Depeche Mode - Sounds of the Universe (2009)

Depeche Mode is al jaren een constante factor in mijn 'muziekleven'.
Ik moet teruggaan naar 1983, het album Construction Time Again, dat ik als 13-jarige op LP kocht vanwege het nummer Everything Counts dat ik maar niet uit mijn hoofd kon zetten. Het is tegelijkertijd ook één van mijn eerste LP's. Toch bleef het daar lange tijd bij: de centjes gingen naar albums van andere artiesten (en op die leeftijd had je toen niet zo veel te besteden). Ik was wel dol op de hits en dat was dan ook de reden dat een verzamelaar met singles in huis gehaald werd naast Construction Time Again. Ik kan die verzamelaar wel dromen....
Inmiddels zijn we een flink aantal jaren verder en is Depeche Mode zoals gezegd dus nooit uit beeld verdwenen. De collectie studioalbums is compleet en sommige albums staan gelijk aan behoorlijk wat herinneringen.
Dat gaat uiteraard (nog) niet op voor Sounds of Universe dat ik bestempel als album waar ik mijn collectie automatisch mee aanvul. Ik ben meestal redelijk neutraal tegenover nieuwe Depeche Mode releases en elk album heeft altijd wel zijn tijd nodig. Eigenlijk is het nu dan ook wat vroeg om er al uitgebreid op in te gaan maar ik doe het toch. Ik merk namelijk na al wel dat dit album een bepaalde vibe heeft en daar kan ik zeker wat over zeggen. We horen niet de poppy songs van Violator maar ook niet het donkere, grimmige geluid van een Ultra. De rockvibe van Songs of Faith and Devotion is ook achterwege gelaten.
Er waart een soort luchtigheid door een aantal songs waar ik het gevoel heb dat ze er terug de tijd mee in wilden (Peace) en tegelijkertijd mogen ook wat songs blijkbaar niet echt pop zijn maar missen ze ook het donkere dat de band soms liet horen in het verleden. Ik vind dat wel een beetje jammer want ik heb liever dat ze dan een keuze maken en goed doorzetten; nu hinkt het soms op twee gedachtes en komt het net niet helemaal uit de verf.
Hoe dan ook valt er goed mee te leven en een meesterwerk zou leuk zijn maar is geen noodzaak.

