Arcade Fire - Funeral (2004)

Ik vind Rebellion ook een fenomenaal nummer, maar de nummers ervoor en erna doen me juist helemaal niks. Op de een of andere manier kan ik het maar niet verkroppen dat ze die nummers samen op een album hebben gezet... En het einde van een album is nog wel zo belangrijk

Ik vind het einde juist het sterkst: heb ook mijn vinkjes staan bij track 9 en 10. In the Backseat vind ik sowieso het beste nummer van Arcade Fire, denk ik. Maar het heeft wel jaar of 6 luisteren gekocht voordat ik die mening was toegedaan.

Zo ging het bij mij ook , deze plaat heeft gewoon tijd nodig. Bij mij heeft het ongeveer een jaar geduurd , eerst een paar nummers geluisterd. Meteen afgezet daarna , wat een rotzooi dacht ik toen met een verschrikkelijke zanger ook. Wel vielen me de melodietje al meteen op, die goed in elkaar zaten. Toen een half jaar niet naar geluisterd eigenlijk , vond dit album nogal overrated. Toen ben ik weer eens af en toe een nummer gaan draaien want ja , die hoge beoordeling moet toch ergens op gebaseerd zijn ? 3 weken het gehele album achter elkaar gedraaid en ik was direct verkocht! Hij sloeg toen goed in. Hij is blijven groeien en nu staat die op nummer 2 van mijn top 10 met kans op nummer 1.

De kennelijke genialiteit van dit album gaat volledig aan mij voorbij. Ik vind het zelfs ietwat eentonig. Het geheel kan me niet bij de les houden. Ik vind het niet echt boeiend. Ik twijfel nog tussen 2,5 en 3 sterren. Het is ook allemaal niet slecht of zo, maar mij gaat dit plaatje niet raken. En niet in de laatste plaats door dat zenuwachtige gezang. Ik kan er niet veel mee.

Bij een volgend nummer hoor ik steeds weer een vergelijkbare sound die voor mij niet de eenheid van de plaat kenmerkt, maar meer de wat eentonigheid. Op het einde wordt het album naar mijn mening wel iets sterker. Dan misschien toch maar 3 sterren... Misschien ook niet.

Dieptepunt is voor mij overigens de draak Crown Of Love.

Crown of Love is juist een geweldige track. Een favoriet nummer van mij op dit album.

Zo zie je maar hoe smaken kunnen verschillen.

Als er een album is dat maar blijft groeien is het deze wel. Bij mijn eerste luisterbeurt vond ik het redelijk goed maar ik stoorde me aan de zanger. Dus heb ik het een tijdje niet gedraaid.
Maar ik had mijn koptelefoon op en er stond bijna niets goeds meer op mijn Mp3 speler. Dus besloot ik Arcade Fire nog een kans te geven, en het sloeg in als een bom en de explosie was pas gedaan na 48 minuten. Mijn favorieten zijn de 4 Neighborhood's maar ook Wake Up, Haiti, In The Backseat en Crown Of Love, Rebellion (Lies) en Une Année Sans Lumiere. Alles dus.
Vandaar dat ik niets anders kan dan de maximale score geven en dit: Funeral = .

Ik was aan het rondneuzen in diverse toplijsten hier en kwam dit album toch wel vaak tegen.

Maar eens een aantal nummers beluisterd via youtube maar ik ben er al snel achter dat dit niets voor mij is.

De muziek ( en dan vooral ook de arrangementen ) sprak me bij het meeste wat ik hoorde totaal niet aan. Maar nog belangrijker voor mij is dat ook ik de zanger een uitermate irritant stemgeluid vind hebben. En dan haak ik al vrij snel af; zeker als de muziek mij ook nog eens niet bevalt. Doordat de stem mij niet bevalt ontgaat mij ook de emotie die anderen wel ervaren.

Ik heb veel te weinig gehoord om te stemmen dus dat doe ik niet; wel weet ik nu al dat dit geen band voor mij is.

Nee dat weet je niet, want dit is een van de grootste groeiplaten ever. Mensen veranderen hun mening van 'vervelend' naar 'meesterlijk'. Ik zou nog maar even m'n best doen!

