Nirvana - In Utero (1993)

...Nevermind er nooit was geweest
dit kan in ieder geval wel kloppen "nevermind" is commercieler en het doorbraakalbum, maar dat neemt niet af dat mensen dit een beter album vinden dan "nevermind".
Veel rauwer net zoals ik het graag heb

Met deze plaat wou Kurt eigenlijk van zijn imago af van hitmachine en van commerciaal object... Hij wou net met deze plaat zijn artistieke vrijheid terug winnen.

Daardoor dat deze plaat ook door velen als minder goed wordt ontvangen, omdat hij net iets ontoegankelijker is.

Rollingstone gaf dit album nog 5 sterren in dat zelfde jaar.

En terecht die 5 sterren dat jaar voor een meer mature plaat...

Mijn gitaarleraar zei ooit een keer tegen me:

Kurt kan dan misschien minder goed gitaar spelen dan mij, maar hij kan wel veel beter liedjes componeren dan ik.

Rauw album, vveel rauwer dan nevermind...beide albums zijn super.
Scentless apprentice, heart shaped box, rape me, dumb, milk it, all apologies (mijn nummer 1) vind ik de beste nummers.
Tourette is puur agressie hahaha.

4*

Een mooi vervolg op Nervermind als je het mij vraagt. De druk moest wel hoog zijn om deze in elkaar te knutselen. 1 ding is zeker. Het is een geslaagd album.

Minder goed als Nevermind maar Nirvana is voor mij de beste band die ik ken, dus ik kan deze ook hoog raten. Heart Shaped Box vind ik na Smells Like Teen Spirit het beste nummer van Nirvana. Echt heerlijk.

4,5*

Ik vind de vergelijking met Nevermind hier echt niet opgaan. In Utero zijn 13 songs die Cobain en de zijnen op 2 weken zonder te veel franjes hebben opgenomen, wetende dat Cobains einde naderde. Dit album bracht in tegenstelling tot Nevermind ook geen generaties samen, maar deed eerder het tegenovergestelde.
Naar wat ik ervan denk, vind ik dit één van de spontaanste platen ooit gemaakt.

Waar baseer je dit op?

zelfmoordpogingen.

Niet in het vroege 1993 hoor.

Hij had zich al vaak genoeg bijna gedood voor die tijd.

Ik denk als het gaat om zelfmoordpogingen dat je niet moet denken aan een strop enzo, maar aan dodelijke hoeveelheden drugs (of medicijnen).

Dat bedoel ik ook. Hij spoot zich zo vol dat er groen van begon te zien.

Zijn eerste zelfmoord poging was toen hij zichzelf in een coma spoot.

Hij was ook gewoon een druggie...

De wending 'wetende dat Cobains einde naderde' had ik misschien niet zo mogen verwoorden, maar daar komt het uiteindelijk wel op neer.

Heb er een aantal weken geleden naar geluisterd en ik vond het wel aangenaam, maar niet de mokerslag die Nevermind was. Had sindsdien ook niet meer de neiging om het terug op te leggen daarom een verdienstelijke 3.5

Dat is zonde, je mist één van de beste rockalbums uit de muziekgeschiedenis!

ik zal hem in de loop van deze week nog eens opleggen, voor Nirvana wil ik wel wat extra moeite doen.

Na het mega succes van Nevermind kon Kurt Cobain zich nergens meer vertonen.
Hij worstelde al jaren met het leven en was gevoelig voor verslavingen.
Mede hierdoor en het niet kunnen omgaan met spanningen veroorzaakte chronische maagklachten.
Hij had de opvolger Leave Me Alone kunnen noemen, maar koos voor In Utero.
Het liefste wilde hij weg kruipen van alle media aandacht, en geborgenheid voelen.
Opnieuw met zijn leven beginnen, en niet meer de zelfde fouten maken.
Terug naar de basis; in de baarmoeder.
De boodschap kwam helaas niet over.
De trieste gevolgen zijn bekend.

Serve The Servants; dien je dienaren.
In die paar jaar is Kurt “Bored And Old” geworden.
Verveeld zonder verdere uitdagingen.
Een steeds grotere groeiende aanhang verwachte weer zo’n hoogstaand album als Nevermind.
“Go Away, Go Away” word er geroepen in Scentless Apprentice.
Hij sluit zich af in zijn Heart Shape Box voor een aantal weken.
Uiteindelijk besluit hij om zich over te geven aan zijn publiek en de persmuskieten.
Verkracht me vrienden.
Sabel me neer en vertel dat dit niet het verwachte succes van zijn voorganger kan evenaren.
Rape Me begint met een iets treurigere versie van het intro van Smells Like Teen Spirit.
De oorzaak van de doorbraak en ondergang.
Ik hou me dom, maar van binnen weet ik beter.
Zo ben je gelukkig getrouwd, zo ben je weer ongelukkig en kies je voor je eigen dood.
Allemaal excuses; all apologies.

