Depeche Mode - Sounds of the Universe (2009)

gelekt!!!!

idd, net aan het luisteren !

ik zet m nu ook op..

Ben je nu trots?

Violator, Ultra en Songs of.... horen bij mijn favoriete platen, maar deze.... ik vind er geen fluit aan, om het maar netjes te zeggen. Tot nu toe de tegenvaller van dit jaar, een geval van... jammer.

Depeche Mode is al jaren een constante factor in mijn 'muziekleven'.
Ik moet teruggaan naar 1983, het album Construction Time Again, dat ik als 13-jarige op LP kocht vanwege het nummer Everything Counts dat ik maar niet uit mijn hoofd kon zetten. Het is tegelijkertijd ook één van mijn eerste LP's. Toch bleef het daar lange tijd bij: de centjes gingen naar albums van andere artiesten (en op die leeftijd had je toen niet zo veel te besteden). Ik was wel dol op de hits en dat was dan ook de reden dat een verzamelaar met singles in huis gehaald werd naast Construction Time Again. Ik kan die verzamelaar wel dromen....
Inmiddels zijn we een flink aantal jaren verder en is Depeche Mode zoals gezegd dus nooit uit beeld verdwenen. De collectie studioalbums is compleet en sommige albums staan gelijk aan behoorlijk wat herinneringen.
Dat gaat uiteraard (nog) niet op voor Sounds of Universe dat ik bestempel als album waar ik mijn collectie automatisch mee aanvul. Ik ben meestal redelijk neutraal tegenover nieuwe Depeche Mode releases en elk album heeft altijd wel zijn tijd nodig. Eigenlijk is het nu dan ook wat vroeg om er al uitgebreid op in te gaan maar ik doe het toch. Ik merk namelijk na al wel dat dit album een bepaalde vibe heeft en daar kan ik zeker wat over zeggen. We horen niet de poppy songs van Violator maar ook niet het donkere, grimmige geluid van een Ultra. De rockvibe van Songs of Faith and Devotion is ook achterwege gelaten.
Er waart een soort luchtigheid door een aantal songs waar ik het gevoel heb dat ze er terug de tijd mee in wilden (Peace) en tegelijkertijd mogen ook wat songs blijkbaar niet echt pop zijn maar missen ze ook het donkere dat de band soms liet horen in het verleden. Ik vind dat wel een beetje jammer want ik heb liever dat ze dan een keuze maken en goed doorzetten; nu hinkt het soms op twee gedachtes en komt het net niet helemaal uit de verf.
Hoe dan ook valt er goed mee te leven en een meesterwerk zou leuk zijn maar is geen noodzaak.

