Depeche Mode - Sounds of the Universe (2009)

Ontdek net dat de gelekte versie van een week of 3 terug, toch wat verschillen toont met de uiteindelijk gereleaste versie.

Come back is echt heel erg anders, en klinkt beter op de uiteindelijke release.
(overigens staat er op de dvd echt een heel mooie versie van dit nummer)

Ik ben best tevreden met dit album. Een geinspireerde DM met goed in het gehoor liggende, pakkende songs:
6. In Sympathy
7. Peace
10. Perfect
11. Miles Away
Ik hoor veel herkenbare achtergrond riedeltjes uit hun beginperiode.
Jammer is de meerderheid van songs met een sleepend ritme, iets meer tempo had wel gemogen.

Ik vind hem wel aardig. Beetje slepende nummers inderdaad. Dat had wat meer hoekiger gemogen soms. Maar al met al is het een zeer genietbaar plaatje zo op de achtergrond als ik achter de pc zit.

Ik vind persoonlijk het nieuwe album erg teleurstellen.

De cd klinkt voornamelijk erg overgeproduceerd en dat is jammer

zelfs de single is gewoonweg slecht door de slechte zang van zanger dave gahan. Heel anders dan op vorige albums die toch
naar mijn inziens een stuk beter klinken dan dit gedrocht.

Dieptepunt is toch wel miles away/the truth is wat geschreven is
door dave gahan. en die schrijft af en toe best wel goeie nummers
zoals suffer well op het vorige album Playing The Angel.

enig positief puntje zijn de nummers corrupt en spacewalker
dat zijn redelijke nummers maar over het algemeen blijft het toch
een gedrocht waar ik geen cent aan wil uitgeven.

Ik liep gisteren in Bilbo in Leuven (cd winkeltje hé)... niet dat dat relevant is. Maar daar lag dat album dus toevallig op (inclusief redelijk wat reclame ervan).

Ik moet zeggen dat ik aangenaam verrast was van wat ik hoorde, ik denk dat ik In Sympathy gehoord heb, maar kan dat niet met zekerheid zeggen. Het klonk wat bedeesd maar voelde toch goed aan, redelijk elektronisch, leuke geluidjes, mooie tekst en muziek enzo.

En ik had besloten dat "ik hem wel eens zal kopen".


Vreemd dat ik blijkbaar niet die ervaring had van "eerste luisterbeurt trok het op niet veel". Maar ik ben ook geen hardnekkige Depeche Mode kenner.

Heerlijk experimenteel, veel analoge synths en een heerlijke 80s Sound. Ik was eerst teleurgesteld dat de moderne sound van Playing the Angel niet direct hier in terug kwam, maar al de heerlijke andere geluiden die je nu in de plaats krijgt zijn ook geweldig.

DM zijn vanavond (dinsdag 28 april) live te zien op BBC 2 met 2 of 3 nummers van deze album - wordt dan weer herhaald vrijdag op zaterdag nacht (ook op BBC2)

Muziek >> Nieuws >> Later... with Jools Holland

Heb het album nu twee, drie keer geprobeerd. De derde keer heb ik het gewoon afgezet. Wat een slappe soep zeg.... het album klinkt zo ongeveer als een flauw doorslagje van al het goeds ze ooit hebben gepresteerd. Ik zeg dus wel: flauw doorslagje...

Waar ik 'Playing The Angel' een revelatie vond na het nogal makke, maar redelijk goede 'Exiter' - "PTA" heeft gewoon méér ballen, meer power dan E, lijkt Depeche Mode alle inspiratie wel kwijt te zijn. Ik heb het gevoel dat het eigenlijk nooit echt 'begint' op het album.. Het gaat ook helemaal nergens naartoe en als een nummer goed dreigt te worden is het toch ook weer net niet...

En dan die goedkope gedateerde synths.. pffff.

Ik was eigenlijk gewaarschuwd. De draak die de single "Wrong" is, had me kunnen waarschuwen...

Wat mij betreft een heel erg grote teleurstelling....

Dezelfde dag dat ik "Sounds..." kocht, kocht ik ook de REMASTERS van "Violator", "Songs of Faith And Devotion" én het geweldige "Black Celebration". Die remasters zullen hier nog veel de revue passeren... maar "Sounds..." zal in mijn CD-rek blijven staan vrees ik...

