Dream Theater - Black Clouds & Silver Linings (2009)

Hoewel ik de 0,5* van Deef! enigszins overdreven vind kan ik me wel vinden in hetgeen wat hij over Dream Theater's instelling zegt.
De routine is er toch wel duidelijk in terug te horen als ik dit album luister. Het zijn inmiddels zulke vaardige muzikanten geworden dat ze moeiteloos één of twee aardige ideeën kunnen omvormen tot een nummer van 15 minuten. Zo lang ze zich maar aan de cliché's en verwachtingen houden die ze over de jaren zelf bij hun fanbase gecreëerd hebben kunnen ze geen kwaad doen. En aangezien niemand anders het kan spelen blijft het blijkbaar origineel en goed. Verder worden matige ideeën worden zo virtuoos uitgevoerd dat het aan de oppervlakte nog goed klinkt.

Het dieptepunt is nog wel Rudess, die belachelijk weinig toevoegt aan de gehele sound of kwaliteit van het album. Die lelijke solo's van hem komen volledig uit de lucht vallen en slaan vaak als een tang op een varken.
Portnoy klinkt ongeïnspireerd en uitgeblust. De werkelijk memorabele momenten die hij heeft geproduceerd dit album zijn op één hand te tellen.
Myung is bijna volledig weg geproduceerd, en dat is eigenlijk best sneu. Hij was één van de weinigen die altijd met interessante lyrics wist te komen en had vaak genoeg ontzettend interessante basloopjes. Volgens mij gelooft hij ook allang niet meer in de richting waar Dream Theater nog steeds in wil. Het feit dat hij afstand gedaan heeft van het teksten schrijven toen men besloot dat de teksten zich altijd aan vastgestelde melodieën en rijmschema's moesten houden is dan ook een teken aan de wand.
LaBrie is aardig. Hij overschreeuwt zich niet meer als vroeger en weet vaak de juiste sfeer te scheppen. Ook hij krijgt het echter niet voor elkaar die belachelijk slechte lyrics goed te laten klinken.
Petrucci is eigenlijk de enige die af en toe nog wel eens iets memorabel tevoorschijn weet te toveren. Die momenten zijn eigenlijk veel te schaars en ook zijn gitaarspel wordt af en toe pijnlijk saai en voorspelbaar.
Het is eigenlijk vrij pijnlijk om te zien wat er na al die jaren van Dream Theater geworden is. Oorspronkelijk de grondleggers van de prog-metal zoals we die vandaag de dag kennen en waar bands als Mastodon en Porcupine Tree sterk door beïnvloed zijn. Eén van de weinige bands die het aandurfden om hun eigen weg te gaan in een tijdperk waarin de gladgestreken post grunge hoogtij vierde. Als band wilden ze zichzelf voortdurend uitdagen, met uitstekende resultaten.
Nu in 2009 lijken de oneindige stroom schouderklopjes van medemuzikanten, fanboys en critici ze lui te hebben gemaakt.
Die epische nummers slaan blijkbaar aan. Weet je wat, dan maken we toch gewoon drie van zulke nummers? Tempowisselingetje hier, solotje daar, dramatisch slotstuk en klaar is kees. Zo, de fanboys zijn ook weer tevreden. Twee makkelijke singles er bij voor de verkoop en voila: De nieuwe Dream Theater is daar.

Ik hoop van harte dat Dream Theater ooit nog weer eens zichzelf voor een uitdaging willen stellen, want als ze hiermee door gaan ben ik er helemaal klaar mee. 2,5*

mooi geschreven stuk en ik snap wat je bedoeld. ik vind dit album niet getuigen van luiheid hoewel het mischien nog wel wat inventiever mag. het album blinkt niet uit in orginaliteit maar wel in pure klasse.

Ik snap ook wel wat je bedoeld Misterfool. Van Dream Theater verwacht ik alleen meer dan alleen het knappe samenspel waar ze tot in staat zijn. Dat gaat ze veel te gemakkelijk af en dat hoor je (naar mijn mening dan) ook terug.

lyrics zijn wel zoals vanouds bagger. maar dat heb je gewoon bij dream theater. eigenlijk moet ik er een o,5 puntje van aftrekken maar ik let niet op de teksten. ik let meer op(en daar hebben we hem) het samenspel. ze moeten wel wat intenser spelen. een half puntje aftrek daarvoor. want daarin heb je gewoon gelijk.

wat een pretentieus geleuter zeg...

Zeker vooruitgang dit, t.o.v. Octavarium en Systematic Chaos. Ik hoor er af en toe weer wat oude Dream Theater a la Images en Words in terug. A Rite of Passage vind ik eigenlijk maar niks en had zo op Systematic Chaos kunnen staan, en Wither is een simpele ballad maar niets bijzonders. De overige nummers klinken mijns inziens bijzonder prettig.

Alleen nog een paar opmerkingen:
- Portnoy moet inderdaad z'n mond dichthouden
- Als je de bas zo ver wegmixt maak je geen vrienden!

Ik hoop eigenlijk wel dat dit een fase is en dat ze in volgende albums back to basic richting I&W of Awake gaan.

Wat me de laatste tijd ook is opgevallen op dit album is dat LaBrie op geen enkel nummer vibrato in zijn zang legt, iets wat ik toch altijd apprecieerde.

Instrumentaal zijn ze gewoon geweldig!

Helemaal mee eens. Alleen blijft het zo verrekte jammer dat ze geen andere zanger hebben..

Wat heeft iedereen toch zo tegen James LaBrie? Ik vind het persoonlijk een zanger met een hele mooie 'clean' stem, die voor mij best wel past de soort muziek die ze maken. Op de nummers Wither/Nightmare en Count vind ik hem toch echt goed klinken.

eens labrie hoort er gewoon op.

