Arcade Fire - Funeral (2004)

Hoe vaak heb je dit album beluisterd? Ik kan je vertellen dat het mij een half jaar gekost heeft om de schoonheid van dit album in te zien.

Toch zeker geen half jaar. Ik zal het nog een kans geven dan

Bij mij heeft het ook zeker een half jaar geduurd... Begon met 2,5 in september '04 en in april '05 heb ik hem in mijn top 10 gezet...

Grootste groeiplaat allertijden?

Nou, dan denk ik toch eerder aan platen die al 15 jaar in de groei zitten... Maar voor mij was Funeral wel een mooie groeiplaat inderdaad.

groeit na 3 jaar nog steeds bij elke luisterbeurt.
voor mij was Neon Bible altijd beter, maar op een of andere manier bleef deze toch altijd doorgroeien. Neon Bible kwam op een gegeven moment toch tegen een onzichtbaar plafond aan. Niet dat die plaat slecht is, maar deze wordt steeds mooier.

Zat gisteren trouwens Chuck te kijken waarin Funeral van Arcade Fire werd aangehaald als een "42 minuten en 15 seconden lange afrodisiac".

Ik weet niet wat ik moet zeggen maar ik luister ongeveer vanaf mijn 12e veel en serieus naar muziek maar pas na 5 jaar luisteren ben ik sinds februari compleet overdonderd door één band: Arcade Fire, met als beste album uiteraard Funeral. Luister hem dus pas 6 maand maar niks verveeld gewoon.

Wat is Neighborhood #1 (Tunnels) toch een hemels nummer:

Wow Herman, toch een opvallende ontwikkeling voor een album, al kan ik mij dat juist bij Funeral wel voorstellen.

Doordat the Suburbs net uit is en dus vaak opstaat heb ik ook weer eens Funeral aangezet. Ik vond 'm al zo goed, maar inderdaad zeg: ik vind 'm nu weer wat beter. Dat heeft ook te maken met the Suburbs, die naar mijn idee wat meer aansluit bij Funeral dan bij Neon Bible. Neon Bible heb ik overigens weer op 2 in mijn top 10 staan. Dit album op 6 erbij gezet: daarmee breek ik mijn eigen regel dat een band maar 1x in mijn top 10 mag staan. Het is te mooi, het is te origineel, het is te goed en Crown of Love, Rebellion, Wake Up & Tunnels horen tot de mooiste nummers ooit gemaakt.

En zo wordt the Arcade Fire langzamerhand mijn favoriete band. Ik ga ze eind november zien in Barcelona en Düsseldorf.
Er zijn overigens via de website van de band nog kaartjes te koop voor Düsseldorf...

Ik heb net de eerste track gehoord en de zanger was niet te verstaan, nu track 2 en het is al wat verstaanbaarder. Ik zag dat hun 3de album wederom een goede waardering heeft dus ik moet er toch maar eens aan geloven.

Het moet toch al enkele jaren geleden zijn toen ik dit ontdekte, en vorige week in Duitsland (vakantie!) heb ik het eindelijk ten volle weten te waarderen. Ik heb het album dan ook maar gelijk gekocht enkele dagen geleden.

P.S. ik heb al enkele recensies gelezen van 'The Suburbs', de nieuwe van deze formatie, en die kreeg daar telkens het maximum aantal sterren. Wat moet je deze plaat dan geven? Het dubbel van het maximum aantal sterren?

Ben dit ook nu ook aan het ontdekken. De eerste keer vond ik het helemaal niks. Ik begin er nu wat aan te wennen. Muziekaal zit het goed in elkaar, alleen die stem is niet dat ik zeg wauw. Nog maar een tijdje goed beluisteren. Het cijfer van 4,23 vind ik nu erg hoog, maar misschien ga ik daar later wel in mee, al heb ik zo mijn twijfels.

