menu

Nirvana - In Utero (1993)

mijn stem
3,92 (1279)
1279 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: DGC

  1. Serve the Servants (3:36)
  2. Scentless Apprentice (3:47)
  3. Heart-Shaped Box (4:41)
  4. Rape Me (2:50)
  5. Frances Farmer Will Have Her Revenge on Seattle (4:09)
  6. Dumb (2:31)
  7. Very Ape (1:55)
  8. Milk It (3:54)
  9. Pennyroyal Tea (3:38)
  10. Radio Friendly Unit Shifter (4:51)
  11. Tourette's (1:35)
  12. All Apologies (3:50)
  13. Gallons of Rubbing Alcohol Flow Through the Strip * (7:34)
  14. Marigold * (2:34)
  15. Moist Vagina [2013 Mix] * (3:33)
  16. Sappy [2013 Mix] * (3:24)
  17. I Hate Myself and Want to Die [2013 Mix] * (2:59)
  18. Pennyroyal Tea [Scott Litt Mix] * (3:35)
  19. Heart Shaped Box [Original Steve Albini 1993 Mix] * (4:41)
  20. All Apologies [Original Steve Albini 1993 Mix] * (3:52)
  21. Serve the Servants [2013 Mix] * (3:38)
  22. Scentless Apprentice [2013 Mix] * (3:49)
  23. Heart Shaped Box [2013 Mix] * (4:38)
  24. Rape Me [2013 Mix] * (2:49)
  25. Frances Farmer Will Have Her Revenge on Seattle [2013 Mix] * (4:11)
  26. Dumb [2013 Mix] * (2:32)
  27. Very Ape [2013 Mix] * (1:57)
  28. Milk It [2013 Mix] * (3:56)
  29. Pennyroyal Tea [2013 Mix] * (3:32)
  30. Radio Friendly Unit Shifter [2013 Mix] * (4:52)
  31. Tourette's [2013 Mix] * (1:36)
  32. All Apologies [2013 Mix] * (3:51)
  33. Scentless Apprentice [Demo] * (3:53)
  34. Frances Farmer Will Have Her Revenge on Seattle [Demo Instrumental] * (4:32)
  35. Dumb [Demo Instrumental] * (2:38)
  36. Very Ape [Demo Instrumental] * (2:20)
  37. Pennyroyal Tea [Demo Instrumental] * (3:31)
  38. Radio Friendly Unit Shifter [Demo Instrumental] * (2:39)
  39. Tourette's [Demo Instrumental] * (2:14)
  40. Marigold [Demo] * (3:25)
  41. All Apologies [Demo] * (4:24)
  42. Forgotten Tune [Demo Instrumental] * (2:04)
  43. Jam [Demo] * (5:34)
  44. Radio Friendly Unit Shifter [Live at Pier 48, Seattle, WA 12 / 13 / 93] * (4:31)
  45. Drain You [Live at Pier 48, Seattle, WA 12 / 13 / 93] * (3:41)
  46. Breed (Live at Pier 48, Seattle, WA 12 / 13 / 93] * (3:13)
  47. Serve the Servants [Live at Pier 48, Seattle, WA 12 / 13 / 93] * (3:23)
  48. Rape Me [Live at Pier 48, Seattle, WA 12 / 13 / 93] * (2:39)
  49. Sliver [Live at Pier 48, Seattle, WA 12 / 13 / 93] * (2:05)
  50. Pennyroyal Tea [Live at Pier 48, Seattle, WA 12 / 13 / 93] * (3:41)
  51. Scentless Apprentice [Live at Pier 48, Seattle, WA 12 / 13 / 93] * (3:53)
  52. All Apologies [Live at Pier 48, Seattle, WA 12 / 13 / 93] * (3:38)
  53. Heart Shaped Box [Live at Pier 48, Seattle, WA 12 / 13 / 93] * (4:29)
  54. Blew [Live at Pier 48, Seattle, WA 12 / 13 / 93] * (3:36)
  55. The Man Who Sold the World [Live at Pier 48, Seattle, WA 12 / 13 / 93] * (4:34)
  56. School [Live at Pier 48, Seattle, WA 12 / 13 / 93] * (2:40)
  57. Come as You Are [Live at Pier 48, Seattle, WA 12 / 13 / 93] * (3:41)
  58. Lithium [Live at Pier 48, Seattle, WA 12 / 13 / 93] * (4:20)
  59. About a Girl [Live at Pier 48, Seattle, WA 12 / 13 / 93] * (2:48)
  60. Endless, Nameless [Live at Pier 48, Seattle, WA 12 / 13 / 93] * (13:29)
toon 48 bonustracks
totale tijdsduur: 41:17 (3:42:25)
zoeken in:
avatar van itchy
4,0
Van het weekeind deze cd weer eens gedraaid en ja, het is een fijne noiserockplaat! (die af en toe wat stagneert door een flauw liedje als Dumb). Werd destijds een beetje afgedaan als teleurstellend. Kwam natuurlijk ook doordat iedereen zand in de ogen was gestrooid door de laffe Butch Vig-productie van Nevermind. Maar dit was hoe de band écht klonk. Achteraf gezien is het natuurlijk de opmaat naar Kurt's zelfmoord, die onontkoombaar lijkt als je de teksten erbij houdt.
Mijn favoriete Nirvana-plaat.

