Dream Theater - Black Clouds & Silver Linings (2009)

The Shattered Fortress is machtig, nu The Count of Tuscany aan het beluisteren, zie wel staan dat ie 19:16(edit: en hij duurt ook echt 19 minuten) duurt dan de hieraan gegeven 18:18.

The Count of Tuscany is echt een geweldige afsluiter, wat een fantastisch nummer!

idd, alleen worden die boxen hier zo'n 100 euro en geen 150, maar ik merk al dat de Dream Theater fans niet zo devoot zijn als bv Depeche Mode fans waarvan ik van hun laatste dure box er zonder probleem gewoon 15 verkocht en dan zullen we het maar niet over de u2 box hebben want die nog veel meer.... maar goed ik snap het wel hoor.... toch als ik echt fan was zou ik voor die box gaan,,,, maar julie moeten het helemaal zelf weten natuurlijk, gaat natuurlijk ook afhangen van het feit of het wel een superplaat wordt of gewoon een goede DT plaat

Vind het tot nu hun beste plaat sinds 6DOIT, ZOVEEL beter dan SC. De sfeer is echt heerlijk. Wordt voor mij denk ik 'n 4.5, en als ''Best of Times'' me aangenaam weet te verrassen kan het op 'n 5 uitlopen.

Ben benieuwd.

Best of Times is nu ook gelekt.

Mooi zo. Vanavond opzoeken en morgen luisteren. Kan niet wachten.

Edit: Die intro van The Shattered Fortress is al fucking briljant!

Ok, daar gaat die dan

Ik heb inmiddels het hele album gepindakaast en ik ben er zeer onder de indruk van!

Het begint met A Nightmare To Remember.
Hoewel ik de 1e 2 minuten nog mis, zal dat dat niet heel veel uitmaken, aangezien dat een soort intro van het album is.

Het nummer begint erg donker met een dimmu borgir/cradle of filth achtige riff. Mike Portnoy gooit zijn metal-drumtrucjes er ook meteen maar in. Ik was aangenaam verrast door dit geluid, mede doordat ik ook van harde muziek houd.
Dan komt er een heerlijke riff tevoorschijn zoals we gewend zijn van Dream Theater. Dit gaat een tijdje zo door met enkele andere heerlijke riffs er tussendoor. Dan na ongeveer 5 minuten in mijn onvolledige versie maakt de metal plaats voor een mooi clean gitaar geluid. Zelfs een aantal typische Pink Floyd akkoorden komen er in voor.
Dan na een tijdje zo door te gaan bouwt het langzaamaan op, totdat na het refrein de metal weer doorbreekt en we zijn belandt bij de solo's. Deze zijn erg goed vind ik en duren precies lang genoeg.
Jordan Rudess laat zijn kunsten op zijn continuüm ook weer indrukwekkend zien en dit gaat over in een soort duistere riff met de continuüm erdoorheen.
Vervolgens krijgen we weer de duistere metal en, warempel, Mike Portnoy begint een groot gedeelte te zingen (wat je zingen noemt). Dit klinkt wel erg cool vind ik. Hij eindigt met een RAWR en Dream Theater gaat helemaal los.
Dan krijgen we het refrein van het begin van het nummer en daarna weer de riff met de continuüm erdoorheen en de drums worden steeds deathmetal-achtiger, totdat er zelfs een blastbeat doorheen wordt gegooid. Het nummer eindigt met het begin van het nummer en al met al vind ik het een top nummer!

Dan A Rite Of Passage.
Het nummer begint lekker met de oosterse riff. Niet echt een heel moeilijk nummer voor Dream Theater's doen, maar zeker niet slecht.
Het geheel ligt lekker in het gehoor en er zit een lekker refrein in het nummer.
Dan slaat rond de 5 minuten het nummer opeens om in een soort Metallica-riff en dan komen de solo's. Een lange solo van Petrucci gevolgd door een even lange solo van Rudess. De laatste gebruikt in het 2e deel van de solo weer allemaal gekke geluiden zoals we van hem gewend zijn en deze passen hier goed.
Vervolgens slaat het nummer weer om in de begin riff en vervolgens meteen weer het refrein. Dit vind ik dan een beetje makkelijk gedaan, aangezien er haast abrupt een einde wordt gemaakt aan de Metallica-riff. Het nummer eindigt weer met de oosterse riff en al met al is het een redelijk tot goed nummer, alleen niet echt heel vernieuwend.