Nog eens nagedacht over de vraag wat dit album tot 1 van mijn persoonlijke favorieten maakt. Ik denkt het antwoord gevonden te hebben. Naast de intense gedrevenheid en bijna maniakale bezetenheid van Arcade Fire, is er ook het geluid. Waar Nirvana's Nevermind een revolutie was in de combinatie van een hard en zacht geluid, combineert dit album zwaarte (in instrumentatie met een massief geluid) met lichtvoetigheid.
En dat is misschien ook wel precies wat 'Neon Bible' niet heeft. Wel nog steeds de gedrevenheid en massieve zwaarte, maar daar is de lichtvoetigheid verdwijnen. Daarom vind ik 'Funeral' een meesterwerk met de maximale waardering van 5***** en 'Neon Bible' gewoon een goede plaat (4****).

Waar blijft jouw stem voor dit album dan?

4,23 is inderdaad hoog, maar als het gebaseerd is op 1.229 stemmen dan zal er wel een reden voor zijn. Voor mij begon dit met 2x draaien, 3 maanden wegleggen de hype niet snappend, af en toe opzetten (hé, eindelijk één leuk nummer), om vervolgens voor eens en voor altijd in mijn top-10 te komen.

4,24

Ik heb The Suburbs echt al extreem veel geluisterd en zag dat ik Funeral 2,5 ster had gegeven, dus ik dacht: Laat ik het album eens een herkansing geven. Begin april gaf ik die beoordeling, we zijn nu 4 maanden verder en ik vind het album nu veel en veel beter. Nog niet alle nummers weten me compleet te overtuigen, maar van een nummer als 7 Kettles kreeg ik echt kippevel! Voor de rest zijn de nummers allemaal goed, wat het verschil tussen Funeral en The Suburbs is is dat Arcade Fire op dit album iets meer durft buiten de lijntjes te kleuren, op The Suburbs is dat minder, maar daar is het geheel geweldig. Maar begin april gaf ik dit album 2,5 ster, nu 4 sterren en het zou me niet verbazen dat dat nog hoger wordt. Funeral is een echt groeialbum!

Edit: Ik maak er toch maar 4,5 ster van!

Ik zou mijn score terug kunnen brengen naar 0,5 om mijn gelijk te halen, maar ik kan het niet over mijn hart verkrijgen.

Dan is mij vraag aan jou: Wat moet Arcade Fire doen om de kwaliteit van dit album te halen?

Dat kan niet meer. Als een beginnend artiest/kunstenaar thuis op de bank zit en het wereldleed aan zich voorbij ziet trekken dan is er (min of meer) alle tijd is om de gevoelens om te zetten in melodie.

Arcade Fire is daar te groot voor. Het is touren, vervolgens thuis in alle luxe ongestoord leven en leuke dingen doen. Dan moet een nieuw album geschreven worden: men gaat met wat ideetjes de studio in, werkt dat uit (puur op talent) en een nieuwe plaat is geboren.

Het is ongelofelijk moeilijk om als succesvol artiest met dezelfde passie een plaat op te nemen. Enerzijds door de relatief krappe tijd en anderzijds doordat het leven voor de wind gaat en de bron van heel veel moois (helaas maar waar) in 90% van de gevallen 'ellende' is.

Mooi gezegd bloempje! Ik kan me wel in die gedachtegang vinden.

@ Rogyros:

Ik heb besloten om nog niet op deze plaat te stemmen, omdat ik twijfel welke score ik eraan moet geven, en het derhalve nog wat tijd wil gunnen om me ervan te overtuigen (wie weet) de vijf sterren toe te kennen. Gelieve de uitspraak aan het eind van m'n vorige bericht met een korreltje zout te nemen

Ik kan mij hier niet in vinden. De lichtvoetigheid zoals jij dat noemt van delen van Funeral is op Neon Bible ingewisseld voor stukken hele mooie muziek. De afwisseling tussen beladen gedreven zware muziek en hele mooie zeer emotionele momenten vind ik juist zeer geslaagd. Zeker in combinatie met de teksten. Ik heb dan ook een lichte voorkeur voor Neon Bible, maar heb beiden in mijn top 10 staan. Het zijn allebei meesterwerken, net als overigens The Suburbs. Echt uniek dat 1 band 3 meesterwerken achter elkaar maakt.