avatar van Beatlejim
4,5
Nirvana - In Utero (1993)

Om te beginne naar mijn mening het beste Nirvana album.
Hier hoor je de echte grunge-Nirvana, niet de 'lieve' nirvana van Nevermind (polly). Voor mij is geen één nummer op In Utero slecht, misschien minder, maar slecht apsoluut niet.

Kan hier een heel lang bericht van maken, maar dat voeg ik nog wel eens een andere keer toe/

4.5*

5,0
Dit is in mijn ogen het beste album in mijn collectie!

Ik heb dit album zo vaak geluisterd en dit verveelt nooit.. Alles is zo direct.

De opbouw vind ik ook ontzettend brilliant.
hoe het album opent met 'serve the servants' en eindigd met de laatste kreunen in 'all apologies'. (All in all is all we are) is zo geniaal.

ik vind dit zeker onderschat als je het vergelijkt met 'nevermind'.

avatar van barrett
4,5
In deze plaat gaan ze voor mijn part van Shoegaze à la Sonic Youth (Frances Farmer Will Have Her Revenge on Seattle en Gallons of Rubbing Alcohol Flow Through the Strip, maar dan harder en andere vervorming) tot de Popsongs van de Beatles. Als je luistert naar dit album is het eignelijk een hele reis doorheen een hele muziekgeschiedenis.

In deze plaat hoor je eigenlijk tot wat Kurt Cobain allemaal in staat was. Je hoort zijn gekneld brein die worstelt met zijn zelf en zijn status als Rockster, die hij helemaal niet wou zijn. Je hoort hem de frustraties van hem afwerpen bij liedjes als Scentless Apprentice die geïnspireert is door het boek Parfum van Patrick Soutkin. (nu ook op film Perfume, zeker eens bekijken).

Daarnaast komt Kurt als een Songschrijver ook goed naar voren op liedjes als Rape me, All Apologies, Pennyroyal Tea maar voor mijn part ook op Serve the Servant wat voor mij toch een vergeten beauty is op deze plaat.

Vele mensen schijnen eigenlijk niet te weten dat deze man eigenlijk een goede songsmith was die wist wat een lied moest bevatten. Eigenlijk is het jammer dat men enkel een beeld van ontketende puber van hem hebben overgehouden, want eigenlijk was deze man de stem van de jaren 90 (samen met Eddie Vedder dan).
Maar de eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik ook een van deze personen was, overlaast heb ik mijn fout ingezien bij het bekijken van Classic Album aflevering van BBC omtrend Nevermind.