Het album gaat van start met het langste nummer van deze cd genaamd In Chains. Reutelend komt dit album langzaam op stoom en na ruim een minuut kunnen we zeggen dat het gestart is. Ze laten horen dat het oude synthgeluid niet verloren is gegaan en ook de drumcomputer mag van zich laten horen. Het nummer heeft iets spiritueels over zich en klinkt daardoor behoorlijk gedragen. De mannen worden oud zullen we maar zeggen. Het is voor mij alvast een prettige binnenkomer dat waarschijnlijk alleen maar zal groeien als song.
Hole to Feed is een nummer van Dave Gahan en het lijkt in het intro heel even of we Björk van start horen gaan. Wat volgt is een vrij primitief nummer met minimale rockgitaar toevoegingen die nergens op de voorgrond treden. Even wennen maar toch best wel catchy na verloop van tijd.
Wrong is al aardig besproken en kent z'n voorstanders en tegenstanders. Ik hoor bij de eerste categorie. Het nummer had me al vanaf de eerste luisterbeurt te pakken en dat is vele draaibeurten verder nog steeds het geval. Classic Depeche Mode zou ik willen zeggen (maar dat zijn velen niet met me eens). De clip maakt het nummer alleen maar aantrekkelijker en dat is bijzonder te horen uit mijn mond als zijnde niet zo'n videoclip-liefhebber.
Fragile Tension doet me denken aan het werk op Playing the Angel, een album waar ik lang de tijd voor nodig had. Ook dit nummer is er eentje waar ik nog niet goed raad mee weet. De gitaren zijn wat prominenter aanwezig maar dit is dus zo'n nummer waarvan ik zei dat het op twee gedachten hinkt. Wat willen ze er nu preces mee?! Typisch zo'n nummer waar ik later nog maar eens op terug moet komen.
Little Soul gaat ver terug de tijd in door het geluid dat ze hier ten gehore brengen (jaren '80). Zoals ik al zei: luchtig, want zo ervaar ik dit nummer wel. Het heeft ondanks die luchtigheid wel iets hypnotiserends en daardoor weet het mijn aandacht goed vast te houden.
In Sympathy is de volgende in de categorie 'welke richting willen we nu opgaan'. Het gaat wat langs me heen en ik weet niet goed wat ik er mee aan moet: het mist iets.
Peace komt heel erg retro over op mij. Het fliedert en fladdert rustig door en het gaat terug naar de bekende jaren '80 bandjes als O.M.D. en aanverwanten. Aanvankelijk te licht bevonden door mij maar snel daarna toch wel een hoogtepunt te noemen van dit album.
Come Back is wederom een compositie van Dave Gahan en ik hoor er ook het geluid van zijn laatste solo-album in terug (Hourglass). Het is een wat gruizig nummer dat kruipt en sluipt en bonkend zijn weg door je gehoor baant.
Spacewalker is het kortste nummer en tevens instrumentaal. Het doet denken aan Ryuichi Sakamoto, misschien omdat er een oosters riedeltje in zit. Het is verder niet meer of minder een bruggetje naar Perfect. Dat nummer klinkt vrij ontspannen maar daardoor mis ik ook wel een beetje spanning. Daarbij is het ook weer niet de catchy pop waar de mannen ook zo goed mee uit de voeten kunnen.
Miles Away / The Truth Is is het derde en laatse nummer van Gahan (de rest is van de hand van Martin Gore). Het is er van af te horen hoe gek dat ook klinkt. Het is een wat opzwepender nummer maar het had van mij net wat kruidiger mogen zijn. Ondanks dat, toch een prima nummer.
Jezebel is dan juist weer zo'n typische Gore-compositie mede door zijn herkenbare zang die ik minder vind dan die van Gahan, maar dat terzijde. Op de één of andere manier weet Gore altijd wel sfeernummertjes te schrijven. Jezebel is geen klassieker als Somebody maar is zeker zo beroerd niet. Het is jammer dat zijn zang altijd zo vlak is en mij zelden weet te ontroeren.
Corrupt opent ook lekker 'retro-DM' en gelukkig horen we de smachtend zingende Gahan weer. Deze man weet soms zo lekker getormenteerd over te komen. Het is een fijne afsluiter van een album dat de eerste luisterbeurt nog niet echt goed aansloeg maar de tweede opeens al heel wat beter en daarmee kan ik voor mezelf wederom concluderen dat ook deze Depeche Mode zijn tijd wel nodig zal hebben en nog moet rijpen.
Nee, het is geen klassieker geworden, nee het heeft me niet teleurgesteld en nee ik loop nu ook niet in alle staten door het huis.
Het is een keurige nieuwe cd die de mannen afleveren: niks meer of minder. Het had leuk geweest uiteraard maar ik kan hier prima mee leven. Een kleine 4* (3,75*) lijkt me nu wel op z'n plaats, en ik geef toe dat dit best ruim is dankzij mijn bevooroordeeld zijn

Ja, maar de rest moet ik OF nog aan wenne en plekje geven, OF het zijn gewoon mindere songs.

Maar ik vind het al wel stukken beter dan PTA.
Dat was een zwakte bod van de heren DM.

Het geluid van de vroege DM komt mij wel eens gedateerd over, omdat de electro-pop toen nog in de kinderschoenen stond. Het geluid dat ze hier laten horen past perfect in deze tijd en komt nergens ouderwets of onorigineel over. Daarbij komt dat de schitterende zangpartijen behouden zijn (Peace ) en de composities uitermate sterk zijn. Wel wat rustiger in opbouw in vergelijking met voorgaande platen, maar dat vind ik niet bepaald een nadeel.

Misschien dat dit over een aantal jaar weer gedateerd klinkt, maar vooralsnog vind ik dit zeker de sterkste DM plaat sinds mijn favoriet Violator.