"Sounds Of The Universe": tja, als dit de geluiden van het universum zijn, is dat een wel heel erg zielig en mager universum...

Haast niet geloven dat de makers van "Violator" en "Black Celebration" ook dit gedrocht op de mensheid los durven laten...

Voorlopig een 2/5, en dat vind ik zelfs nog gul... een nieuwe poging tot luisteren zal bepalen of ik mijn mening bijstel alsook mijn socre verhoog dan wel verlaag...

Experimenteel? Ik hoor er eerlijk gezegd geen enkele noot experiment in... eerder al zoveel keer eerder gedaan en béter..

Of zo zie je maar hoe smaken en kleuren én ervaringen en bevindingen telkens weer verschillen

De synthi-geluiden hoeven van mij niet zo en doen denken aan 1981 toen ze nog niet zo goed waren. Bij Jools Holland speelden ze Wrong dat me niet overtuigde. Gore zag er goor uit.

Op de dvd die in de box zit, verteld Martin Gore heel trots dat ie heel ebay haaft afgestruind om heel veel synths te kopen, en van allerlei leeftijden.. dat is dus heel duidelijk te horen op dit album.

Wat ik niet zo goed begrijp is dat veel mensen daar over vallen, want uiteindelijk is Depeche Mode hier toch ook groot mee geworden.

Uiteraard is de kwaliteit erg verbeterd toen ze er gitaren bij gingen gebruiken, maar ik vind die sound op dit album echt niet storend, sterker nog, op nummers als Peace vind ik het een heerlijke toevoeging.

Uiteraard kan ieder zijn mening hebben, maar bij mij verlaat ie de cd speler al een paar dagen niet.. ik vind het een heerlijke plaat!

@ lennon; gitaren vond ik net de grootste FOUT die Depeche Mode in het verleden maakte; nummers als I Feel You vind ik echt draken, sorry, ik moet het van hun synthesizer geluid hebben, daar zijn ze heer en meester in.
En dat is hier ook weer aardig goed gelukt, met toch hele goede songs (Wrong, Peace, Miles Away, Corrupt, om mijn favorieten op te sommen).

Neen; gitaren, laat die absoluut niet meer domineren bij deze band, dat gaat hun geen kloten af!

Het verhaaltje van de verzamelwoede van Gore ken ik... niks mis mee...
En dat ie de synths gebruikt op dat album, daar is ook niks mis mee...
Maar mocht er nu iets creatiever en gedurfd gebeurd zijn mét die oude synth, ja, dàn...

Maar, waar ik op mijn honger blijf: wààr zijn de degelijke songs... Waar is de variatie.... nu moet ik me door het album heenworstelen....

Wat de gitatren betreft: toen ze daar mee afkwamen ten tijde van "Songs Of Fatih & Devotion" had ik ook zoiets van.. "erh???". Maar, achteraf gezien kan ik dat album best appreciëren...

Dacht ik toch even mijn mening over deze plaat te moeten geven, staat hij hiervoor al vermeld ...
Hoewel ik sinds kort, met dank aan een goede vriend, helemaal tot over mijn oren in Depeche Mode zit, moet me van het hart dat ik deze nieuwe van ze helemaal geen moer aan vind. Een kleine toevoeging van wat hierboven al veel beter is gezegd: ik vind het allemaal te slapjes en gezapig. Ik mis de onderhuidse dreiging in de liedjes. Wrong is in potentie een topper, maar wordt zo vlakjes gebracht. Wellicht hadden ze tijdens de opnames te weinig ruzie met elkaar om, voor mijn gevoel, geïnspireerd te klinken..??

Ik vind de toevoeging van de gitaren juist een geniale zet, en heeft tevens de beste DM albums voortgebracht,... naar mijn mening.

Zoals ik al eerder schreef had ik ook moeite met dit nieuwe album, zeker na de 1e luisterbeurt.. Maar nu ik m vaker hoor, ga ik m toch echt veel beter vinden, nummers zoals Come Back, Peace, Prefect, Wrong en nog een paar anderen, zijn voor mij echt erg prettige nummers!!