Voor mij blijft deze msh net iets onder Nevermind (doordat het eigenlijk makkelijker verteerbaar is allemaal), maar het toont nog eens de klasse die de artiest Kurt Cobain eignlijk had, en welk een verlies zijn dood eigenlijk wel betekende.
Gelukkig liet hij ons 3 heelijke albums achter om van te genieten.

avatar van deric raven
4,0
Na het mega succes van Nevermind kon Kurt Cobain zich nergens meer vertonen.
Hij worstelde al jaren met het leven en was gevoelig voor verslavingen.
Mede hierdoor en het niet kunnen omgaan met spanningen veroorzaakte chronische maagklachten.
Hij had de opvolger Leave Me Alone kunnen noemen, maar koos voor In Utero.
Het liefste wilde hij weg kruipen van alle media aandacht, en geborgenheid voelen.
Opnieuw met zijn leven beginnen, en niet meer de zelfde fouten maken.
Terug naar de basis; in de baarmoeder.
De boodschap kwam helaas niet over.
De trieste gevolgen zijn bekend.

Serve The Servants; dien je dienaren.
In die paar jaar is Kurt “Bored And Old” geworden.
Verveeld zonder verdere uitdagingen.
Een steeds grotere groeiende aanhang verwachte weer zo’n hoogstaand album als Nevermind.
“Go Away, Go Away” word er geroepen in Scentless Apprentice.
Hij sluit zich af in zijn Heart Shape Box voor een aantal weken.
Uiteindelijk besluit hij om zich over te geven aan zijn publiek en de persmuskieten.
Verkracht me vrienden.
Sabel me neer en vertel dat dit niet het verwachte succes van zijn voorganger kan evenaren.
Rape Me begint met een iets treurigere versie van het intro van Smells Like Teen Spirit.
De oorzaak van de doorbraak en ondergang.
Ik hou me dom, maar van binnen weet ik beter.
Zo ben je gelukkig getrouwd, zo ben je weer ongelukkig en kies je voor je eigen dood.
Allemaal excuses; all apologies.

Net als Ian Curtis ging Kurt Cobain ten onder, mede door het niet te plaatsen sterrendom.
Beide hadden lichamelijke problemen.
Ian zijn epileptische aanvallen.
Kurt zijn hardnekkige maagzweren.
Depressies.
De een huwelijksproblemen, de ander een zware drugsverslaving.
Wat Closer voor Joy Division was, is In Utero voor Nirvana.
Beide albums staan vol met verwijzingen over de gemoedstoestanden van de frontmannen.
Twee iconen; ieder voor een eigen tijdsbeeld en generatie.
Twee idolen zonder An Ideal For Living.

Kurt volgende week alweer zestien jaar dood.
Ian een maand later 30 jaar.

avatar van Gajarigon
5,0
Wanneer een band doorbreekt bij het grote publiek en plots miljoenen platen begint te verkopen, zijn er drie mogelijkheden. Je kan ermee stoppen, je kan doorgaan zoals je bezig was en hopen het succes te verlengen, of je kan doorgaan met je eigen ding te doen. Gelukkig voor ons deed Nirvana het laatste, want In Utero is zonder twijfel het beste album dat het trio uit Seattle heeft afgeleverd vooraleer Kurt Cobain besloot er maar meteen finaal mee te kappen.

Om een opvolger voor het legendarische Nevermind te maken huurde Nirvana de producer Steve Albini in, wat voor een serieuze verandering qua klankkleur zorgde. Alle instrumenten werden samen opgenomen, en in slechts enkele takes. In tegenstelling tot de voorganger klinkt In Utero ongepolijst (het kraakt en piept langs alle kanten), het is allemaal ruwer, harder, noisier maar ook veel warmer dan Nevermind. Ik betwijfel of deze aanpak bij de nummers van Nevermind zou gewerkt hebben, want het songmateriaal van In Utero is ook erg verschillend. Nummers als Radio Friendly Unit Shifter en Milk It zijn veel donkerder en zwaarder dan eerder werk. Wat hier ook meespeelt zijn de getormenteerde vocalen van Cobain die de grenzen van de dynamiek opzoeken en het album van emotionele diepgang voorzien. Instrumentaal is er niet zo veel veranderd. Dave Grohl speelt als een verbeten houthakker (Scentless Apprentice ) en Krist Novoselic is als vanouds uitstekend in het inspelen op het gitaarwerk van Cobain. En hoewel het album enkele nummers bevat die bijna als filler beschouwd kunnen worden (Very Ape, Rape Me) blijft het album toch beter overeind staan dan Nevermind. De sterk heersende atmosfeer in de nummers geeft ze allemaal een soort organisch band, waardoor In Utero voluit een album is in plaats van een verzameling nummers (wat op Nevermind wel enigzins het geval was). 5*