Het album gaat van start met het langste nummer van deze cd genaamd In Chains. Reutelend komt dit album langzaam op stoom en na ruim een minuut kunnen we zeggen dat het gestart is. Ze laten horen dat het oude synthgeluid niet verloren is gegaan en ook de drumcomputer mag van zich laten horen. Het nummer heeft iets spiritueels over zich en klinkt daardoor behoorlijk gedragen. De mannen worden oud zullen we maar zeggen. Het is voor mij alvast een prettige binnenkomer dat waarschijnlijk alleen maar zal groeien als song.
Hole to Feed is een nummer van Dave Gahan en het lijkt in het intro heel even of we Björk van start horen gaan. Wat volgt is een vrij primitief nummer met minimale rockgitaar toevoegingen die nergens op de voorgrond treden. Even wennen maar toch best wel catchy na verloop van tijd.
Wrong is al aardig besproken en kent z'n voorstanders en tegenstanders. Ik hoor bij de eerste categorie. Het nummer had me al vanaf de eerste luisterbeurt te pakken en dat is vele draaibeurten verder nog steeds het geval. Classic Depeche Mode zou ik willen zeggen (maar dat zijn velen niet met me eens). De clip maakt het nummer alleen maar aantrekkelijker en dat is bijzonder te horen uit mijn mond als zijnde niet zo'n videoclip-liefhebber.
Fragile Tension doet me denken aan het werk op Playing the Angel, een album waar ik lang de tijd voor nodig had. Ook dit nummer is er eentje waar ik nog niet goed raad mee weet. De gitaren zijn wat prominenter aanwezig maar dit is dus zo'n nummer waarvan ik zei dat het op twee gedachten hinkt. Wat willen ze er nu preces mee?! Typisch zo'n nummer waar ik later nog maar eens op terug moet komen.
Little Soul gaat ver terug de tijd in door het geluid dat ze hier ten gehore brengen (jaren '80). Zoals ik al zei: luchtig, want zo ervaar ik dit nummer wel. Het heeft ondanks die luchtigheid wel iets hypnotiserends en daardoor weet het mijn aandacht goed vast te houden.
In Sympathy is de volgende in de categorie 'welke richting willen we nu opgaan'. Het gaat wat langs me heen en ik weet niet goed wat ik er mee aan moet: het mist iets.
Peace komt heel erg retro over op mij. Het fliedert en fladdert rustig door en het gaat terug naar de bekende jaren '80 bandjes als O.M.D. en aanverwanten. Aanvankelijk te licht bevonden door mij maar snel daarna toch wel een hoogtepunt te noemen van dit album.
Come Back is wederom een compositie van Dave Gahan en ik hoor er ook het geluid van zijn laatste solo-album in terug (Hourglass). Het is een wat gruizig nummer dat kruipt en sluipt en bonkend zijn weg door je gehoor baant.
Spacewalker is het kortste nummer en tevens instrumentaal. Het doet denken aan Ryuichi Sakamoto, misschien omdat er een oosters riedeltje in zit. Het is verder niet meer of minder een bruggetje naar Perfect. Dat nummer klinkt vrij ontspannen maar daardoor mis ik ook wel een beetje spanning. Daarbij is het ook weer niet de catchy pop waar de mannen ook zo goed mee uit de voeten kunnen.
Miles Away / The Truth Is is het derde en laatse nummer van Gahan (de rest is van de hand van Martin Gore). Het is er van af te horen hoe gek dat ook klinkt. Het is een wat opzwepender nummer maar het had van mij net wat kruidiger mogen zijn. Ondanks dat, toch een prima nummer.
Jezebel is dan juist weer zo'n typische Gore-compositie mede door zijn herkenbare zang die ik minder vind dan die van Gahan, maar dat terzijde. Op de één of andere manier weet Gore altijd wel sfeernummertjes te schrijven. Jezebel is geen klassieker als Somebody maar is zeker zo beroerd niet. Het is jammer dat zijn zang altijd zo vlak is en mij zelden weet te ontroeren.
Corrupt opent ook lekker 'retro-DM' en gelukkig horen we de smachtend zingende Gahan weer. Deze man weet soms zo lekker getormenteerd over te komen. Het is een fijne afsluiter van een album dat de eerste luisterbeurt nog niet echt goed aansloeg maar de tweede opeens al heel wat beter en daarmee kan ik voor mezelf wederom concluderen dat ook deze Depeche Mode zijn tijd wel nodig zal hebben en nog moet rijpen.
Nee, het is geen klassieker geworden, nee het heeft me niet teleurgesteld en nee ik loop nu ook niet in alle staten door het huis.
Het is een keurige nieuwe cd die de mannen afleveren: niks meer of minder. Het had leuk geweest uiteraard maar ik kan hier prima mee leven. Een kleine 4* (3,75*) lijkt me nu wel op z'n plaats, en ik geef toe dat dit best ruim is dankzij mijn bevooroordeeld zijn

Mooie "mening' Eric.
Ik geef dit album niet zomaar op, daar vind ik DM te goed voor. Misschien valt het muntje na wat meer luisterbeurten, vooralsnog blijf ik bij mijn eerdere mening.