Dat vind ik nu achteraf bekeken ook. Nu kan ik SOFAD dan ook heel erg appreciëren...

Ik vind deze plaat ook heel zwakjes, waar zit die dreiging die je doorheen de hele cd sleept? De songteksten spreken mij ook weinig aan is dat omdat het nu eens de zanger is die ze schrijft ik weet het niet, ik vind het allesinds een slappe bedoening.

Msh dat dit verbetert naarmate ik het meer zal horen, wie weet :s

Dave Gahan (de zanger) heeft niet de nummers geschreven, hij heeft er drie geschreven, waarvan er wel 2 de zwakste zijn van de cd, naar mijn mening, maar vind hem inmiddels beter dan de vorige plaat, die ook wel ok was, op deze cd maken ze meer gebruik van analoge keyboards hoewel ze niet gedateerd klinken.,.... En ook ik ben geen fan van meer gitaren bij DM, hoewel ze er zeker wel bij mogen, goed gedoseerd zoals de laatste jaren (Martin Gore speelt niet voor niets ook veel gitaar bij liveoptredens) is prima

Komt omdat Van Leest geld nodig heeft, nagenoeg alle filialen worden opgegeven en omgezet tot gameshops.....

Goekope gedateerde synths? Die dingen kosten een fortuin en geven beter geluid dan moderne digitale ooit zullen geven!

Waarschijnlijk heb je bizarre intro van het album dan helemaal gemist, Wrong is opzich al één groot expiriment vol unieke momenten, en zo zijn er door het hele album in bijna elke track veel dingen die verrassen .

Ik stond de eerste keer verbijsterd toen ik Peace hoorde.. hoe komen ze erop! Dingen die ze hier gedaan hebben hebben ze nog nooit gedaan op andere DM tracks, en ik ben blij dat ze het nu wel gedaan hebben, want het resultaat is schokkerend en bevrijdend. Een pracht album dat wel wat tijd nodig heeft om te bezinken.

Oeeeeeee, gevaarlijke uitspraak

Ondertussen heb ik het album zelf ook al een paar keer doorgenomen, en ik ben noch ontgoocheld, noch van m'n sokken geblazen. Het is te zeggen: de helft laat me vrij koud, de andere helft blaast me wèl van m'n sokken, en bijgevolg zit ik gemiddeld ergens in het bovenste drie-quart regime rustig tevreden te wezen.

De opener vind ik fenomenaal. Hartverscheurend prachtig. Gore perst er weer een paar mooie verzen uit over obsessionele liefde, en Gahan vertaald die mooi naar een vocale realisatie. Op de achtergrond zitten er allerlei sinusjes lekker heen en weer te sweepen, opgevuld met her en der een gitaartlickje links en rechts, terwijl de ene synth pad na de andere als een golf opkomt, en weer wegkabbeld. Pijnlijk brilliante opener.

Spijtig genoeg belanden we daarna al direct aan bij een in vergelijking wel erg zwak nummer. Je hoeft de credits niet eens te lezen om direct te beseffen dat dit van de hand van het Gahan/Phillpott/Eigner trio is. Ten eerste verdwijnt de tekst in het niets t.o.v. de hemeltergende dichterij die Opper Romanticus Gore uit z'n mouw schudt, en ten tweede zit dit compositorisch gezien toch ook wel minder straf ineen. De commentaar die ik bij dit nummer heb is zowat dezelfde als die ik op Gahan's 2de solo-album heb: tekstueel niet zo sterk, en muzikaal voornamelijk afhankelijk van een leuk ideetje met gigantisch veel opvulling errond om te verbergen hoe leeg het nummer eigenlijk wel niet is. Afgezien van Gore's backingvocals had dit nummer evengoed gewoon op Gahan's 2de kunnen staan ipv op dit album. Dat gitaartje klinkt wel uitermate fijn, toegegeven.

Belanden we bij de single, en die vind ik toch ook wel z'n kwaliteiten hebben. Punch, Gore die weer is z'n depressieve zelve is, heerlijke synthlijnen die elkaar afwisselen, en je wordt er heerlijk pissed van. Ondanks wat een eerste luisterbeurt zou kunnen doen vermoeden, klinken geen 2 seconden van dit nummer hetzelfde. Bovendien bouwt het allemaal mooi op, duur het allemaal niet te lang, en heb je, als het nummer over is, zin naar meer. Ik kan begrijpen dat dit het soort nummer is waar je ofwel voor, ofwel tegen bent, maar ik zit dus duidelijk in dat eerste kamp!