avatar van King of Dust
5,0
In Utero, de zwanenzang van Kurt Cobain, is geen Closer, maar zeker net zo goed. Ik ben het gaan luisteren alsof het een concept-album is. Want zo klinkt het: een verhaal met begin en eind. Het begin wordt voor je voeten neergesmeten, slechts voorafgegaan door enkele afteltikken. En vanaf dat moment zit ik erin, tot het prachtige, ingetogen einde. Een reis door de persoon Kurt Cobain, in het laatste stadium van zijn leven. Ik hoor er een depressieve en wanhopige man in. Het zit 'm in de krankzinnige razernij van Scentless Apprentice, Milk It (met zijn grommende bas), Radio Friendly Unit Shifter en Tourette's. Ik hoor het in het melancholische en op een mooie manier verveeld klinkende Dumb. In Dumb hoor ik een man die het leven duidelijk saai vindt en verlangt naar geluk.

Datzelfde wanhopige verlangen is duidelijk aanwezig in het prachtige Pennyroyal Tea. Dit nummer heeft een zeer mooie afwisseling van hard en zacht en een prachtige gitaarsolo. De reutelende gitaarsolo van Pennyroyal Tea klinkt vermoeid, zeurend, als een vervelende kwaal die alsmaar voortduurt en energie opslurpt. Tot het weer terugkeert naar een zacht couplet. I'm on warm milk and laxatives, cherry flavoured antacids Een uitgeputte man die nog een keer opstaat voor een ijzersterk refrein: Sit and drink pennyroyal tea. Waarna echt alle energie verdwenen is, de zanger, uitgeput kreunend, in elkaar zakt en de muziek vertraagt, als een hart dat steeds langzamer gaat kloppen. Dit alles eindigt in een laatste akkoord van eenzaamheid.

De lege romanticus die achterblijft aan het eind van Pennyroyal Tea, wordt weer vervuld van energie in de 2 keiharde nummers die daarna volgen. Het lawaaierige, buitenaardse Radio Friendly Unit Shifter, waarbij de climax lijkt vast te lopen, maar wordt gevolgd door donkere bas/gitaartonen die mysterieus aandoen. En dan Tourette's. Kurt Cobain gaat voor een laatste keer helemaal los, in een poging zijn triestheid en pijn te verdrukken met keiharde razernij. Een razernij waarin geen plaats meer lijkt voor emoties. Maar schijn bedriegt. Want de laatste kreet ontmondt in een zachte, melodieuze, uitstoot. De ruwe bolster verdwijnt en de blanke pit komt tevoorschijn. En hier klinkt de wanhoop in door, het verlangen naar de liefde en de aandacht die maar niet in de juiste vorm willen komen. Een radeloze zanger, die voelt dat hij al het mogelijke geprobeerd heeft en nog steeds geen waar geluk kent. Die laatste smekende uithaal waarmee Tourette's eindigt heeft zoveel emotie in zich. Het is de snik die vlak voor de overgave komt.