Net als Ian Curtis ging Kurt Cobain ten onder, mede door het niet te plaatsen sterrendom.
Beide hadden lichamelijke problemen.
Ian zijn epileptische aanvallen.
Kurt zijn hardnekkige maagzweren.
Depressies.
De een huwelijksproblemen, de ander een zware drugsverslaving.
Wat Closer voor Joy Division was, is In Utero voor Nirvana.
Beide albums staan vol met verwijzingen over de gemoedstoestanden van de frontmannen.
Twee iconen; ieder voor een eigen tijdsbeeld en generatie.
Twee idolen zonder An Ideal For Living.

Kurt volgende week alweer zestien jaar dood.
Ian een maand later 30 jaar.

Mijn eerste echte Nirvana album

En wat voor een !!

Van begin tot eind geweldig !

5*

Fav. All Apologies,Frances Farmer Will Have Her Revenge on Seattle, en Serve the Servants.

Nu nog een keer Nevermind aanschaffen.

Kijken of je Nevermind nu nog kan waarderen! Haha

Wanneer een band doorbreekt bij het grote publiek en plots miljoenen platen begint te verkopen, zijn er drie mogelijkheden. Je kan ermee stoppen, je kan doorgaan zoals je bezig was en hopen het succes te verlengen, of je kan doorgaan met je eigen ding te doen. Gelukkig voor ons deed Nirvana het laatste, want In Utero is zonder twijfel het beste album dat het trio uit Seattle heeft afgeleverd vooraleer Kurt Cobain besloot er maar meteen finaal mee te kappen.

Om een opvolger voor het legendarische Nevermind te maken huurde Nirvana de producer Steve Albini in, wat voor een serieuze verandering qua klankkleur zorgde. Alle instrumenten werden samen opgenomen, en in slechts enkele takes. In tegenstelling tot de voorganger klinkt In Utero ongepolijst (het kraakt en piept langs alle kanten), het is allemaal ruwer, harder, noisier maar ook veel warmer dan Nevermind. Ik betwijfel of deze aanpak bij de nummers van Nevermind zou gewerkt hebben, want het songmateriaal van In Utero is ook erg verschillend. Nummers als Radio Friendly Unit Shifter en Milk It zijn veel donkerder en zwaarder dan eerder werk. Wat hier ook meespeelt zijn de getormenteerde vocalen van Cobain die de grenzen van de dynamiek opzoeken en het album van emotionele diepgang voorzien. Instrumentaal is er niet zo veel veranderd. Dave Grohl speelt als een verbeten houthakker (Scentless Apprentice ) en Krist Novoselic is als vanouds uitstekend in het inspelen op het gitaarwerk van Cobain. En hoewel het album enkele nummers bevat die bijna als filler beschouwd kunnen worden (Very Ape, Rape Me) blijft het album toch beter overeind staan dan Nevermind. De sterk heersende atmosfeer in de nummers geeft ze allemaal een soort organisch band, waardoor In Utero voluit een album is in plaats van een verzameling nummers (wat op Nevermind wel enigzins het geval was). 5*

Steve Albini is een genie op dat vlak. Hij weet maar al te goed hoe hij deze (door jou mooi geformuleerde) klankkleur moet bekomen. Voor mij is The Wedding Present - Seamonsters het mooiste voorbeeld.

In All Apologies zegt Kurt Cobain:

I'll take all the blame
Aqua seafoam shame

Het lijkt net alsof hij zegt:
I can't see from shame

Het is een geweldige woordspeling.

Hmm..

Ik dacht ook altijd dat hij I can't see from shame zong.

Maar het blijkt dus anders te zijn...

Toch wel andere kost dan die jeanettengrunge van op Nevermind, of die tienergroepjes als Bush, Soundgarden en Pearl Jam zich eigen hebben gemaakt.

Klotehard bij momenten, leuke singles, zwartgallige lyrics. Maw: op élk vlak zoveel beter dan zijn voorganger. Grunge zoals 'ie hoort te zijn? Of gewoon noise-rock, zonder meer?

Speciale vermelding voor Dumb - magistraal liedje.

Hoorde ik daar kritiek op Pearl Jam? Foei!

Kloteband.