Maar jongens, wat komt er dan... "Fragile Tension", miljaar, wat een nummer! Kijk, van zo'n nummers moet ik dus bijna wenen, hé. Werkelijk adembenemend! Wederom, Gore op z'n best, met een tekst die een beetje in de lijn ligt van "Damaged People" op PTA, en Gahan die hier iets héél mooi doet met z'n stem, en dat alles perfect ondersteund door een pracht van een muzikale begeleiding, tot in de puntjes uitgewerkt om je elke steek in het hart die achter het nummer schuilt ook te doen voelen. Transcendent mooi vind ik het. Het soort nummers waar ik niet van kan slapen, en op zichzelf al de aanschafprijs van de gehele CD waard.

En dan denk je van, tja, veel beter als dit zal het wel niet meer gaan worden zeker? Dan dacht je mis, want daar waar "Fragile Tension" je gebroken achterlaat, geeft "Little Soul" je de doodsteek. Deze 2 nummers na elkaar vormen werkelijk een dodelijk prachtig combo. Ik val in herhaling, maar Gore is werkelijk zowat m'n favoriete songschrijver allertijden (samen met Smith natuurlijk). Zijn kosmisch getinte feërieke sprookjes doen bij veel mensen de tenen spontaan krullen, maar bij mij hebben ze mooi het tegenovergestelde effect. Wederom weet Gahan dit allemaal mooi te vertalen naar een vocale prestatie die je beklijft.

En daarna zakt het wat ineen vind ik persoonlijk. "In Sympathy" is nog wel leuk, maar haalt toch niet datzelfde heroïne gehalte als 4 van de 5 nummers die eraan vooraf gaan. "Peace" vind ik een beetje ongebalanceerd. Dat refrein is werkelijk... err... überkitscherig, en dat werkt half op m'n zenuwen, half op m'n lachspieren. Paar leuke momenten wel, verder, vooral de bridge is prachtig.

"Come back" is tot mijn grote verbazing een Gahan Trio nummer dat me wèl iets doet. Dat bombastische soundscape gedoe doet me wel iets, en geeft me het gevoel naar een slecht aflopende zwart-wit film-noir te kijken, helemaal in m'n eentje in een grote, lege zaal. En tekstueel mag hij dan nog steeds in de verste verte niet het lyricisme halen van zijn collega, hij weet me hier toch te raken. Het zal 'em aan de herkenbaarheid van de situatie liggen, aangekleed met dit specifieke sonische kleedje.

"Spacewalker" is niet meer dan wat het is, en beweerd dat ook niet te zijn, dus daar geen probleem. "Perfect" van 't zelfde. Beetje flauw misschien in vergelijking met de andere nummers. Zijn we aanbeland bij het gedrocht numero uno van deze plaat, "Miles Away". Jongens, wat is dat nummer slecht zeg! Echt om mottig van te worden. Leeg, zielloos, niets te vertellen, saai, geforceerd,... Wederom: zie mijn kritiek op Gahan's 2de solo album. Echt een domper op de pret.

Maaaar... Mensen... "Jezebel"... ... *sprakeloos*... Dit nummer breekt mij. Helemaal, volledig, integraal. Het ontbint mij, deel per deel, molecuul per molecuul, en tot slot, atoom per atoom. Van een ongekende, vernietigende pracht is dit. De focus ligt op Gore's levensonttrekkende stem. Als je naar zijn gebroken stem luistert heb je het gevoel dat hij je ziel uit je lijf ligt te trekken. En sorry dat ik het weer eens zeg, maar wat hij hier heeft neergepent is niet minder dan magistraal. Zorgvuldig afgewogen woorden en zinsconstructies, insinuaties, dubbele bodems, gemengde gevoelens,... Gore op zijn állerbest. En ondanks dat de muzikale begeleiding, en dan doel ik vooral op dat bossa-achtige drumpje in één van de kanalen, klinkt alsof het uit een goedkoop Casio'tje komt, doet dat absoluut niets af aan de doeltreffendheid ervan, integendeel zelfs. "Less is more" is hier echt wel het motto van toepassing. Ik vind het bijzonder spijtig dat dit het enige nummer met Gore als leadvocalist is op dit album, want jongens, wat hoor ik de man graag bezig! Het enige minpuntje aan dit nummer is die gevocodeerde "Jezebel" die helemaal op het einde komt opduiken (en mij steeds aan Jean Michel Jarre doet denken), maar da's maar een minuscuul puntje van kritiek op een nummer waarvan ik voorts alleen maar kan dromen dat ik het zelf zou gemaakt hebben.