Ik vraag mij altijd af hoe dat half jaar dan wordt ingevuld. Wordt er elke dag een keer naar het album geluisterd of wordt het album na een paar maanden weer eens uit de kast getrokken.
Tevens houd ik altijd het gevoel dat mensen door het cijfer dat op MM wordt gegeven een album wat geforceerd leuk gaan vinden. Het wordt hoog gewaardeerd, dus moet wel goed zijn.
Als je een album de eerste keer niks vindt, maar na meerdere luisterbeurten wel gaat waarderen kan ik begrijpen. Dat de waardering pas na bv een half jaar komt vind ik minder geloofwaardig. Wat is er in die periode dan veranderd dat je het nu wel goed vindt? Je gaat toch niet maanden naar een album luisteren dat je niet goed vindt?
Even goede vrienden, en ik wil hiermee niemand persoonlijk aanvallen, maar ben wel nieuwsgierig naar de beweegredenen.

On topic: ik geef dit album een 3,5. Het klink allemaal wel lekker, maar de muziek weet me nergens echt te raken en de stem gaat me na een tijdje zelfs wat tegenstaan.

Als ik een album niet goed vind, kan het best zo zijn dat ik het album een tijd later wel ineens goed vind. Zo ook bij Boxer van The National, in eerste instantie was het ok maar een tijdje later raakte het mij ineens en stormde het mijn top 10 binnen.

Zo ook bij Funeral, in het begin vond ik het album niet bijzonder. Maar omdat de recensies zo hoog zijn blijf je het eigenlijk steeds opzetten totdat het kwartje valt. Dat betekent niet dat ik het elke dag opzette, maar een tijdje liet liggen en vervolgens weer eens opzette met succes.

Dat vraag ik me dus ook altijd af.

Ik vond het album steeds iets beter worden, in ieder geval behield het zijn aantrekkingskracht. Maar ik heb het in dat half jaar heus niet wekelijks gedraaid. Hooguit een keer of 10. Toen het kwartje eenmaal viel heb ik het wel heel veel gedraaid, soms zelfs meerdere keren per dag. Verder heb ik ze in die tijd ook nog een keer live gezien, dat hielp ook wel mee (al was het optreden erg slecht).

Het was in ieder geval niet geforceerd, want wat de algemene waardering of de MuMe-rating is van een album laat me volstrekt koud (Beach House, The National, Editors, laatste Pearl Jam en Antony and the Johnsons heb ik ook allemaal laag bestemd, om maar eens wat MuMe-favorieten te noemen).

Ik heb wel de neiging om een album meer kansen te geven als het een hoog gemiddelde heeft en als er velen zijn die zeggen dat het een groei-album is.

Natuurlijk kan iemand er eens wat langer over doen een album volledig door te hebben. Al is dit precies een album waarvan ik vrij zeker weet dat ik het nooit zo fántástísch ga vinden als zowat iedereen hier, daarvoor vind ik (o.m.) de thematiek wat te geforceerd.

Het koste even wat tijd om hun muziek te doorgronden. Maar na enige draaibeurten ontdekte ik wel de atmosferische schoonheid van de nummers. Alleen moet de zanger's z'n stem je wel bevallen maar dat geldt voor elke band. Voor Crown Of Love, Neighbourhood #1 & 2 zijn erg sterk. Zelden zo'n mooie opbouw gehoort als in Neighbourhood #1. Het klinkt allemaal behoorlijk exciting. Het is dus wel een goede plaat maar om nooi te zeggen top 20 allertijden? Nou nee. En hierna verknalde ze het al met een matige tweede plaat.