Begin jaren tachtig had Depeche Mode grote hits met aanstekelijke dansbare liedjes als Just Can't Get Enough, Everything Counts en Shake the Disease. Eind jaren tachtig en begin jaren negentig bleek de groep met Music for the Masses, Violator en Songs of Faith and Devotion ook nog eens een echte album-band te zijn. De kenmerkende electropop-sound van de band werd in die tijd vaak verruild voor meer gitaar-georienteerde songs die duisterder en melancholischer van toon waren. Op hun nieuwste album Sounds of the Universe grijpt Depeche Mode opzichtig terug naar de sound uit hun begindagen, zonder het duistere karakter van het latere werk te verloochenen. De plaat is retro tot en met, wat al begint met de foeilelijke albumcover. De songs op Sounds of the Universe zijn sfeervol, maar lang niet zo sterk als je van een legendarische band als Depeche Mode zou mogen verwachten. Het kabbelt allemaal nogal, er lijkt nergens ook maar een poging te zijn gedaan te verrassen en teveel nummers roepen herinneringen op aan oudere nummers die domweg tien keer beter waren. De urgentie mist gewoon, terwijl die op hun vorige album Playing the Angel van vier jaar terug wél nog volop aanwezig was. Sounds of the Universe is verre van slecht, maar wel een heel erg middelmatige plaat van een briljante band bij wie de standaard nu eenmaal hoog mag liggen.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Dit is wederom een klasse album van de heren.
Ik kan zeker meegaan met de mening dat sommige nummers in eerste instantie minder krachtig overkomen dan de nummers op PTA maar dit is weer heerlijk ingetogen DM zoals het hoort, met "in chains" en "in sympathy" vooralsnog als de beste nummers.
Vaker luisteren en je hoort de klasse.

Oeeeeeee, gevaarlijke uitspraak

Ondertussen heb ik het album zelf ook al een paar keer doorgenomen, en ik ben noch ontgoocheld, noch van m'n sokken geblazen. Het is te zeggen: de helft laat me vrij koud, de andere helft blaast me wèl van m'n sokken, en bijgevolg zit ik gemiddeld ergens in het bovenste drie-quart regime rustig tevreden te wezen.

De opener vind ik fenomenaal. Hartverscheurend prachtig. Gore perst er weer een paar mooie verzen uit over obsessionele liefde, en Gahan vertaald die mooi naar een vocale realisatie. Op de achtergrond zitten er allerlei sinusjes lekker heen en weer te sweepen, opgevuld met her en der een gitaartlickje links en rechts, terwijl de ene synth pad na de andere als een golf opkomt, en weer wegkabbeld. Pijnlijk brilliante opener.

Spijtig genoeg belanden we daarna al direct aan bij een in vergelijking wel erg zwak nummer. Je hoeft de credits niet eens te lezen om direct te beseffen dat dit van de hand van het Gahan/Phillpott/Eigner trio is. Ten eerste verdwijnt de tekst in het niets t.o.v. de hemeltergende dichterij die Opper Romanticus Gore uit z'n mouw schudt, en ten tweede zit dit compositorisch gezien toch ook wel minder straf ineen. De commentaar die ik bij dit nummer heb is zowat dezelfde als die ik op Gahan's 2de solo-album heb: tekstueel niet zo sterk, en muzikaal voornamelijk afhankelijk van een leuk ideetje met gigantisch veel opvulling errond om te verbergen hoe leeg het nummer eigenlijk wel niet is. Afgezien van Gore's backingvocals had dit nummer evengoed gewoon op Gahan's 2de kunnen staan ipv op dit album. Dat gitaartje klinkt wel uitermate fijn, toegegeven.

Belanden we bij de single, en die vind ik toch ook wel z'n kwaliteiten hebben. Punch, Gore die weer is z'n depressieve zelve is, heerlijke synthlijnen die elkaar afwisselen, en je wordt er heerlijk pissed van. Ondanks wat een eerste luisterbeurt zou kunnen doen vermoeden, klinken geen 2 seconden van dit nummer hetzelfde. Bovendien bouwt het allemaal mooi op, duur het allemaal niet te lang, en heb je, als het nummer over is, zin naar meer. Ik kan begrijpen dat dit het soort nummer is waar je ofwel voor, ofwel tegen bent, maar ik zit dus duidelijk in dat eerste kamp!

Maar jongens, wat komt er dan... "Fragile Tension", miljaar, wat een nummer! Kijk, van zo'n nummers moet ik dus bijna wenen, hé. Werkelijk adembenemend! Wederom, Gore op z'n best, met een tekst die een beetje in de lijn ligt van "Damaged People" op PTA, en Gahan die hier iets héél mooi doet met z'n stem, en dat alles perfect ondersteund door een pracht van een muzikale begeleiding, tot in de puntjes uitgewerkt om je elke steek in het hart die achter het nummer schuilt ook te doen voelen. Transcendent mooi vind ik het. Het soort nummers waar ik niet van kan slapen, en op zichzelf al de aanschafprijs van de gehele CD waard.