En de afsluiter... mja... veel heb ik daar niet echt over te zeggen. Zeker niet in de hoedanigheid van emotioneel wrak waarin "Jezebel" mij telkens achterlaat. Hij staat daar, and that's that.

Tot slot wil ik toch nog opmerken dat DM, of Mute, blijkbaar toch geluisterd hebben naar de fans wat betreft de abominabele mastering van PTA. Dit album klinkt merkelijk beter. Minder agressief, zit niet aldoor maar te clippen, en zowaar, er zit zelfs nog een beetje dynamiek in. Wie had dat gedacht? Een verbetering ten opzichte van PTA is het zeker en vast (vind ik). Ook is de surround mix veel beter dan die van PTA.

Enfin, dit maar om te zeggen, ik ben dus zeker niet ongoocheld door dit album!

Valt niet tegen, Veel effecten welke vooral op een goede hi-fi set tot zijn volledig recht komen. Opnametechniek is gewoon heel goed. Je kan niet echt rustig blijven zitten als de woonkamer met zeer veel geluidjes gevuld wordt.

depeche mode moet toch 1 van die weinige oude bands zijn die nog steeds relevant zijn..

Ik heb het helaas tot vervelends toe geprobeerd maar dit album wil me niet echt beklijven. Dat het productioneel allemaal wel goed in elkaar zit ontken ik niet, maar ik vind de meeste songs niet overtuigen helaas. In Chains daarentegen vind ik dan weer wel een topper. Kortom: redelijk album.

Het is oude helden tijd zeg. Prince met een goed album, U2 met een matige cd en dan nu mijn vrienden van Depeche Mode met weer eens een plaat. Het twaalfde studio album geloof ik.

Depeche Mode is een band die ik al begin jaren 80 volg en een behoorlijke ontwikkeling heeft doorgemaakt. Haast synchroon met mijn eigen smaakontwikkeling. Van lekkere synthipop naar zwaarmoedige en grootse large then life muziek. Moet er bij gezegd worden dan de basis ingredienten van Depeche Mode, veelal donkere muziek, electroniche basis en een zanger wiens stem me zeer aangenaam in de oren klinkt, garant staan voor een reikhalzend uitkijken naar iedere nieuwe release. In al die jaren heeft DM ook maar 1 cd weten uit te brengen die me niet boeit (Exciter) maar de rest kan ik allemaal nog zonder problemen met een glimlach aanhoren.

Dan nu Sounds of the Universe. Opvolger van Playing the Angel die ik zeer geslaagd vond. Ik begrijp uit andere stukken en recensies dat er ouderwetse analoge synthesizers van Ebay gerukt zijn om daarmee deze plaat vol te spelen. Dat zal dan wel. Maar ik hoor voornamelijk een band die vertrouwde kwaliteit levert. Alle genoemde ingredienten zijn weer aanwezig en een groot deel van de songs is wat mij betreft dik in orde. Slechts Little Soul en Peace vind ik , hoewel niet slecht ofzo, net wat te flauw. Maar deze tracks worden ruim gecompenseerd door topnummers als In Chains, Hole to Feed en het majestueuze Come Back. Zelfs het door Martin Gore gezongen Jezebel bevalt en dat is bij mij meestal niet het geval als hij achter de microfoon kruipt. Verder is deze cd, wat mij betreft, een soort kruising tussen Playing the Angel, Ultra en het inderdaad met (inmiddels) oude rommel volgespeelde Construction Time Again. Dat levert dan een vintage Depeche Mode cd op (sorry, vind "vintage" een tof woord dus dat staat in al mijn recensies van oude helden cd's). En een goeie.