Ik koop niet vaak blind een album. Ik heb daar slechte ervaring mee. Deze kocht ik ook blind. En het zou toch niet waar zijn? Ja hoor. Wat een tegenvaller. Ik heb het echt een paar maal geprobeerd... Ik kom er niet doorheen. Gelukkig heb ik nu de nieuwe Porcupine Tree.

Ik begrijp het wel met LaBrie. Tussen zo'n muzikale groep valt hij gewoon zwaar tegen.

Sorry maar ik denk dat RUSH (en in iets mindere mate Metallica) hun grote voorbeeld is geweest,,,

ik denk het niet alleen, maar weet het wel zeker

majesty

Sorry, Rush vergeten te noemen, die ook uiteraard

staat mij bij dat ze in hun vroege jaren het meest met Queensryche werden vergeleken.

Het album is gesandwiched tussen de twee beste nummers: ANTR en TCOC. In mijn ogen kunnen de heren van DT deze tot hun beste werk rekenen. Wat zich daartussen bevindt verschilt in kwaliteit:

A Rite of Passage is te traag en te lang, Wither lijkt muzikaal gezien teveel op het werk van Backstreet Boys.

The Shattered Fortress is lekker hard, beter dan This Dying Soul maar niet zo goed als The Glass Prison. The Best of Times is wat mij betreft een mooi nummer, maar niet geweldig. Maar dan is die gitaarsolo van Petrucci toch weer zo goed dat het bijna ongelofelijk is.

Dan kan ik stellen dat het album, minus de twee tegenvallers (die allebei ook vrij kort zijn in verhouding tot de andere nummers), minstens degelijk is.

Een behoorlijke vooruitgang van Systematic Chaos, in ieder geval.

The Count Of Tuscany is echt geweldig, en dus ook mijn favoriet nummer van dit album.

A Rite Of Passage is ook enorm goed, met een goed refrein en een paar lekkere solo's

De andere nummers vind ik ook wel goed maar niet super.

Tja... wat vind ik hier eigenlijk van? De kwaliteit is goed, de produktie is prima, het album is af.

Toch blijft er een 'been there done that' sluier omheen hangen. Naast 'The Shattered Fortress' lijkt álles op een gegeven moment wel een medley van vervlogen jaren.

Nu vind ik het geen enkel issue als verschillende albums van één band op elkaar lijken. Je hebt immers een eigen geluid. Maar gestructureerd én schaamteloos je eigen bewezen materiaal kopiëeren noem ik niet 'progressive' meer.

Dream Theater blijft bijzonder, maar vooral omdat het een stelletje hele goede muzikanten is dat hun vak goed verstaat. Creativiteit kán gewoon echt uitgewakkerd raken.

Ik denk dat een pauze ze wel eens goed zou doen. Vanaf Six Degrees hebben ze om het jaar een album uitgebracht gevolgd door een grote wereldtour. Ik kan me voorstellen dat 8 jaar later de creatieve frisheid er dan niet echt meer is. Gewoon even geen Dream Theater meer en pas aan de slag gaan als de honger terug is.

Lang niet hun beste album, maar ook niet echt slecht te noemen. Nummertje twee skip ik ondertussen consequent wegens absoluut overbodig zowel muzikaal als tekstueel. Afgezien van dat gedrocht valt het allemaal nogal mee.

Zoals ongetwijfeld al gemeld is, worden er redelijk wat stukken muziek van andere cd's gerecycleerd. Natuurlijk zijn er dan mensen die zoiets geniaal vinden, maar getuigt het niet eerder van een zekere luiheid. Een makkelijkheidsoplossing. Ik ben alvast geneigd het tweede te geloven. Gelukkig blijven die stukjes al bij al beperkt.

Zoals hieronder - of hierboven al naargelang uw poststreaminstelling - al kan zien, is het misschien eens tijd om een bezinningsperiode in te lassen. Als fan wacht ik liever op een volgende schitterende plaat die de middelmaat ver overstijgt. Twee keer na elkaar iets van dit niveau, zou me zwaar teleurstellen.

Ook nog eventjes een pluim voor de coversongs. Leuk om een moderne versie van Stargazer te horen. Komt toch anders over als Dio het niet zingt. Tegelijk leuk initiatief om zo "nieuwe", oude groepjes te leren kennen.

Enige tijd niet geluisterd, maar net weer bijna tot tranen toe ontroerd door de slotsolo van "The Best of Times", en hierna weer helemaal blij geworden door "The Count of Tuscany". Wat een feest, en hoe erg kan het dan zijn dat de heren het blijkbaar zo makkelijk uit hun mouw schudden (wat in de praktijk echt nog wel tegen zal vallen)? Ik was al fan, en ben het zeker niet minder geworden na dit album.

ik hoor ook ontzettend veel klasse in dit album hoewel ik ook snap dat veel mensen dream theater niet goed kunnen hebben. the count of tuscanny is voor mij gewoon legendarisch

stiekem hoop ik toch op een radicale koersverandering

Is To Tame a Land een cover van Iron Maiden?

Staat waarschijnlijk al ergens tussen de reacties hoor, maar om nou echt 14 pagina's te doorzoeken.

Yep, staat op het Piece of Mind album.

Ja, klopt. Vind het een prachtig nummer van Iron Maiden. Maar was niet zeker dat het nummer op dit Dream Theater album een cover was, kon ook toevallig een nummer zijn met dezelfde titel.

Nee het is een cover, en nog een verdomd goede ook. Wel leuk dat er ook nog bands zijn die andere Maidencovers willen uitvoeren dan The Trooper of Aces High.

Dan moet je de cd Maiden Heaven maar eens aanschaffen...

Ze hebben heel Number of the beast gecoverd hoor, weliswaar live en best wel goed.