Ik snap jouw mening ook goed: ik had eigenlijk hetzelfde bij de eerste luisterbeurt, maar een tweede draaibeurt deed al een heel ander licht op dit album schijnen en dan kijk ik tegelijkertijd naar hoe ik in het verleden nieuwe albums van de heren ontving en dan kan ik concluderen dat het altijd wel zo gegaan is: de albums groeien met de tijd (en die tijd kan van korte duur zijn maar zeker ook lange termijn).
Ik denk dat er wel meer volgen die jouw mening delen

Wat leuk dat ze het beste nummer als eerste single uit brachten.
Toch maar eens op zoek gaan naar de cdsingel.
Ja, ik heb het album gehoord, en het stelt teleur.

Eerste nummer is erg goed, maar Hole To Feed heb ik in een andere versie gehoord dus dat is wel wennen.

Over het algemeen klinkt het wel aangenaam moet ik zeggen. Moet nog even wat verder inzinken. Stelt vooralsnog niet teleur.

Eerlijk gezegd viel de eerste luisterbeurt mij bar tegen. Nu ik hem vaker heb gehoord kruipt hij steeds meer onder mijn huid en vind ik het warempel één van hun betere albums.

SOTU klinkt voor het grootste deel sober en ingetogen, zonder dat sprake is van een inktzwarte laag die soortgelijke albums als Ultra hadden. Ik ben er blij mee.

Lekkere week zo met eerst 2 nieuwe Prince albums, en nu al deze!

De 1e indruk was niet zo lekker van dit album, weet niet waarom ,maar vond m wat saai, en mijn verwachting was na het horen van Wrong toch wel heel erg hoog. Dit nummer vind ik echt fantastisch!

Nu heb ik het album nogmaals geluisterd, maar nu op een goede stereoset, en lekker hard, en het bevalt me al veeeeeel beter!

Uitschieters tot nu toe zijn voor mij: Jezebel, Wrong en chains.

Het borduurt een beetje voort op Playing the angel (lijkt me nu) en het is een lekker donker album.
Af en toe een lekker oldschool synthesizer geluid erin, en het is vertrouwd!

Ik ga zeker die mooie box aanschaffen met al die extra's want hoe je 't ook draait of keert, Depeche Mode leverrt nooit een HEEl slecht album af....

Een dikke 4 na 3 luisterbeurten!

Ik heb precies dezelfde ervaring en ik lees dit meer op het internet (hier op musicmeter blijkbaar ook): bijna iedereen is teleurgesteld na de eerste draaibeurt en pas na meerdere keren begint het te komen.
Niet gelijk afschrijven dus.

Na 1 dag luisteren, wederom de vaststelling dat de hoogtijdagen van Depeche Mode al bijna 20 jaar geleden zijn. Dit is geen Music for the Masses, geen Violator. Tegenwoordig wacht je 4 tot 5 jaar tussen 2 albums, (o.a. daardoor) met hooggespannen verwachtingen, en dat is eigenlijk tegen beter weten in. Ik denk dat de echte tijdloze meesterwerkjes (die trouwens ook op eerdere albums werden afgewisseld met minder werk) verleden tijd zijn.

Maar zoals elke keer weer, een Depeche Mode release blijft iets bijzonders. En hoezeer sommige nummers me erg weinig doen c.q. zeggen (Little Soul, In Sympathy, Spacewalker, Miles Way/The Truth Is), is het toch weer een hele fijne dag met deze nieuwe nummers als begeleiding.

In Chains groeit na enkele luisterbeurten uit tot een heel fijn nummer, Wrong is vintage Depeche Mode, Fragile Tension heeft, nadat de eerste leak nogal matig klonk, een hele goeie sfeer. Perfect is ook dik in orde, Corrupt is eindelijk weer eens een indrukwekkende afsluiter (sinds Clean van Violator).