Dat zal bij mij toch niet gaan gebeuren; dit zit veel te ver af van wat ik mooi vind. En ik ken mijzelf meer dan genoeg om te weten dat hoe vaker ik dit zou luisteren des te meer ik mij zou gaan ergeren aan deze zanger ( en de muziek ).

Dat zegt men ook vaak bij Neutral Milk Hotel. Maargoed, je moet er natuurlijk wel een beetje in geloven. Dat is helemaal aan jou.

Ach, ik heb deze plaat ook meerdere kansen gegeven. Bij mij valt het kwartje ook niet. Het is voor veel mensen een groeiplaat, maar dat geldt lang niet voor iedereen. Als je een plaat een kans wil geven, moet je er inderdaad wel open voor staan. Dat ben ik wel met jou eens, avondbewaker!

Tja, of je moet zeer gedisciplineerd zijn om een plaat vaak te draaien waar je eigenlijk geen geloof in hebt. Maar als het alleen de arrangementen en de stem waar je hekel aan hebt; dat is nu juist datgene (iig bij mij) gaat groeien.

Ik ben ook begonnen op 2,5*/3*, maar na een tijdje viel het kwartje zoals een kwartje bij mij nog nooit gevallen is. Inmiddels reken ik dit alweer een tijdje tot mijn favoriete albums allertijden.

Bij mij ook moeizaam op gang gekomen, grappig ook dat ik - nadat ik hem goed begon te vinden - ook een tijd lang aan dit album verslaafd ben geweest.

Gaat denk ik ook erg hoog eindigen in de Mume top 00' lijst

Dat moet haast wel, Ataloona. Deze plaat is de laatste tijd almaar populairder geworden, heb ik de indruk.. En terecht, want het is gewoon een geniale plaat (let wel: dat vind ik). Zeker in m'n top 3 wat betreft de jaren '00.

Ik denk toch echt niet aan een beoordeling van 2,5 a 3 wat ik tot nu toe hiervan heb gehoord; eerder een 1 eerlijk gezegd.... en dan zou het album wel heel erg moeten groeien.. En inderdaad; daar geloof ik niet in dat die groei er voor mij in zit.

Ok, op mijn werk staat 538 op..., dus waarschijnlijk stel ik daarom deze vraag. Als ik de melodie van "fade into darkness" van avicii hoor, dan denk ik altijd aan Tunnels.. bij iemand herkenbaar?

Funeral is een erg goede plaat, maar ik vind toch zowel Neon Bible als The Suburbs beter. Kan iemand mij uitleggen waarom Funeral over het algemeenn altijd als best Arcade Fire plaat wordt aangestipt? Voor mij persoonlijk zijn het bombast van Neon Bible en het thema van The Suburbs de redenen dat ik deze platen net iets beter vind dan Funeral.

In Funeral zit een enorme drive, een soort geldingsdrang en urgentie die in die twee platen ontbreekt.
De andere twee platen vind ik ook erg mooi, maar als ik eenmaal Tunnels en Laika heb gehoord *moet* ik de plaat afdraaien, die meeslependheid heb ik bij de latere albums niet.

Ik vind alle drie de platen erg goed, maar deze plaat bevat naast een pak goede nummers die alle drie de platen bevat een bepaalde magie, een extra gevoel, die ik dus bij die andere twee mis. Dit album staat dan ook niet voor niets op 3 in mijn top 10. Waar hem dat dan in zit is moeilijk aan te wijzen.

Magie inderdaad. Voor mij ontbreekt die bv. op Neon Bible, op een paar nummers na.

En emotie trouwens is op dit album ook meer aanwezig. Win en Regine schreeuwen het uit , en Win zingt daardoor soms gewoon vals maarja dat zijn juist de kippenvel momenten voor mij. Lekker buiten de lijntjes , zoals Win zingt weet ik gewoon dat het gemeend en oprecht is. En drive en passie inderdaad! The Suburbs en Neon Bible zijn echt hele goede albums maar toch minder emotioneel. Neem nou In The Backseat, die tekst 'Alice died , in the night' bv en de uithalen met die muzikale begeiding. Emotioneler wordt het volgens mij niet in muziek !Daarnaast zijn de teksten op dit album wat persoonlijker heb ik de indruk.