Vervolgens is Wither begonnen met mooie rustige gitaren. Dit is de ballad op de cd en ik moet zeggen dat ik het een erg goede ballad vind. Het refrein blijft in je hoofd hangen en dat is geen slechte zaak vind ik. Het is niet een nummer met overbodig gepriegel en je talent op je instrument laten zien. Nee Dream Theater houdt zich hier goed in.
Dan rond de 3½ minuut hoor ik een mooi rustig stukje met een Labrie die zingt zoals ik nog niet eerder heb gehoord, een stuk lager dan normaal en heel ingehouden. Het klinkt in ieder geval bijzonder mooi.
Vervolgens valt Petrucci in met een prachtige solo dat wel een beetje lijkt op de solo van Bohemian Rhapsody, heel kort, maar doeltreffend.
Het nummer eindigt dan weer met het refrein dat vervolgt wordt door het begin van het nummer. Een erg goede ballad!

Vervolgens hoor ik een zware riff langzaam harder worden en naarmate je het langer luistert hoor je overeenkomsten met vorige albums van Dream Theater.
Jawel we zijn hier aangekomen bij het laatste deel uit de AA-saga : The Shattered Fortress.
De riff zet door, steeds uitgebreider, totdat we de begin-solo van This Dying Soul horen. Na die solo krijgen we een riff uit The Glass Prison en hoewel je denkt dat het nummer doorgaat zoals je gewent bent van dat nummer, wordt deze riff opeens anders gebruikt met nieuwe zanglijnen er boven.
Er wordt veel gebruik gemaakt van de riffs van de vorige nummers, zoals bij 3 minuten de riff van het begin van This Dying Soul weer. Hier zijn ook weer nieuwe zanglijnen bij en het klinkt tot nu toe allemaal machtig. Zeker een waardige afsluiter van de AA-saga.
Dan krijgen we een zanglijn uit Repentance, vervolgd door het begin van This Dying Soul, maar dan anders en met een heerlijke Rudess solo erdoorheen. Na het einde van de solo schakelt het nummer over in een clean gedeelte met het thema van This Dying Soul waar we de stem van het einde van Repentance terughoren en met zanglijnen uit This Dying Soul.
Vervolgens krijgen we het refrein van The Root Of All Evil. Aan het einde van het refrein denk ik steeds dat we Octavarium's Razor Edge krijgen, echter slaat het om in de begin riff van TROAE, waar Petrucci een geniale solo over speelt. Dan zingt James LaBrie op zijn best nog een stuk en het nummer lijkt te eindigen met een akkoord. Echter blijkt dit het begin akkoord te zijn van The Glass Prison, dat nog eventjes wordt gespeeld om vervolgens toch echt te eindigen. Hoewel het nummer langzaam afbouwt, horen we nog eventjes de drums van het begin van TROAE en het begin en einde van de Octavarium CD. Een top afsluiter van de AA!