Het beste nummer op de CD is toch wel Peace. Hier vind ik het mooie toch vooral de optimistische sfeer van het nummer, en de heerlijke vintage synths. In het geval van Depeche Mode krijgt dit zoveel context vanwege de talloze eerdere, donkere en troosteloze nummers uit het repetoir. Het geeft Peace zijn geloofwaardigheid, en daarmee is het voor mij het nummer dat zowel het oude Depeche Mode terughaalt als een nieuwe dimensie toevoegt. Maar voor niet Mode kenners kan ik me voorstellen dat het nummer vooral als een Beatles flashback klinkt...

Conclusie: Sounds ... is weer een een heel goed album, maar geen meesterwerk. Misschien is dat de eeuwige belofte die blijft hangen aan Depeche Mode, maar nooit compleet zal worden ingelost. En daarom blijven we zo uitkijken naar elke release.

Aangezien ik Wrong wel een lekker, catchy nummer vind heb ik dit album maar eens de kans gegeven. Van het eerdere Depeche Mode werk ken ik niet veel, maar wat ik daar van hoorde vond ik toch vrij matig.

En tsja ik vrees toch ook dat dit niet helemaal mijn 'ding' is, alhoewel Wrong nog steeds een prima nummer blijft. Ik vind met name de zang toch wel erg zeurderig en ik luister er dus niet graag naar. Ook de electronische instrumentatie doet het niet geweldig bij mij. De hoge bliepjes vind ik al snel saai worden en ik mis de nodige variatie.

Het siert je in ieder geval dat je het probeert!

Jammer dat je het niks vindt.. maar Wrong kan je altijd nog lekker hard draaien

Nog maar twee keer beluisterd, maar toch vind ik hem al beter dan PTA. Misschoen komt hij wel op het Exciter-niveau. We zullen zien!

Jup en soms valt het kwartje alsnog. Maar zolang dat niet het geval is zal ik geen stem uitbrengen (wel zo netjes).

Het album vandaag helemaal geluisterd en ik vind het een goed album.

Beste nummers Wrong, Fragile Tension, Peace en In Chains.

Ja, maar de rest moet ik OF nog aan wenne en plekje geven, OF het zijn gewoon mindere songs.

Maar ik vind het al wel stukken beter dan PTA.
Dat was een zwakte bod van de heren DM.

Ben ik trouwens de enige die het erg opvallend vind dat Martin Gore maar 1 solo partij voor zijn rekening neemt op dit album?

Geen geweldig album, maar degelijk genoeg voor een ruime voldoende. De eerste vijf tracks doen meer denken aan het solowerk van Gahan dan aan DM en zijn niet al te sterk. Een beetje zeurderig vooral. Vanaf track zes wordt het album wat vlotter en beter. Misschien wat vaker luisteren, maar tot nu toe vind ik het als geheel geen positieve uitschieter.

ik zie dat voordat ze hun Europese Tour beginnen voor deze album ze een "warm-up" doen op 6 mei in luxembourg en hebben fans de kans gegeven om daar naar toe te gaan (met hotel en eventueel vlucht op hun kosten!) ... dan moet je wel voor 15 april reageren


As previously mentioned last December, DEPECHE MODE are back with a brand new album entitled "Sounds Of The Universe" (Mute) on 21st April, which has been preceded by current single 'Wrong'. Prior to their European Tour, the band will be playing a special warm-up show at the Rockhal in Luxembourg on Wednesday 6th May, and they are offering a special prize (closing date 15th April) for fans to attend, including airfare and hotel accommodation! - For more info and how to enter, go to: depeche mode dot com - depechemode.com

Muziek Info April 2009 @ AAPA

Je moet anders eens luisteren naar albums van de periode '86 - "91, namelijk "Violater", "Music For The Masses" en mischien ook wel "Black Celebration". Ik vind deze "Sounds Of The Universe" vrij saai, Peace en Wrong schieten er wel uit, voor de rest is er eigenlijk niets speciaal aan, niets vernieuwend (daar waren de heren vroeger nochtans zo goed in).