En daarom is het ook zo mooi, zo perfect, dat All Apologies hierop volgt. Want dit lied is de overgave, de berusting in de dood: dat zegt de gitaar, dat zegt de cello, dat zegt de tekst, de titel en bovenal de trieste maar toch warme sfeer. Na zijn woede eruit geschreeuwd te hebben tijdens Tourette's, kruipt de zanger in mekaar, in foetushouding, in utero. Om te eindigen. De gevoelige gitaarriff zet in en het slotstuk begint. Nirvana op zijn breekbaarst. Kurt laat de mensen van wie hij houdt weten dat hij alles geprobeerd heeft en dat hij op is. What else should I be? All apologies Ik zie het als dat hij zijn verontschuldigingen aanbiedt omdat hij niet meer kan zijn, niet meer kan geven, dan hij nu gedaan heeft. Verontschuldigingen omdat hij het opgegeven heeft. Alsof hij sorry zegt voor alle pijn die zijn dood zal brengen bij zijn geliefden. Het heeft de sfeer van een bitterzoet afscheid, dat afsluit met de woorden all in all is all we are. Een zin die klinkt als een inzicht in de essentie van de mens, van het leven, door iemand die op zijn sterfbed ligt. We beginnen in utero, en eindigen hier: aan het slot. All instrumenten vallen weg, want Kurt moet alleen eindigen. Zijn stem is het laatste wat overblijft. All in all is all we are, en met die woorden vervaagt Kurts warme stem, en daarna volgt stilte....

avatar van Bastiaan Tuenter
4,5
Unplugged hoort er niet echt bij, dan zou je Incesticide of Muddy Banks ook kunnen meetellen. Maar goed, dat maakt ook niet echt uit. Dit studioalbum vind ik juist het beste album van Nirvana, al was het alleen maar om de betere (warmere) sound. Bleach heeft een mindere, maar heeft zijn charme - want werd voor érg weinig geld gemaakt, maar vooral op Nevermind vind ik de sound niet zo mooi. Het klinkt vooral hard, waar overigens ook niets mis mee is. Natuurlijk had dat album een grote impact, maar aangezien ik die tijd niet bewust heb meegemaakt weegt dat voor mij niet mee. Serve The Servents, Scentless Apprentice (die drumintro!), Rape Me, Heart Shaped Box et cetera, het zijn allemaal geweldige nummers. Het verschil met bijvoorbeeld Nevermind is dat de rustigere nummers hier veel beter zijn. Dumb, Pennyroyal Tea en All Apologies vind ik prachtig, en een Very Ape en Tourettes zijn echt keiharde tegenhangers. Topplaat!

avatar van Ronald5150
3,5
Dit is de plaat na "Nevermind". Theoretisch had dat een molensteen om de nek van Nirvana kunnen zijn. Want hoe evenaar je of overtref je zo'n plaat eigenlijk. Kobain en kornuiten draaiden er blijkbaar de hand niet voor om. Zelf vind ik "In Utero" gelijkwaardig aan "Nevermind", dus is het zeker een waardige opvolger. Misschien klinkt het zelfs wel wat volwassener dan "Nevermind". Een nummer als "Heart Shaped Box" bijvoorbeeld is melancholisch, bedreigend en beklemmend tegelijk. Kobain hoeven we niet te scharen onder de beste zangers, maar zijn vocale capriolen passen perfect bij de sfeer en klanken van Nirvana. Daarnaast tovert hij de ene na de andere monster riff uit zijn gitaar (bijvoorbeeld "Scentless Apprentice" of "Milk It"). Kurt graaft diep in zijn ziel en komt met thema's als verlangen naar het normale en eenvoudige leven ("Dumb") en vergeving ("Serve the Servants"). Daarnaast lokt Nirvana verschillende emoties en gevoelens uit door enerzijds aangrijpend en afgemeten te klinken en anderzijds met bruut geweld op de proppen te komen. "In Utero" is een boeiende plaat die misschien wel een klein tipje van de sluier oplicht van de richting die Nirvana uit was gegaan als Kurt Kobain nog had geleefd.