En dan denk je van, tja, veel beter als dit zal het wel niet meer gaan worden zeker? Dan dacht je mis, want daar waar "Fragile Tension" je gebroken achterlaat, geeft "Little Soul" je de doodsteek. Deze 2 nummers na elkaar vormen werkelijk een dodelijk prachtig combo. Ik val in herhaling, maar Gore is werkelijk zowat m'n favoriete songschrijver allertijden (samen met Smith natuurlijk). Zijn kosmisch getinte feërieke sprookjes doen bij veel mensen de tenen spontaan krullen, maar bij mij hebben ze mooi het tegenovergestelde effect. Wederom weet Gahan dit allemaal mooi te vertalen naar een vocale prestatie die je beklijft.

En daarna zakt het wat ineen vind ik persoonlijk. "In Sympathy" is nog wel leuk, maar haalt toch niet datzelfde heroïne gehalte als 4 van de 5 nummers die eraan vooraf gaan. "Peace" vind ik een beetje ongebalanceerd. Dat refrein is werkelijk... err... überkitscherig, en dat werkt half op m'n zenuwen, half op m'n lachspieren. Paar leuke momenten wel, verder, vooral de bridge is prachtig.

"Come back" is tot mijn grote verbazing een Gahan Trio nummer dat me wèl iets doet. Dat bombastische soundscape gedoe doet me wel iets, en geeft me het gevoel naar een slecht aflopende zwart-wit film-noir te kijken, helemaal in m'n eentje in een grote, lege zaal. En tekstueel mag hij dan nog steeds in de verste verte niet het lyricisme halen van zijn collega, hij weet me hier toch te raken. Het zal 'em aan de herkenbaarheid van de situatie liggen, aangekleed met dit specifieke sonische kleedje.

"Spacewalker" is niet meer dan wat het is, en beweerd dat ook niet te zijn, dus daar geen probleem. "Perfect" van 't zelfde. Beetje flauw misschien in vergelijking met de andere nummers. Zijn we aanbeland bij het gedrocht numero uno van deze plaat, "Miles Away". Jongens, wat is dat nummer slecht zeg! Echt om mottig van te worden. Leeg, zielloos, niets te vertellen, saai, geforceerd,... Wederom: zie mijn kritiek op Gahan's 2de solo album. Echt een domper op de pret.

Maaaar... Mensen... "Jezebel"... ... *sprakeloos*... Dit nummer breekt mij. Helemaal, volledig, integraal. Het ontbint mij, deel per deel, molecuul per molecuul, en tot slot, atoom per atoom. Van een ongekende, vernietigende pracht is dit. De focus ligt op Gore's levensonttrekkende stem. Als je naar zijn gebroken stem luistert heb je het gevoel dat hij je ziel uit je lijf ligt te trekken. En sorry dat ik het weer eens zeg, maar wat hij hier heeft neergepent is niet minder dan magistraal. Zorgvuldig afgewogen woorden en zinsconstructies, insinuaties, dubbele bodems, gemengde gevoelens,... Gore op zijn állerbest. En ondanks dat de muzikale begeleiding, en dan doel ik vooral op dat bossa-achtige drumpje in één van de kanalen, klinkt alsof het uit een goedkoop Casio'tje komt, doet dat absoluut niets af aan de doeltreffendheid ervan, integendeel zelfs. "Less is more" is hier echt wel het motto van toepassing. Ik vind het bijzonder spijtig dat dit het enige nummer met Gore als leadvocalist is op dit album, want jongens, wat hoor ik de man graag bezig! Het enige minpuntje aan dit nummer is die gevocodeerde "Jezebel" die helemaal op het einde komt opduiken (en mij steeds aan Jean Michel Jarre doet denken), maar da's maar een minuscuul puntje van kritiek op een nummer waarvan ik voorts alleen maar kan dromen dat ik het zelf zou gemaakt hebben.

En de afsluiter... mja... veel heb ik daar niet echt over te zeggen. Zeker niet in de hoedanigheid van emotioneel wrak waarin "Jezebel" mij telkens achterlaat. Hij staat daar, and that's that.

Tot slot wil ik toch nog opmerken dat DM, of Mute, blijkbaar toch geluisterd hebben naar de fans wat betreft de abominabele mastering van PTA. Dit album klinkt merkelijk beter. Minder agressief, zit niet aldoor maar te clippen, en zowaar, er zit zelfs nog een beetje dynamiek in. Wie had dat gedacht? Een verbetering ten opzichte van PTA is het zeker en vast (vind ik). Ook is de surround mix veel beter dan die van PTA.