Persoonlijk vind ik dit een zware teleurstelling.
Moest het geen Depeche Mode album zijn werd het gewoon genegeerd. Buiten Wrong en Come Back staat er volgens mij niet veel speciaals op. Gelukkig kunnen we binnenkort wel en pak remixen verwachten zodat sommige nummers wel beter zullen verteerd worden.
Just my opinion....

Ik heb inmiddels het album een paar dagen op me laten in werken en vind dit best heel goed. Ik moet daar bij wel vermelden dat ik geen doorgewinterde DM fan ben. Ik ken alleen"Songs of faith and devotion" en die viel eigenlijk een beetje uit het normale werk van DM. Nou lijkt dit album er helemaal niet op, maar je hoort toch regelmatig de gitaarsound in de nummers (ik weet niet hoe dat bij de rest is). Ik ga nu wel meer luisteren van DM.
ik heb de box maar besteld (via Amazon.de nu euro 64,95 met gratis verzendkosten. Beter dan de euro 90,- bij Bol.com).
Heerlijke plaat die alleen maar gaat groeien. Favorieten nu zijn In Chains, Come Back, Peace en Wrong!!!

ik had in eerste instantie zo iets van KLOTE niet weer een album dat geproduced is door de zelfde man als (pta)
ik vond dit namenlijk niet echt best ook niet na meerdere malen gehoord te hebben.....
ik vind zowiezo dat sinds het vertrek van meester brein alan wilder de muziek van depeche mode er niet beter op ge worden is! maar dat terzij...
ik heb (sounds of the universe) nu geluisterd en zoals velen schrijven klopt het dat de eerste indruk niet best is maar je moet het album echt meerdere malen horen en dan ontdek je dat het puik in elkaar zit hier is over na gedacht en dat uit zich in kwaliteit!!
kijk de echte depeche mode sound zal helaas wel nooit meer trug keren maar welke jaren tachtig band kan dat nog wel?

Het geluid van de vroege DM komt mij wel eens gedateerd over, omdat de electro-pop toen nog in de kinderschoenen stond. Het geluid dat ze hier laten horen past perfect in deze tijd en komt nergens ouderwets of onorigineel over. Daarbij komt dat de schitterende zangpartijen behouden zijn (Peace ) en de composities uitermate sterk zijn. Wel wat rustiger in opbouw in vergelijking met voorgaande platen, maar dat vind ik niet bepaald een nadeel.

Misschien dat dit over een aantal jaar weer gedateerd klinkt, maar vooralsnog vind ik dit zeker de sterkste DM plaat sinds mijn favoriet Violator.

Begin jaren tachtig had Depeche Mode grote hits met aanstekelijke dansbare liedjes als Just Can't Get Enough, Everything Counts en Shake the Disease. Eind jaren tachtig en begin jaren negentig bleek de groep met Music for the Masses, Violator en Songs of Faith and Devotion ook nog eens een echte album-band te zijn. De kenmerkende electropop-sound van de band werd in die tijd vaak verruild voor meer gitaar-georienteerde songs die duisterder en melancholischer van toon waren. Op hun nieuwste album Sounds of the Universe grijpt Depeche Mode opzichtig terug naar de sound uit hun begindagen, zonder het duistere karakter van het latere werk te verloochenen. De plaat is retro tot en met, wat al begint met de foeilelijke albumcover. De songs op Sounds of the Universe zijn sfeervol, maar lang niet zo sterk als je van een legendarische band als Depeche Mode zou mogen verwachten. Het kabbelt allemaal nogal, er lijkt nergens ook maar een poging te zijn gedaan te verrassen en teveel nummers roepen herinneringen op aan oudere nummers die domweg tien keer beter waren. De urgentie mist gewoon, terwijl die op hun vorige album Playing the Angel van vier jaar terug wél nog volop aanwezig was. Sounds of the Universe is verre van slecht, maar wel een heel erg middelmatige plaat van een briljante band bij wie de standaard nu eenmaal hoog mag liggen.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

klinkt weer ouderwets goed !!