Depeche Mode - Sounds of the Universe (2009)

Dat doen ze de "hele" tour al, maar top inderdaad, was ook wel te verwachten, is prima nummer om te openen

Het spijt me dat ik dit wel erg slap hapje toch maar heb gekocht, tegen beter weten in.
Ik moet c-moon, die qua smaak soms mijlenver van mij staat, deze keer wel volgen.
Wrong werkt heel even, maar is eigenlijk een vreselijke draak.
De enige lichtpuntjes op een verder inspiratieloos album vind ik Peace, Jezebel, In Sympathy & Spacewalker. Als geheel werkt dit album echter langs geen kanten.
Geef mij maar Violator.

Net weer gedraaid onderweg; tja en ik kan 'em gewoon niet boven de 2,5 uittillen: the boys from Basildon hebben in het - zelfs recente - verleden (Playing the Angel) gewoon echt betere albums gemaakt. Deze plaat gaat zelfs vervelen en je krijgt de neiging sommige nummers te skippen. Nee 2009 is vooralsnog geen goed Depeche Mode jaar - misschien dat de herfstoogst live concerten soelaas brengt.

Zo, dit voor de eerste keer gedraaid en het valt zeker niet tegen. Ik krijg des te meer zin in het concert in het najaar!

Het lijkt wel of u op Peace een potje meezingt, heer Lennon

Zeer teleurstellend album van de heren. Gebrek aan pakkende melodieen en urgentie. Te veel nummers neuzelen en zagen maar een beetje voort zonder ergens naartoe te gaan. Net als Mjuman heb ik de neiging om te gaan skippen. Ik blijf toch vinden dat DM het vertrek van Alan Wilder nooit te boven is gekomen. Tot en met SOFAD was het top en Ultra was nog een aardige nabrander, maar daarna hebben de heren mij niet meer kunnen boeien, met dit album als voorlopig dieptepunt.

Na vele draaibeurten begint het album nu een beetje te vervelen, helaas op enkele juweeltjes na.

Ik kan U melden dat het kwartje t.a.v. "Sounds of the Universe (2009)" gelukkig toch nog is gevallen. 4****

Dit album is dringend aan herbeluistering toe want maandag a.s sta ik in Ahoy en deze heb ik al een tijdje niet meer opgezet.
En nu maar hopen dat ik niet ( automatisch ) Violator uit de kast pak

Gisteren helaas kunnen ervaren dat de nummers (die 4 die ze deden van dit album) live niet zo heel lekker uit de verf komen.

In chains wel.. dat is echt super.. maar Wrong is lang niet zo krachtig als op de cd.

Reden te meer om dit album nog eens lekker op te zetten.

Had graag Jezebel live willen horen

Lennon, prijs je gelukkig! Jij was er in ieder geval bij!! Ik heb het concert totaal over het hoofd gezien . Totdat ik gisteren in De Telegraaf moest lezen dat Depeche Mode op 30 november in Ahoy zou gaan optreden .

Het heeft bij mij ook enige tijd gekost voordat ik "Sounds of the Universe (2009)" kon waarderen. Na vele luisterbeurten beschouw ik "Sounds of the Universe (2009)" thans als het zoveelste topalbum van Depeche Mode.

Als ik nou vanavond "Sounds of the Universe (2009)" eens in mijn cd speler stop en het nummer "Come Back" in de herhaalstand zet

Ken je de versie die op de extra dvd bij de box zit? die is meesterlijk mooi!!

Berichten verplaatst naar Muziek > MusicMeter Live! > Depeche Mode, Ahoy Rotterdam, 30 november 2009

Na 8 maanden dan uiteindelijk toch mijn beoordeling... Ik twijfelde de hele tijd tussen 4* en 4,5*. Ik vind 'm iets minder dan voorganger 'Playing the Angel', dus ga ik voor 4*.

Hoogtepunten:
- De twee nummers die deels terug grijpen naar hun oude sound, met name Perfect (dat zo op Violator had kunnen staan) en Peace (waarop we bijna krék dezelfde openingsnoten horen als op See You, van het album A Broken Frame)
- De single Wrong die zonder twijfel een van de hoogtepunten is.
- Maar vooral... Fragile Tension ; een nummer waarvan mijn bloed sneller door mijn aderen gaat stromen en gaat stollen tegelijk. Dit is zowel tekstueel als songtechnisch van een niveau om U tegen te zeggen. Die huilende gitaar is om bij te wenen zo mooi!
Ja, dit is wmb. zelfs één van de beste DM-songs ooit!!