Komt nog bij dat deze cd bol staat van de productionele foefjes en details en groots geproduceerd is. Dat is wel zo leuk voor iemand met een vette koptelefoon en een grondige afkeer van low-fi opnames.

Al met al ben ik dus alweer blij met een cd van Depeche Mode. Dat komt overigens goed uit want ik heb mij natuurlijk laten verleiden tot de aanschaf van die deluxe 3cd/1dvd box die flink in de weg staat. Zou toch jammer zijn als de enige cd die ik daar effectief van zal blijven draaien een tegenvaller blijkt te zijn. Gelukkig beschaamt Depeche Mode mijn vertrouwen niet. Voor de 11e keer niet en ik ken niet zoveel bands die dat voor elkaar hebben gekregen.

Een beetje vragen om moeilijkheden met zo'n titel Sounds of the Universe; mijn universum is wel groter dan dit afgeperkte gebied en "universe" vind ik ik dan ook schromelijk overdreven.

Twee nummers al gehoord bij Jools Holland - maar die deden me niet naar de winkel snellen; hoefde ook niet, want de bestelling was al geplaatst. Vandaag door de bus gegleden en tweemaal gedraaid; net beneden opgezet voor mijn lief en wat dingen gaan doen op mijn werkkamer - ik draai Electronic deze: Raise the Pressure. Komt zij even koffie brengen en zegt: "die nieuwe Depeche Mode is niet zo bi - wa's dit; dit is veel leuker".

Tja en dat vond/vind ik eigenlijk ook. Mjuman is dus niet gillend enthousiast en ik twijfel eraan of ik dat zal worden: de engel vervulde mij meer en dieper. Maar, don't despair, er is hoop; ik geef de schijf even tijd - daarom nog geen waardering.

Old soldiers never die. De vraag alleen is of deze "old soldiers" nog net zo vitaal en strijdlustig zijn als in oorlogstijd .
Tussen haakjes: waarom VanDeGriend de nieuwste U2 een matig album vindt ontgaat mij. "No line...." is m.i. éen van de beste U2 albums. Maar dit terzijde. We moeten het hier natuurlijk hebben over "Sounds of the Universe (2009)".
Als groot Depeche Mode fan ben ik nog niet overtuigd van "Sounds of the Universe (2009)". Het album "Exciter" ontwrichtte mij destijds volledig. Bij het horen van "Sounds of the Universe (2009)" heb ik zoiets van mwhaa. En dat is vaak geen goed teken . Maar goed, ik geef Depeche Mode 's nieuwste het voordeel van de twijfel door dit album de komende tijd veelvuldig te draaien. Mischien valt het kwartje nog wel.

Overigens is inmiddels de luxe box niet meer leverbaar, dus ren naar de winkels, internet etc, als je nog zo'n pracht box wilt bemachtigen, hij blijkt echt limited te zijn. Hij is echt de moeite waard, maar dat heb ik al eens gezegd volgens mij alleen dat prachtige fotoboek van Corbijn is de aanschaf waard, Pinkpop, here we come

Ik vind deze nieuwe Depeche Mode eigenlijk gewoon een vermakelijk en prima schijfje. Het is wat donkerder dan PTA die ikzelf niet echt geweldig vond, te rustig, te licht.

Voor mij zijn de albums Exciter, Song of Faith en Violator de beste van DM, juist vanwege de gitaren en donkere sfeer.
Bij Sounds hoor ik nog wel elementen uit die tijd terug maar blijkbaar heeft de groep de hang naar het verleden teruggevonden, maar nemen ze hierin bovengenoemde album qua invloeden voor zichzelf mee.
Wat ervoor zorgt dat ik dit album zeker goed kan luisteren. ik speel het op tot op dit moment al aardig wat dagen af.
Mijn favoriete tracks zijn Hole to feed, In Chains, Corrupt, Wrong, Perfect en In Sympathy. Minder vind ik Little Soul en Come Back.
Al met al een geslaagde DM voor 2009!

Currupt heeft echt een geweldig vieze groove en gitaar melodietje. HEERLIJK!!