Enfin, dit maar om te zeggen, ik ben dus zeker niet ongoocheld door dit album!

Het is oude helden tijd zeg. Prince met een goed album, U2 met een matige cd en dan nu mijn vrienden van Depeche Mode met weer eens een plaat. Het twaalfde studio album geloof ik.

Depeche Mode is een band die ik al begin jaren 80 volg en een behoorlijke ontwikkeling heeft doorgemaakt. Haast synchroon met mijn eigen smaakontwikkeling. Van lekkere synthipop naar zwaarmoedige en grootse large then life muziek. Moet er bij gezegd worden dan de basis ingredienten van Depeche Mode, veelal donkere muziek, electroniche basis en een zanger wiens stem me zeer aangenaam in de oren klinkt, garant staan voor een reikhalzend uitkijken naar iedere nieuwe release. In al die jaren heeft DM ook maar 1 cd weten uit te brengen die me niet boeit (Exciter) maar de rest kan ik allemaal nog zonder problemen met een glimlach aanhoren.

Dan nu Sounds of the Universe. Opvolger van Playing the Angel die ik zeer geslaagd vond. Ik begrijp uit andere stukken en recensies dat er ouderwetse analoge synthesizers van Ebay gerukt zijn om daarmee deze plaat vol te spelen. Dat zal dan wel. Maar ik hoor voornamelijk een band die vertrouwde kwaliteit levert. Alle genoemde ingredienten zijn weer aanwezig en een groot deel van de songs is wat mij betreft dik in orde. Slechts Little Soul en Peace vind ik , hoewel niet slecht ofzo, net wat te flauw. Maar deze tracks worden ruim gecompenseerd door topnummers als In Chains, Hole to Feed en het majestueuze Come Back. Zelfs het door Martin Gore gezongen Jezebel bevalt en dat is bij mij meestal niet het geval als hij achter de microfoon kruipt. Verder is deze cd, wat mij betreft, een soort kruising tussen Playing the Angel, Ultra en het inderdaad met (inmiddels) oude rommel volgespeelde Construction Time Again. Dat levert dan een vintage Depeche Mode cd op (sorry, vind "vintage" een tof woord dus dat staat in al mijn recensies van oude helden cd's). En een goeie.

Komt nog bij dat deze cd bol staat van de productionele foefjes en details en groots geproduceerd is. Dat is wel zo leuk voor iemand met een vette koptelefoon en een grondige afkeer van low-fi opnames.

Al met al ben ik dus alweer blij met een cd van Depeche Mode. Dat komt overigens goed uit want ik heb mij natuurlijk laten verleiden tot de aanschaf van die deluxe 3cd/1dvd box die flink in de weg staat. Zou toch jammer zijn als de enige cd die ik daar effectief van zal blijven draaien een tegenvaller blijkt te zijn. Gelukkig beschaamt Depeche Mode mijn vertrouwen niet. Voor de 11e keer niet en ik ken niet zoveel bands die dat voor elkaar hebben gekregen.

Na 8 maanden dan uiteindelijk toch mijn beoordeling... Ik twijfelde de hele tijd tussen 4* en 4,5*. Ik vind 'm iets minder dan voorganger 'Playing the Angel', dus ga ik voor 4*.

Hoogtepunten:
- De twee nummers die deels terug grijpen naar hun oude sound, met name Perfect (dat zo op Violator had kunnen staan) en Peace (waarop we bijna krék dezelfde openingsnoten horen als op See You, van het album A Broken Frame)
- De single Wrong die zonder twijfel een van de hoogtepunten is.
- Maar vooral... Fragile Tension ; een nummer waarvan mijn bloed sneller door mijn aderen gaat stromen en gaat stollen tegelijk. Dit is zowel tekstueel als songtechnisch van een niveau om U tegen te zeggen. Die huilende gitaar is om bij te wenen zo mooi!
Ja, dit is wmb. zelfs één van de beste DM-songs ooit!!

Dieptepunten (waardoor de plaat bij mij net geen 4,5* haalt):
Spacewalker (niemandalletje), Miles Away (werkt na een tijd duchtig op de zenuwen bij mij) en de Gore ballad Jezebel (tearjerker, bijna even slecht als Somebody).