Dieptepunten (waardoor de plaat bij mij net geen 4,5* haalt):
Spacewalker (niemandalletje), Miles Away (werkt na een tijd duchtig op de zenuwen bij mij) en de Gore ballad Jezebel (tearjerker, bijna even slecht als Somebody).

Naar mijn mening is dit toch wel een van de beste albums van DM, bij DM kan ik een deel van het werk wel waarderen, maar ook een aantal albums helemaal niet, zoals Exciter en Ultra

Wrong springt er boven uit, verder vond ik het toch wel weer een tegenvaller.
Voor mij was de koek na Songs Of Faith And Devotion op.
Maar er is hoop, Alan Wilder overweegt om terug te keren.

Berichten over mogelijke terugkeer Alan Wilder verplaatst naar Depeche Mode

Depeche Mode is geen band waar ik spontaan blij van wordt, maar toen ik hoorde dat Pure Reason Revolution hier goed gepspiekt heeft, wilde ik meer weten. En eerlijk is eerlijk, het valt niet tegen. Over het geheel genomen is het iets te risicoloos en electronisch/poppy voor mij, maar ik hoor aanknoppingspunten om het beter gewaardeerde materiaal ook eens te checken. Wrong is daar een mooi voorbeeld van.

Als je Wrong het meest kan waarderen dan zou ik voor Songs of Faith & Devotion gaan.

Of Ultra

Dit album kan ik merkelijk minder waarderen dan hun voorgangers. Het ontbreekt hier aan inspiratie en urgentie, ik mis hier ook een beetje de typische (donkere) sfeer wat vele Depeche Mode-albums aantrekkelijke maakte. Het maakt mij meer een routineuze indruk, na herhaaldelijk luisteren krijg ik steeds de indruk dit eerder en beter van hen gehoord te hebben.
De single Wrong bv. blijkt geen hoogvlieger te zijn in het Depeche Mode-oeuvre, van de overige nummers weten slechte enkele (Hole to Feed, Peace, Spacewalker) de middelmaat te ontstijgen.

Ik vind dat met deze Universe, Depeche Mode zich weer prima heeft weten te plaatsen in het 'geluid' van de huidige tijd en blijk geeft van hun kwaliteiten. Met een sterke rol voor Andrew Flechter die als ware hij Vangelis de toetsen beroerd. Het typische stemgeluid van David Gahan sluit daar naadloos op aan. Misschien staan er niet direct Depeche Mode klassiekers op en is de hitgevoeligheid er wel wat van af, maar als geheel kan ik deze Sounds of the Universe wel waarderen en heeft het ook wel wat groeipotentie in zich. Nummers als Wrong en Peace...(wat mij onwillekeurig aan Peace... van King Crimson deed denken, meer door de titel als door iets anders) blijven bij mij toch wel even hangen. Prima zo, wat mij betreft kunnen ze er nog wel een aantal jaartjes aanplakken bij hun 30 jarig jubileum.

Redelijk teleurstellend album. Misschien duurt het album wat te lang...
Ik draai deze plaat niet veel, maar Fragile Tension hoort bij hun beste nummers ooit wat mij betreft. Aan Wrong vind ik niet veel aan.
De meeste nummers zijn nogal matig.

Na maanden nog eens gedraaid. Hij zakt steeds verder weg, terwijl het bij Playing The Angel net omgekeerd was: die werd beter en beter.

groeialbum dat ik nu meer waardeer dan Playing the Angel al zal het nooit bij mijn favoriet Ultra in de buurt komen. De singles zijn niet echt single waardig maar Fragile tension is wel de uitschieter en stiekeme parel van de releases. Wrong is ok maar geen classic maar de b kant Oh well-Black light odyssey remix- is fantastisch.
Het euvel dat SOTU heeft en wat ik ook met Playing the angel had is dat de nummers een soort brij worden die je niet " leert"buiten de singles om en een paar uitzonderingen

hopelijk komen we wel nav de remix cd weer een rondje europa doen al lijkt die kans erg klein

De Prydz mix van Personal Jesus kan mij niet bekoren helaas

Sta mij toe mijzelf even te herhalen, maar... Jezebel... wat een verscheurend nummer... Nogmaals Ode aan Zijne Hoogheid Gore...

Ik vind Oh Well ook een geweldig nummer. Maar waarom is dat slechts een bonustrack?

inderdaad, had makkelijk op de reguliere release gekund

Net als kwaliteitswijn: Ze worden maar beter en beter.