avatar van frolunda
3,5
Vandaag voor het eerst sinds lange tijd weer eens opgezet en dat viel me toch niet echt mee.In Utero is een moedige maar ook wat rommelige plaat die enkele erg goede momenten kent (Heart-shaped box,Serve the servants,Frances Farmer... en All apologies) maar ook flink wat stuurloze nummers.Normaal gesproken ben ik ook een fan van Steve Albini's werk maar zijn productie vind ik deze keer ook niet helemaal uit de verf komen,al weet ik niet of er destijds nog aan gesleuteld is.Dan vond ik zijn werk met bijvoorbeeld the Pixies of the Jesus lizard toch sterker.Verder verbaast het me ook wel dat bijna iedereen hier bijna onverdeeld enthousiast is over deze plaat terwijl naar mijn mening In Utero toch duidelijk een gebrek aan goede riffs heeft.Het is niet dat ik Nirvana geen goede band vind,Sliver is bijvoorbeeld een briljant nummer,maar in vergelijking met bijvoorbeeld the Wipers of the Replacements vind ik ze toch een tikkeltje overschat.

avatar van lennon
3,5
Nirvana was gevestigd, Nevermind lag in huiskamers waar normaal misschien niet zo snel rock als dit binnen zou komen... en toen kwam In utero..... Voor diegene die dit album daarna blind kochten zal dat toch wel even schrikken zijn geweest. Want dit album is in zijn geheel een stuk minder gepolijst dan zijn voorganger.
Naar mijn idee heeft dit album wel een grotere status gekregen na de dood van Cobain. Nevermind is en blijft het meesterwerk van de band. Dit album is eigenlijk een trieste aftocht van een man vol verdriet. Alle pijn die hij had zit hier in verwerkt.

ik heb de 3 dubbel LP (20th anniversary edition) de hoes vind ik erg mooi. De plaat moet worden afgespeeld op 45 toeren. Dit komt het geluid ten goede, en dat is ook goed te horen. Helaas vind ik de vormgeving (voor zo'n uitgave) wat simpel. De hoes is in 3 delen uitklapbaar, en daar staat alles in,. Geen binnenhoezen met bedrukking oid. Wel een vrolijk kijkende Cobain in het midden van de hoes die een toast uitbrengt. Het is goed zo lijkt hij te zeggen.

1.Serve the Servants (3:36)
Ik vind dit een lekker nummer. Maar Cobain zingt tegen 't randje aan (zeker in het refrein.) het nummer is rommelig, en de solo helemaal. Ondaks dat wel een aantrekkelijke song.

2.Scentless Apprentice (3:47)
De lekkere drums van Grohl, de psycho klinkende gitaar van Cobain, de oerschreeuwen van Cobain.. het maakt het een vrij agressief nummer. Wederom rommelig. Het refrein is met terug werkende kracht wel triest... als je weet wat de man allemaal doorstaan heeft... de pijn, het verdriet.. ongelukkig voelen.. eigenlijk is alles vertaald naar de muziek op dit album. Wederom wel een lekker nummer, maar niet een die je even opzet voor de gezelligheid. Met een harder volume is dit overigens wel veel lekkerder

3.Heart-Shaped Box (4:41)
Een meer georganiseerd nummer, en ook een terechte single keuze. Prachtog intro, mooi gezongen, muzikaal erg mooi. Het klopt helemaal.

4.Rape Me (2:50)
Mijn favoriet van dit album. Ontzettend catchy terwijl de tekst natuurlijk helemaal niet luchtig is. Vooral de uithalen aan 't eind van de song vind ik prachtig. Als hij zo zong raakt me dat echt.

5.Frances Farmer Will Have Her Revenge on Seattle (4:09)
Weer een wat rommelig nummer, waar wel een heel mooi refrein in zit. Als het harde wegvalt, en Kurt is alleen te horen met drum en gitaar vind ik dat wel het mooiste uit de song. Maar als geheel is toch echt wel een lekker nummer.I miss the comfort in being sad een veelzeggend zinnetje...

Dat typische drum geluid wat over het hele album is te horen vind ik erg intrigerend. Lekker hard, maar niet storend, het kleurt het album mooi in!