Als je om 1u 's nachts, heel moe, even Tunnels (misschien wel een van mijn favoriete nummers ooit) nog wil horen door de koptelefoon voor het slapen gaan en uiteindelijk gewoon weer de hele plaat, genietend van elke seconde tot het einde heb kunnen uitluisteren, waarbij je bij elk nummer de volume steeds hoger zet, weet je toch gewoon dat deze plaat werelds is! Zo meeslepend, intens en mee in de muziek, en nog steeds spannend dat ik hem gewoon niet op stop kon zetten. 

Ik ken deze plaat nu al een dik jaar (toen pas aangeschaft) ,vaak gespeeld, bijna grijsgedraaid bij momenten maar vandaag kom ik tot het besluit dat dit het mooiste album is dat ik tot op heden mijn oren heb mogen laten horen. De nummers die heerlijk openbloeien, vol variatie, stemmen en geluiden en zijn x aantal instrumenten, die als een chaos door elkaar spelen en toch perfect in samenhang zitten is gewoon meesterlijk. De fantastische rommelige, maar gemeende stem, zo vol emotie is prachtig. Zijn geschreeuw bij de uitbarstingen, bijna vals, geven me gewoon kippenvel. 

Dit album kent geen enkel dieptepunt voor mij. Werkelijk elk nummer is een hoogtepunt en zit zo mooi en muzikaal heerlijk in elkaar. De passie spat er in de 48 minuten echt overal af. 

Net als je denkt dat je dit album kent en misschien net iets te veel heb gedraaid, verrast hij je op een late nacht, opnieuw. En hoe! Funeral van Arcade Fire is inderdaad gewoon magisch! 

2 favoriete tracks kiezen? Onmogelijk!

5 sterren!

ARCADE FIRE - FUNERAL ****
Is this acceptable, hipster Kitty?

"When family members kept dying they realized that they should call their record "Funeral", noting the irony of their first full lenght recording bearing a name with such closure."

Wat te vertellen over (The) Arcade Fire? In enkele jaren tijd evolueerde de band van club-en pubgroep tot headliner op diverse festivals. Samengespeeld met David Byrne en David Bowie. Voorprogramma van U2 en R.E.M. - Jaa, jaa! In 2003 heerste er een awkward silence toen plots één of andere esotherische 'muziekfreak' over dit muzikaal vuur begon, en sinds 2004 is het een fenomeen; terecht volgens sommigen, gehypet volgens anderen. Feit is dat de sympathieke doch zelfverzekerde Canadezen een grote toekomst willen uitbouwen voor Arcade Fire. Men was bijvoorbeeld een plaats op de Mainstage van Rock Werchter aangeboden, maar Wim Butler stond erop dat ze als headliner speelden. Dat ging Herman Schueremans iets te ver, resultaat: geen Arcade Fire op Werchter. En het succes? Wel, ze hebben hun lovers and haters, en dat op twee niveaus.

Twee niveaus? Wel: Arcade Fire is zowel geprezen bij de iets 'minder-gevorderde' commerciële luisteraar, als bij de 'meerwaardezoeker' (voor zover zo'n termen enige betekenis hebben). You know what I mean. Ook zijn er die de band iets minder appreciëren, zo had ik onlangs deze reactie op het geposte 'My Body Is A Cage':

"Waarom een groep posten waarvan de zanger vals zingt en denk dat hij het goed doet? Arcade Fire draagt niets bij tot de muzikale wereld buiten een valse houding en enkele 15-jarigen met Nikons die zichzelf uiten als fotograaf en kunstzinnig."

Een mening, i.d.g. 'behoorlijk' negatief, mag natuurlijk - maar die post was objectief gewoon fout. M'n reply, die ook mooi thuishoort hier (aangezien het énige informatieve context geeft over de invloed van het album), is als volgt:

"Allereerst is het objectief de waarheid dat Arcade Fire muzikaal wel relevant is, en bijdraagt. Ik zeg niet dat bijvoorbeeld Funeral hetzelfde betekende voor de alternatieve rock als bijvoorbeeld OK Computer in '97; maar invloed had het zeker en vast, en het heeft z'n stempel gedrukt op een moderner en frisser geluid in de alternatieve rockmuziek. Funeral, en The Suburbs in mindere mate, zijn een soort Abbey Road van de 21ste eeuw. Ieder aspect van de popmuziek komt op een zeer intrigerende manier aan bod."

