Bill Callahan - Sometimes I Wish We Were an Eagle (2009)

Hier kan ik me dus helemaal in vinden.

Dit klinkt als iemand die aan het eind van zijn loopbaan (zou het?) terug kijkt op zijn leven en die stil, zachtjes, eerbiedig, maar ook kritisch commentaar geeft om datgene hem gemaakt heeft. Een slotconclusie die heel erg overtuigend over komt. Met name het laatste nummer Faith/Void is zeer intrigerend: ik heb geprobeerd Hem te zoeken maar 'in the end' heb ik het allemaal maar opgegeven. Op een bijna heilige, ootmoedige manier ook. Ik vind het knap, vooral prachtig.

4,5*

Ik denk eerder, nu je dit zegt, dat het misschien wel vanuit het perspectief van iemand aan het eind van zijn leven gezien kan worden. Ik zie het al voor me: een oude man die terugblikt op zijn leven, accepterend wat hem is overkomen, machteloos wat betreft hetgeen hij nog meer had willen doen en vooral overdenkend over wat hem misschien nog te wachten staat. En hoe rot moet het dan zijn als je blijkbaar altijd heb geloofd, om dit geloof los te laten.

Tsjézus, 72 stemmen!

4*

Dat is inderdaad netjes. Maar dit juweeltje verdiend het!!!

Ha! Mijn 4.5 brengt m weer terug op 4*. Het album wordt imo naar meerdere luisterbeurten steeds beter!

Binnen zes dagen elf nieuwe stemmen erbij! En nog steeds op een prachtig gemiddelde van 4*!

Ik heb deze plaat nu aan mijn persoonlijke top-tien toegevoegd! Het blijft een prachtplaat!

Smog noch Bill is mij bekend: dit album is mijn eerste kennismaking met de man. Ik zal voortaan wat eerder vanonder mijn steen kruipen om aan dergelijke pareltjes te komen ruiken. Dit is mooi. Aangename, donkere stem. Heerlijk samenspel van gitaar, cello's en violen. Bij eerste beluistering blijkt er geen wanklank tussen te staan, of het moet het volledig instrumentale 'Invocation of Ratiocination' zijn: een wat vreemde eend in de bijt. Favoriet nummer vooralsnog: 'Eid ma clack shaw'. Staccato drum, Bills warme stem, blazers, subtiele gitaarlickjes en de indrukwekkende celloklanken. Geweldig.

Jaren geleden (1993) kennis gemaakt met Smog via Julius Ceasar en Wild Love. Ook Red Apple Falls vond ik schitterend, maar daarna heb ik Smog/Bill uit het oog verloren; ik vond de albums beduidend minder worden.
En dan nu dankzij jubelrecensies een hernieuwde kennismaking en die bevalt goed. Zijn stem is alleen maar donkerder en dieper geworden en de arrangementen zijn ook zeer fraai. Het doet me allemaal erg vaak aan Lambchop denken.

kweet nog niet echt wat ik er van moet vinden, vind het een beetje eenzelfde sfeer als Antony & the johnsons. kan nog wel gaan groeien.

Geen schande hoor, dat men hem niet kent. Ik kende Smog alleen van naam, wel eens verkocht in het verleden, niet al te veel. Maar toen ik via de platenmij deze cd kreeg te horen was ik verkocht, wow wat een mooie plaat. Hij wordt minstens 3x per dag gedraaid in de winkel en krijg er ook veel reacties op van klanten en inmiddels ook al ruim 10 stuks verkocht wat best ok is, op naar de 25 denk ik, want dat verdient zo'n pracht album wel, en dan overmorgen nog de nieuwe Patrick Watson in de schappen en dan is mijn feestje compleet om nog eens wat toffe cd's te tippen aan onze klanten. Oveirgens ook een prachtige hoes.
En ik zeg dat nu, en oeps, daar wordt er weer 1 verkocht aan iemand die hem nu hoort in de winkel, koopt hem samen met de nieuwe Bob Dylan en Anne Soldaat

prima album, het eerste solo-album viel tegen, maar dit is er boenk op.

Voor mij het mooiste album tot nu toe van 2009!!!!

Eerst Callahan album voorbij de 100 stemmen!

Afgelopen zaterdag eindelijk zelf ook aangeschaft 's avonds bij een vriendin opgezet onder het genot van een goed glas wijn. En de vriendin waar ik bij was en dit nog nooit had gehoord zei iets heel pakkends.. 'Deze man mag vanavond aan mijn bed komen zitten en zijn verhalen komen vertellen'..
De doorleefde stem is zo'n genot om naar te luisteren en doe daar de mooie muzikale begeleiding bij en je hebt de zoveelste bijzondere release van 2009.. over een muzikale crisis kunnen we zeker niet spreken!

en dan staat er in Oor echt een schandalige recensie over deze plaat, die snappen er echt helemaal niets meer van...... inmiddels de 25 gepasseerd.............

Tsja, Oor... Dat blad neem ik al jaren niet meer serieus...

Zou ik de strekking en beoordeling van Oor mogen vernemen van iemand?

Niet alleen de Oor heeft kritisch gerecenseerd, ook the Wire was niet zo complimenteus. Gelukkig zijn er de 100 stemmen op mume ...

Als je dan toch de critical consencus als argument wil aanhalen, die is overwegend positief: Bill Callahan: Sometimes I Wish We Were An Eagle (2009): Reviews - metacritic.com

Ik heb het niet als argument willen aanhalen, ik heb de plaat nog niet gehoord.
The Wire sprak van 'banality' .... ik ben best benieuwd.

Ik zou hem gaan luisteren dix, ik vind hem erg mooi.

Ik kende Bill Callahan (toen nog Smog) voorheen alleen van het album 'Wild Love' , eigenlijk vooral de nummers 'Cold blooded old times' en 'battysphere' .

Via deze site ben ik meer te beginnen beluisteren van deze man. En hierdoor tot besluit gekomen dat Bill op zeer hoog niveau blijft presteren. En met deze cd heeft hij voor mij meteen z'n voorlopig sterkste werk neergezet. Heerlijke, rustige nummers!

die recensie in oor ...... echt geen kaas van gegeten die man.

hoogtepunt zijn er een aantal ,maar ik vind het stukje in
Too Many Birds dat hij begint te zingen :

If
If you
If you could
If you could only
If you could only stop
If you could only stop your
If you could only stop your heart
If you could only stop your heartbeat
If you could only stop your heartbeat for
If you could only stop your heartbeat for one heart
If you could only stop your heartbeat for one heartbeat

zo simpel maar zo mooi

Ik wil die recensie nu weleens lezen. Kan iemand hem svp inscannen? Of een linkje geven als die er is?

bij mij ook: beste moment van de plaat!

Ook voor mij het mooiste nummer op de plaat: 'Too Many Birds'! En voor mij tot-nu-toe het mooiste nummer van 2009! Inmiddels bijna vijftig keer gedraaid volgens mijn iTunes!

Doet me denken aan Du Hast van Rammstein

Het was het laatste nummer wat tot mij doordrong. Ik bemerkte bij mezelf vorige week dat ik me alle nummers voor de geest kon halen behalve nummer 5. Dus toen heb ik die eens goed geluisterd. Tekstueel is die zeker het leukste. Inderdaad met die steeds uitbreidende zin (ik ken de luxe term hiervoor niet ) maar ook het verhaaltje op zich is heel leuk. Een vogeltje die geen tak heeft om op te landen. Zoiets simpels, maar toch zo aansprekend. Klasse!