Arcade Fire - Funeral (2004)

Je hebt dit album dus niet beluisterd?

Jawel, alleen dat het waarschijnlijk voor hem geen groei album is, dat beter gaat worden met de tijd.

Laïka, Power Out, Haïti, Rebellion zijn ook fantastische nummers.

Zeker wel top 20 allertijden, want in die lijst staan meerdere albums met een lager gemiddelde boven dit meesterwerk. OK Computer, A Rush of Blood to the Head, Nevermind, Kid A, en nog wel een aantal.

Maar dat zou hij misschien wel kunnen proberen aangezien hij momenteel een 3,5 geeft.

Ik hou het op een dikke 3,5 ster. Het is erg wennen allemaal, maar er staan prachtige songs op (Rebellion, Tunnels). Aangezien dit een groei album is kan ie ooit nog hoger uitvallen.

Ik ken dit album al zes jaar, hoger dan dit gaat hij niet meer uitvallen.

Het mooie van dit album is dat bij mij telkens mijn favoriete nummers veranderen..
Eigenlijk is het een groot hoogtepunt (alleen Kettles is wat ingetogener is het minste van dit album)

Hier hetzelfde verhaal als bij Omsk. Ik ken hem nu wel goed genoeg (geen 6 jaar, maar toch...) om te weten dat ie bij mij niet meer gaat groeien. Ook ik kom uit op een 3,5. Niet iedereen hoeft dit album zo geweldig te vinden, SSS.

Het jammere aan dit album is dat de zangeres maar twee nummers zingt. Ik vind haar stem veel mooier dan die van de zanger, die ik soms maar moeilijk trek. 'In the Backseat' is werkelijk fantastisch.

1. In The Backseat
2. Rebellion (Lies)
3. Laïka

1. Wake Up
1. In The Backseat
3. Rebellion (Lies)

Haiti
Neighbourhood 1 (Tunnels)
In the Backseat

1 Haïti?!

1. Rebellion (Lies)
2. Tunnels
3. Power Out

1. In the Backseat
2. Rebellion (Lies)
3. Crown of Love

Bij Neon Bible is het beste nummer ook al de afsluiter.

1. In The Backseat
2. #2
3. #3

En 4 = #1. Hogere algebra nietwaar ?

1. Tunnels
2. Rebellion (Lies)
3. Power Out

1. In the Backseat
2. Rebellion (Lies)
3. Wake Up

In The Backseat is gewoon verreweg het beste nummer en een betere afsluiter kun je jezelf niet wensen.

Na The Suburbs geluisterd te hebben, was ik benieuwd naar hun debuut (even de ep van 2003 niet meegerekend). Wat een overtuiging zeg! Dit duidelijke groeialbum ga ik de komende weken veelvuldig draaien. Ik ben benieuwd naar mijn uiteindelijke top 10. Ik heb deze wel in mijn hoofd, maar ben er nog niet helemaal uit en ook zal ik de komende tijd eerst het e.e.a. van een waardering voorzien!

Ik kan je zeggen dat deze uiteindelijk veel beter is, de andere heeft veel minder emotie.
En welkom op MuMe.

eigenlijk vind ik deze moeilijk te evenaren, vind recente wel goed klinken, maar Funeral evenaren lijkt me een moeilijke opgave of eigenlijk onmogelijk, deze krijgt dus helemaal terecht een 5,0

oh heerlijke eerlijke emoties , en oh , wat mis ik dat op de nieuwe - en tevens steengoede - plaat, maar Funeral is een van de weinige stukken muziek die me zo weet te ontroeren.

Heb The Suburbs geluisterd en kwam vandaag in de winkel Funeral tegen, dus ik dacht: ik koop hem gewoon, kijken wat het opleverd! Ik keek toen op MuMe en ik zag gewoon dat hij op 18 staat in de top 250 en 4,24 heeft!! Ik heb hem nu een keer geluisterd en volgens mij wordt dit echt een van mijn favoriete platen!

Ik ga nog niet stemmen na 1 luisterbeurt, maar ik vind het nu al een dikke 4 waard!

In al die top 3's hierboven staat In the backseat erin, maar ik vind hem eigenlijk maar laag staan, voor mij is het ook al één van de beste nummers van de plaat

Veel te laat aangehaakt bij deze band. Een van mijn weinige albums dat ik gelijk bij de eerste keer luisteren heel goed vond. Het mooie ervan vind ik dat het voor mij moeilijk is dit in een hokje te plaatsen. Heel veelzijdige plaat van een band die veel in zich heeft. Maar dat hebben ze natuurlijk inmiddels al wel bewezen.

Tja, hier sta ik voor een dilemma.. Ik had de andere nummers namelijk voor geen goud willen missen. Desondanks zijn de nummers Régine Chassagne heel erg speciaal. Op The Suburbs vind ik de door haar gezongen nummers zelfs een van de betere van de totale plaat.

oh oh oh wat een mooi album is dit,een tijdje weggelegd omdat ik maar niet aan de stem van de zanger kon wennen,maar ik ben om ;°

Zit nu bij m'n 5e luisterbeurt ongeveer en het klinkt echt prachtig. Dit zou wel eens een héél hoog cijfer kunnen krijgen van me. Stem + beoordeling volgt nog ergens deze week..