SOUNDS OF THE UNIVERSE 2009

Hoe gaat het nog met synthpop dinosaurussen als Depeche Mode anno 2009?
Ik herinner me dat dit album werd aangekondigd als een terugkeer naar de roots.

In Chains opent met een intro die de albumtitel muzikaal gestalte geeft.
En het moet gezegd: de doorgaans in sm mode uitgedoste Martin Gore rammelt
thematisch al meteen met de kettingen. Vocaal trekt Dave Gahan het soulregister open.

Typische DM gitaren zetten Hole to Feed onder spanning.
Een song die een wat donkerder spoor door de modder durft te trekken.
We wanen ons ergens tussen Violator en Songs of Faith & Devotion.

Het geluid van Depeche is voor 50% het keelgeluid van Dave Gahan.
Dus dat zweterige "Wrong" vreet zich oorwormgewijs een weg in de hersenpan.
Alleen daarom al zet deze single zichzelf voorzichtig in het rijtje sub-klassiekers.

De backing vocalen van Martin Gore klinken me net iets te geconstipeerd.

Nummer 4 klinkt behoorlijk fris. Het album blijkt minder electronisch
dan ik me had laten aanpraten door de pers. Gitaren eisen een hoofdrol op
in Fragile Tension. Toch mist dit nummer een pakkend refrein dat blijft hangen.

Little Soul bouwt een rustpunt in. Ik verwacht Martin Gore op lead vocalen,
maar hij kreunt mee in de achtergrond. Opnieuw heb ik de indruk dat zijn stem de tand
des tijds minder heeft doorstaan dan die van Dave Gahan. Een lied dat fonkelt als een ster.

Het album is rijk gearrangeerd. De elektronische geluiden die op je afkomen
(sound of the universe?) zijn goed gekozen en avontuurlijk genoeg om te blijven luisteren.
Alleen slagen de meeste composities er niet in om diep door te dringen in het muzikale hart.

In Sympathy komt meteen sympathiek binnen. Ritmisch erg uitnodigend.
Dit is wel een song die blijft hangen, maar zonder het etiket klassieker te verdienen.
Onderhoudend genoeg, maar nooit echt pakkend. Geen echte blijvers op dit album.

Die intro van Peace neemt je mee naar See You uit 1982.
Maar dan volgt er zowaar een kerstliedje, want zo klinkt het koortje echt wel.
Een te gemakkelijk nummertje. Condemnation was gospel, Peace kromt de tenen.

We bevinden ons nu op een breekpunt. Waar wil dit album eigenlijk naartoe?
Sounds genoeg, maar is er ook leven in het hedendaags universum van Depeche Mode?

Elk nieuw album van Depeche Mode kondigt een soort comeback aan.
Terug van nooit helemaal weggeweest, schrijft de recensent van dienst dan.
Come Back bewandelt platgetreden DM paden. Goed, maar niet mooi genoeg.
Misschien wel het adagio van dit voorlopig laatste album. DM Lost in space ...

En bij wijze van voorzet serveert het trio Spacewalker
met een synth arrangement dat terugkeert naar de vroege jaren 80.
Gewichtloosheid dreigt voor een groep die ooit woog op de synthpop scene.

Van Perfect word ik ook niet echt blij. Vinnige uptempo songs worden gemist.
Het lijkt wel alsof DM zweert bij datzelfde, enigszins slepend semi-ballad geluid.
Weliswaar verzwaard met elektronisch gruis of gitaren zoals in de eerste nummers.

Miles Away / The Truth Is baant zich weer over stoffige wegen.
Zoals Personal Jesus dat deed en meteen veert de fan in mij weer op.
Er kleeft weer wat blues aan de vocalen, er zit een country twist op de gitaar.
Een van de beste songs op deze anders toch wat te matige plaat.

Zo'n titel als Jezebel zit DM als gegoten.
Het muzikale palet is de nachtelijke sterrenhemel van Violator.
En ja hoor, daar is de fragiele, maar tanende stem van Martin Gore.
Maar opnieuw klinkt het decor veelbelovender dan het eigenlijke liedje.

Corrupt deed me even denken aan het tranendal van Blasphemous Rumours.
Een song die de vinger op de gapende wonde legt. Kort dit album in tot 10 nummers
en je houdt een plaat over die elke fan van het eerste uur voldoende kan bekoren.

Want een album moet meer durven zijn dan vakkundig gekozen geluid.
Voldoende Sounds of the Universe, maar helaas te weinig Songs of the Universe.