sifting zijn echte toppers, leuk om eens lekker mee te brullen.

laatst dit weer eens geluisterd. Was vroeger meer onder de indruk dan nu moet ik zeggen...

Ik was effe klaar met Nirvana maar hun cover van Love Buzz ( origineel van Shocking Blue) heeft nieuwe leven in mijn liefde voor de band gegeven. Geweldige manier van zingen heeft hij daarop (vooral grappig).

De ruwe productie weet de geest van de nieuwe grunge-scène te grijpen. Cobain zingt van bij het begin zoals we hem kennen. Niet alle nummers vallen op. Mijn favoriet hier is "About a Girl" - en dat is verre van representatief voor de rest. "Negative Creep" en "Sifting" zijn ook cool. Redelijk.

Als ik deze opleg in mijn auto, dan ga ik uit de bol.

En dat is een goede indicatie dat dit album mij sterk bevalt.

Hier is het nog echt de Underground-Nirvana. Minder commercieel dan Nevermind. Je kunt horen dat de teksten uit een rot jeugd komen. Zijn ouders waren namelijk al heel vroeg gescheiden en hij heeft zijn middelbare school niet afgemaakt etc. Juist wel gaaf.

Mijn favorieten zijn Sifting, School en Swap Meet.
Dit album doet niet onder voor het meer commerciele Nevermind. Dit heeft meer een rauw geluid, mede door de mindere productie. Ook ben ik Nevermind sneller zat raar genoeg. Misschien komt dat ook wel door het idee en in wat voor bui ik ben, maar boeie! Goed debuutalbum!