En zo is het maar net. M'n dispuut laat ik verder achterwege, maar ik wil nog even kort inpikken op een ook vaak gevoerde discussie over het 'vals zingen':

"Nee, even serieus: ga even gaan zeggen aan Meesters als Bob Dylan; Leonard Cohen; Neil Young; Lou Reed; Frank Zappa (R.I.P.) en Bonnie 'Prince' Billy dat ze geen muziek meer mogen maken, omdat ze vals zingen. Totaal non-argument dus. Veel liever een breekbare, fragiele stem die soms erdoor zit en vals klinkt maar eerlijk is, dan bijvoorbeeld een overdreven hoog stemgeluid."

Nou, verder met het album.

Funeral, tja - een sterk album is het wel. Zoals reeds gezegd: een intrigerende kijk op de popmuziek in z'n vele vormen. Indierock in al z'n bombast, met een eclectische schep klassieke invloeden erbij. Als visitekaartje kan dit wel tellen, niet-verontschuldigend debuut die geen duisterheid mijdt maar ook flirt met catchy tunes.

Verder vind ik het 'coole' muziek. Er straalt een bepaalde eigenzinnigheid van het album, het lijkt wel hipster te zijn; en toch krijgt het lof binnen commerciële kringen.

Vijf singles: 'Neighborhood #1 (Tunnels)', 'Neighborhood #2 (Laïka)', 'Neighborhood #3 (Power Out)', 'Rebellion (Lies)' en 'Wake Up'. Neighborhood zie ik trouwens totaal niet als één nummers, maar als verschillende en aparte songs - ik noem ze dan ook altijd Tunnels, Läika, Power Out en 7 Kettles; i.p.v. de numerologie te respecteren.

Het beste nummer vind ik |niet| Rebellion (Lies). Het is scherp, gevat en sluw; maar er zijn betere hoogtepunten. De eerste twee nummers, bijvoorbeeld. Heerlijk verhalend, zo heb ik het graag; en ze stralen ene sprookjesachtige, pittoreske sfeer uit. Ook de afsluiter is één van de betere nummers: heerlijk hoe snijdend en naakt zo'n song is - het 'vals zingen' verhoogt dan nog eens m'n liefde voor het nummer; prachtig hoe zo'n stem soms 'breken' kan.

7 Kettles vind ik totaal niet boeiend, en ook Haïti is maar een matig nummer. Dan heb je nog 'de trilogie der dweperige droomtes': Une Année Sans Lumìere, Crown Of Love en Wake Up; zwevende passages. Power Out is vooral verdienstelijk door z'n botheid, ruwheid, en de uitbarsting.

Zo'n topalbum vind ik het nu ook niet; ik hoor hier überlovende woorden als 'magisch' en 'onsterfelijk' - en dat mis ik wat.

Maar het blijft één van de meest verdienstelijke albums uit 'de nieuwe generatie alternatieve muziek'. Klim omhoog aan de takken der liefde, en zie een nieuw dorp groeien; een feeërieke en betoverende wereld waar een huis eindelijk een thuis bieden kan.

Een idyllisch album is dit. De vlammen van Arcade Fire zullen zich zeker een weg banen doorheen je maskers, gun het wat tijd.

Opnieuw een mooie recensie Ferre.
Alleen ben ik het niet volledig met je eens: 7 Kettles is naar mijn mening juist een zeer goede song. En ook Haïti vindt ik juist wel een fantastische song.

Mooie review, Ferre. Ik heb het op je Facebook-page gevolgd, dat hele gedoe over Arcade Fire, bij 'My Body Is a Cage'. Wijst op uiteenlopende meningen, inderdaad.

Weet iemand wie de laatste zinnen van Haïti zingt? Het lijkt alsof die stem alleen op het einde van dat nummer te horen is...

Volgens mij gewoon Win Butler in falsetto.

En het wordt bijna afgezaagd om te zeggen, maar weer een heerlijke recensie, Fedde.

Bijna 8 jaar na dato ben ik (nu pas) helemaal in de ban van dit album. Nooit gedacht dat de dramatiek hiervan me zou gaan raken. Over-the-top sentiment, met aanstekelijk speelplezier gebracht. Prachtige teksten over Liefde Leven en Dood, hoewel ik af en toe geen idee heb waar ze het over hebben.