Nu zijn we aangekomen bij The Best Of Times.
Dit is misschien wel het Dream Theater nummer met het meeste gevoel sinds, pak um beet, 10 jaar? Het begint met een geweldig mooie piano, waar na een tijdje een viool bijkomt.
Vervolgens heeft Petrucci de Spaanse gitaar gepakt en speelt heel subtiel en mooi het hoofdthema van het nummer.
Daarna komt er plotseling een hoge en snelle elektrische gitaar vanuit de achtergrond opstomen vervolgt door het invallen van Portnoy en Myung. Dit is misschien even schrikken, maar het is een soort van vrolijk melodietje die ontstaat, hetgeen ook past bij de lyrics van het nummer. Het gaat namelijk over de dood van Portnoy's vader, die in januari is gestorven aan kanker.
Bij dit vrolijke melodietje worden de mooie tijden van Portnoy en zijn vader bezongen en dit valt erg goed samen.
Vervolgens wordt het weer rustig met een clean gitaargeluid, waarna LaBrie met veel gevoel zingt.
Na een paar minuten zo door zijn gegaan, valt Petrucci in met één van zijn mooiste en gevoeligste solo's van de afgelopen jaren. Hij speelt in een soort klassiek thema, en houdt zich redelijk in. Een geweldig nummer! Dream Theater op zijn best.

Tot slot het laatste nummer : The Count Of Tuscany.
Het begint alleraardigst, een beetje Metallica Fade To Black achtig, maar daarna wordt het weer typisch Dream Theater.
Na het instrumentale begin wordt het een stuk harder, waarna ook LaBrie invalt. Met name het refrein vind ik bij dit stuk erg lekker.
Dit gaat zo een tijdje door, totdat we bij de unisolo's terecht komen, met een soort Frank Zappa achtig stukje erin.
Vervolgens speelt Petrucci een gevoelig stukje en vloeit het nummer door tot een soort Trial Of Tears/Octavarium achtig stukje.
Hier speelt Petrucci rond de 3 minuten via waarschijnlijk een volumepedaal een beeldschoon stukje muziekgeschiedenis.
De elektrische gitaar valt weg en er komen 4 simpele akoestische akkoordjes opzetten die erg lekker klinken.
LaBrie begint weer te zingen en even later valt Rudess in, gevolgd door Portnoy weer even later.
Dan begint LaBrie harder te zingen en valt de elektrische gitaar in. Zo bouwt het nummer steeds meer op en Petrucci speelt nog een solo, waarna er een Learning To Live einde begint, met LaBrie die steeds woohoohooo zingt enz.
Tot slot eindigt het nummer met een enkel akkoord, waarna we een kabbelend beekje horen dat steeds zachter wordt.
Het einde van het album.

Al met al vind ik dit album nu al een van de betere van de afgelopen jaren, daarom zet ik in met 4,5* dat waarschijnlijk nog verhoogt gaat worden, naarmate ik het meer luister, want dit is echt een groeiplaatje! Ik ga hem zeker nog kopen!

Edit : Trouwens moeilijk om de 2 beste nummers te kiezen, omdat de 4 langste nummers allemaal ontzettend goed zijn :+)

The Count of Tuscany is echt gigantisch vet. Met name het laatste deel had ik echt niet meer verwacht van Dream Theater, na het zielloze Systematic Chaos. Vind de meeste nummers best wel vet, behalve dat A Rite of Passage me nu al verveelt, en ik niet echt weet wat ik van die 'AA suite' medley moet vinden. Het klinkt nogal raar om een riff te horen die je al jaren kent uit The Glass Prison, This Dying Soul en The Root.. ineens te horen met een compleet andere zanglijn. Zal gewoon wel ff wennen zijn!

Voor mij ook alvast een 4.5*, maar wellicht dat een tweede luisterbeurt naar de 5.0* gaat. The Shattered Fortress is wel heel gaaf.

Grappig dat zoveel mensen dat meteen een oordeel kunnen geven na 1 dag of 1 luisterbeurt ..
Ik ga het album een tijdje geven om goed te groeien voordat ik een recensie geef of stem.

Gewoon een eerste-indrukstem.

Ik bedoelde vooral die recensie

Ik heb het album in die tijd dan ook al wel 10 keer geluisterd ofzo

Dit zijn de 6 covers die op de BC&SL 3 cd special edition komen te staan.