6.Dumb (2:31) een liefelijk in het gehoor liedje. Naar mijn idee beschrijft 't zijn onzekerheid, en zijn tevredenheid met een gewoon en simpel bestaan. Meer hoeft hij niet. Liefde en wat muziek maken. Dat was genoeg voor hem.

7.Very Ape (1:55)
Een van mijn favoriete Nirvana tracks. Kort, maar enorm krachtig. Van de tekst begrijp ik ook niets. Wel lekker nummer!

8.Milk It (3:54)
Weer die harde drums.. Lekker intro. Het voorspelt weer een knaller. Na de gitaren zijn ingezet is dat in ieder geval bevestigd. Het lijkt een oefenjam.. Kurt pielt wat op zijn gitaar, en hij mompelt meer dan dat ie zingt.. tot het refrein, dan gaat ie weer helemaal los. Een nummer wat dit album tekent. Rommelig, hard, en vol frustratie. Look on the bright side is suicide tja..... achteraf gezien zo'n zin waar je verdrietig van wordt. Wederom geen makkelijk nummer, maar met het volume op 10 toch wel heel lekker!

9.Pennyroyal Tea (3:38)
Even hoesten... en Kurt zet in... Mooi nummer, wat door het unplugged optreden meer waardering heeft gekregen. Ik heb een voorkeur voor deze versie vanwege de lekkere gitaren in het refrein. Mooie bas partij van Novoselic ook!

10.Radio Friendly Unit Shifter (4:51)
Storend intro.. wat weer past op het sfeertje van de plaat. De titel spreekt dus meteen al niet de waarheid. Want radio friendly is het zeker niet. Kurt zingt mooi, maar zijn gitaar zorgt voor enorme spanning in dit nummer. Wordt er echt opgefokt van, wat niet wil zeggen dat ik het een slecht nummer vind, integendeel.

11.Tourette's (1:35)
Tja..de song is als de titel... ongecontroleerd, schreeuwerig en ik kan er echt niks mee... Als er een song is die laat horen hoe Cobain zich gevoeld moet hebben is deze het wel... Man man man... wat geeft de man alles hier...zijn hart is koud.... ik heb medelijden met 'm

12.All Apologies (3:50)
Prachtige afsluiter van het album. Wederom verkies ik deze versie t.o.v. de unplugged sessies. De cello die het nummer versterkt past er perfect in. Het klink verdrietig, en dat is wat de song ook meegeeft.
Toch ook nog een tekstueel grapje in dit nummer, of was het gewoon omdat Kurt echt niet wist hoe ie deze zin moest laten rijmen? "I'll take all the blame, Aqua seafoam shame"

LP 3 bevat de bonus tracks en neem ik niet mee in de bespreking. Wel vreemd dat deze ineens op 33rpm gespeeld dient te worden...

Als geheel vind ik dit echt geen slechte plaat, maar is gewoon een stuk minder toegankelijk dan de voorganger. Dat komt doordat de plaat ruwer is qua produktie. En dat is denk ik juist wat de mannen ook wel wilde.... een waardige afsluiter voor Cobain... al is de Unplugged plaat natuurlijk de beste en allerwaardigste zwanenzang....

avatar van adri1982
4,0
... Dit is een behoorlijk goed album, maar haalt het in vergelijking met 'Bleach' en vooral 'NeverMind'.
De uitschieters van dit laatste Nirvana-album zijn vooral 'Heart Shaped Box' en 'Rape me', en daarnaast mogen 'Dumb', 'Pennyroyal tea', 'Radio Friendly unit shifter' en 'All apologies' wat mij betreft tot de betere nummers daaronder worden gerekend.

Twee nummers op 'In Utero' zijn eigenlijk rip-off's van twee andere Nirvana-nummers:
- 'Rape me' met de gitaarriff van 'Smells like teen spirit' achterstevoren gespeeld, en
- 'Dumb' met een gitaarmelodie die heel wat weg heeft van de Nevermind-ballad: 'Polly'.

Gast
geplaatst: vandaag om 16:06 uur

geplaatst: vandaag om 16:06 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.