Met een origineel pianoloopje worden we verwelkomd in de wereld van Funeral.
Verschillende verhalen die apart van elkaar worden verteld.
Stuk voor stuk prachtig en aangrijpend.

Neighbourhood #1 (Tunnels) is de verboden liefde zoals Romeo en Juliet die hadden.
Meteen word je al gegrepen door deze eigenzinnige groep, meteen word je diep in de wereld van Funeral gezogen.
Een ongelooflijk mooi liefdesliedje, met de kenmerkende valse zang van Butler en het uitgebreide scala aan instrumenten.
Ik ken weinig nummers die zo mooi naar een hoogtepunt opbouwen als deze.

Neighbourhood #2 (Laïka) is een bizarre nagedachtenis aan de broer van Butler. Onsamenhangend en gestoord van ellende.
Butler en Chassagne schreeuwen de longen uit hun lijf. Als ze maar gehoord worden.
Dit nummer is van begin tot eind kippenvel. Door de gevarieerde instrumentatie, door het op een bizarre manier catchy refreintje, door de oude sfeer die het oproept, maar vooral door de zang. Vals, maar gevoeliger dan dit is zang niet te vinden.

Une Année Sans Lumiere komt, met zijn lieve gitaartokkeltje.
Berustend en gevoelig. Een jaar zonder licht. Begint ingetogen en aangrijpend, maar maakt halverwege het nummer een totale omslag, waardoor het bijna dansbaar wordt.
Het gevoel van ellende is nog steeds gebleven, maar toch begint een hoopvol gevoel op te komen.

Neighbourhood #3 (Power Out) is totale chaos.
Geen enkel nummer is zó vurig en gepassioneerd.
Er wordt geschreeuwd en gegild, maakt niet uit of het vals is. De krachtige gitaarriff zet er kracht bij. Chassagne probeert ook nog gehoord te worden.
Chaos en paniek heerst, in het nummer én in de bezongen wereld van Funeral.
Het licht in het hart van de mens is uit, zo preekt deze groep.

Neighbourhood #4 (7 Kettles) blijft ingetogen.
Alleen violen, een repetitief gitaarmelodietje, subtiele trommels en een paar fluitketels.
Dankzij het doortstuwende drumritme is het ook onmogelijk om niet mee te tikken.
Een verhaal van een man die vervreemd raakt van de mens.
Ligt het aan hem of aan de rest van de mensen?

Crown Of Love is een meeslepende, duistere wals met geweldige percussie.
Een extreem passioneel, bijna obsessief liefdesliedje dat maar blijft pompen.
Steeds meer instrumenten zetten kracht bij aan de stem van Butler, tot er weer een ongelooflijk mooie omslag komt en het nummer passend afsluit.
En wat klinkt de stem van Chassagne toch mooi.

Wake Up is bombast op zijn mooist.
Ongeveer ieder bestaand instrument wordt hier bespeeld, en toch klinkt het nergens overdreven. Integendeel. Dit is namelijk bijna te mooi om te beschrijven.
Een verhaal van een man die geen gevoel meer heeft. Te veel meegemaakt.
Ongelooflijk groots en theatraal, dit nummer omvat de hele wereld.

Haïti is het beste rustpuntje dat je kan bedenken.
Dit nummer kan niet slecht gevonden worden. Maar commercieel of glad? Zeker niet.
Wel catchy, ontspannend en rustig. Chassagne zingt de sterren van de hemel.
Een meer dan nodig rustpunt tussen al deze ellende.

Een vloeiende overgang naar de grote hit van Funeral. Rebellion (Lies).
Bekend geworden met zijn baslijntje dat niet uit het hoofd te slaan is.
Maar ook met zijn doorstuwende pianopartijen en drums, het catchy zanglijntje en de prachtige tekst. Een gejaagd nummer die pleit voor de liefde. Nodig in deze tijden.

De mooiste dingen komen bijna altijd aan het eind. Zo ook hier.
Want wat is In The Back Seat toch ongelooflijk, hemeltergend mooi.
Die vrouw waarvan men nooit wist waarom ze zweeg, doet haar verhaal.
Haar verongelukte familie achtervolgt haar, in haar dromen en overdag.
Wát een aangrijpende zang van Chassagne, wát een instrumentatie, wát een climax! Perfectie, perfectie en perfectie.

Alleen al voor de afsluiter verdient dit dramatische album van deze groep alternatievelingen uit Montréal 5 sterren. Laat nou ook nog eens ieder nummer tot in de puntjes perfect zijn, dan is een top-10 plek wel zo rechtvaardig. Arcade Fire is het bewijs dat goede muziek nu, in het tijdperk van de Mohombi's, Rihanna's en Akon's ook nog bestaat.

Prachtige review Hoi, mooi geschreven, en zeer herkenbaar!