1. Stargazer - Rainbow - 8:10
2. Tenement Funster/Flick Of The Wrist/Lily Of The Valley" - Queen - 8:16
3. Odyssey - Dixie Dregs - 7:59
4. Take Your Fingers From My Hair - Zebra - 8:18
5. Larks Tongues In Aspic Pt. 2 - King Crimson - 6:30
6. To Tame A Land - Iron Maiden - 7:15

Stargazer is nu al te downloaden

Ah, balen van To Tame A Land. Hoewel die cover wel geniaal is, had ik liever een nieuwe cover gezien...

Ik ben trouwens verliefd op The Count Of Tuscany. Geweldige intro (geeft me echt zo'n gevoel van een zonsopgang =p), aardig couplet, beste refrein van het album en vanaf 9 minuten is het perfect _0_

@Progressive, geweldige recensie!
Na de eerste noten van Nightmare to remember gehoord te hebben, dacht ik ook direct dat ik gekaast was. Die double base is werelds!! Maar zodra de gitaar echt goed in zet, weet je dat je met DT te maken hebt!
Ik geef hen eerst een aantal luisterbeurten voor ik een oordeel geef maar ik kan nu al zeggen dat deze hoog in mijn jaarlijst gaat eindigen!

Zeer goede recensie inderdaad

Ik ben ook al druk aan het luisteren ^^

OMFG !!!!! wat is The Best Of Times MOOOI !!!!!!!!! *huilt*

Heb de Cd net helemaal beluisterd, in een woord geweldig! Mijn absolute favoriet The Count Of Tuscany, met een prachtig RUSH achtig intro. Labrie is (gelukkig) geweldig op dreef.

De laatste 2 nummers van dit album kunnen Dream Theater wel eens naar een nieuw niveau in de muziekwereld gaan tillen

Heerlijke combinatie van hardheid en melodie. De laatste 3 minuten van TBOT is echt godelijk btw. Alleen voelt het album zo kort aan vanwege 6 songs.

Dan kijk je zo naar je playlist van ''welke zal ik 'ns kiezen... ach ja, toch niet veel keuze''.

@ Progressive, hulde voor deze recensie. In The Best Of Times kreeg deze oude lul daadwerkelijk kippenvel bij de solo van JP. Ik begin rustig met 4,5 ster, maar dat zullen er morgen waarschijnlijk al 5 zijn. En nu maar wachten tot we het allemaal live kunnen horen op 7 oktober.

I'm there yes !!

Vond de recensie zelf maar middelmatig, dit omdat ik het maar onprettig lezen vond... constant het gebruik van "en", en dan dit en dan kwam dat en toen dit...

Ja, ik moet het recensie schrijven nog leren
Was mijn 1e recensie ooit, vergeef het me (A)

Je hoeft je niet te verontschuldigen hoor, kan het zelf ook niet veel beter, het viel mij gewoon op.

Ontopic: TCOT is echt werelds! geweldig nummer, en Labrie heeft tussen de 14 en 16 minuten misschien wel zijn mooiste vocalenpartijen ooit gezongen.
Hij zingt veel ingetogener dan de vorige 3 albums, dat gebler werd ik ook wel zat na een tijdje.

A Rite A Passage vindt ik veruit het minste nummer tot nu toe, had zo op Systematic Chaos kunnen stukken, hopelijk gaat ie nog groeien en zal ik de schoonheid ervan in zien.

Ik verwacht dat deze plaat Train Of Thought uit mijn top 10 zal gaan stoten. Met name doordat Train Of Thought minder afwisseling heeft en op deze plaat ook lekkere harde nummers staan : A Nightmare To Remember en The Shattered Fortress.

The Count Of Tuscany is een wereldnummer inderdaad. Hij groeit steeds meer. Ik vind het zelfs jammer dat het einde van het nummer niet langer duurde.
Ik weet niet waar die recensent het vandaan had gehaald dat het nummer maar een beetje los aan elkaar zat.. Dit nummer is gewoon helemaal geweldig!

De Rainbow cover 'Stargazer' is trouwens ook erg lekker.
Anders gestemd dan het origineel, maar dat maakt natuurlijk niets uit.

Voorlopig nog even 4,5* maar dat word vast nog wel de volle punten !

Het album lijkt eigenlijk wel een Best of album, maar dan met alleen maar nieuwe songs. Nummers die herkenning vinden in alle verschillende soorten rock die ze de afgelopen jaren hebben gemaakt. Het indrukwekkende is dat ze dit in bijna ieder nummer verwerken. Veel afwisseling qua toon en dat luistert erg prettig, hoewel niets kan tippen aan de softe sound, zoals op het einde van The Count of Tuscany.
Ik ben aangenaam verrast en ben benieuwd hoe dit album op me gaat groeien.

Heb het album nu zo'n 4 of 5 keer in zijn geheel gehoord, en ik moet zeggen dat ik zeker positief verbaasd ben over het album in zijn geheel.

Wither is voor mij niet zo heel veel bijzonders (tikje voorspelbaar zelfs), maar The Shattered Fortress, The Best of Times en The Count of Tuscany zijn stuk voor stuk meesterwerkjes.

A Rite of Passage vindt ik zeker hun minste van deze plaat, maar wat een verbetering als je het hele album gaat vergelijken met Systematic Chaos.

En ik ga het gewoon zeggen: Beste Dream Theater album sinds SFAM. (ondanks dat ik voor het nummer octavarium een uitzondering moet maken, want dat blijft voor mij gewoon hun beste nummer met afstand)

De tiende langspeler van Dream Theater wordt in juni uitgebracht. Via de bekende kanalen is deze nu al te verkrijgen. Alhoewel Dream Theater altijd voor kwaliteit staat viel me het vorige album 'Systematic Chaos' toch wat tegen. Teveel Muse en te weinig Dream Theater. Daarnaast waren de nummers lang ook altijd niet even sterk. Nu dus de volgende. De plaat is wederom geproduceerd door de heren Portnoy en Petrucci en het album bevat 6 nummers. Nummers die allemaal tussen de 10 en 20 minuten klokken m.u.v. Wither. 'A Night to Remember en het daaropvolgende 'A Rite of Passage' zijn twee zeer heavy songs. Vooral de eerst genoemde is een beest van een song met Portnoy op grunt! 'Passage' is wat simpeler, maar ook goed te pruimen(het nummer wordt lekker speedy afgesloten!). Op het volgende nummer 'Wither' neemt de band wat gas terug en komen ze met een uptempo power ballad. Zeer melodieus met een pakkend refrein. Wel wat eenvoudig voor hun doen. Vervolgens stomen ze door met 'The Shattered Fortress'. Het allerlaatste deel in de AA cyclus van Portnoy. Hier komen stukken van de eerdere delen weer terug, gevangen in een nieuw raamwerk.
Vervolgens gaan we door naar de absolute hoogepunten van de plaat. Het gaat hier om het nummer 'The Best of Times' en 'The Count of Toscani'. Eerstgenoemde is een lichter nummer die sterk doet denken aan hun eerste twee platen. Zeer melodieus met mooie zanglijnen! De teksten komen van de hand van Portnoy. Het nummer is een ode aan zijn overleden vader. Dit is werkelijk een fantastisch epic nummer met een heerlijke sound! Kippenvel! Het laatste nummer 'The Count of Toscani' is ook weer zo'n monster dat zijn weerga niet kent. Lekker heavy en je hoort invloeden van Rush' 2112 en hun eigen 'Learning to Live' terug. Een epic in zijn zuiverste vorm.
De band is op dreef en opvallend is dat Portnoy en in mindere mate Petrucci steeds meer vocalen voor hun rekening nemen. Labrie lijkt zijn stem bewust wat lager te houden. Iets wat ik enkel toe kan juigen, want live heeft hij nog wel eens wat moeite met de hoge noten. Dit is de beste plaat sinds jaren. Je hoort de band in al hun facetten. Misschien gaat het zich meten met hun allerbeste werk, maar dat moet de historie maar uitwijzen.