U2 - How to Dismantle an Atomic Bomb (2004)

grappig, ik vind dat nummer net iets beter dan de rest

Met afstand slechtste album van de heren.
voor het eerst komt de band bij mij over als de Stones vanaf midden jaren tachtig. de koek is op, geen vernieuwing meer en vanaf het tweede deel van de plaat weet ik soms nummers niet eens meer te onderscheiden.
Yahweh is wel het absolute dieptepunt.
Schaarse hoogtepunten: City of Blinding Lights, en twee nummers die alleen op de bonus editie staan Are you gonna wait forever en Mercy (schijnt op de nieuwe CD te komen).
Vertigo, met z'n ola's en donde esta's, misschien leuk voor de nieuwere fans, maar ik vind het uiterst mager. Hard-rock deluxe voor tandarts-wachtkamers.

Ik vind dit album juist een opluchting na Zooropa,Pop en All that.....
Op A man and a woman na vind ik alle nummers wel goed klinken.
Vooral The Edge vind ik hier bijzonder goed.
Beste Nummers: Sometimes you can't make it on your own en Crumbs from your Table.
3.5* toch,mist net iets voor een 4.

Dan wil ik iedere dag wel een uur bij de tandarts in de wachtkamer zitten .

Beetje late reactie ivm vakantie.

Ik wil nog even kwijt dat ik dit een goed album vind, maar als ik het vergelijk met andere albums van U2, vind ik de meeste nog beter. Door wereldalbums als Achtung en Unforgettable ligt de lat erg hoog.

Snap de reacties en de lage waardering wederom niet. "Ongeïnspireerd", "band die teert op oud succes" ...?? U2 is net een band die er op verbluffende wijze in slaagt relevant te blijven, steeds met hun eigen, herkenbare sound, zonder daarbij ooit in herhaling te vallen. Nooit, maar dan ook nog nooit heb ik de skiptoets gebruikt bij een U2-plaat. Ik kan eerlijk gezegd geen enkele andere band bedenken die al meer dan 25 jaar met zoveel verve hetzelfde torenhoge niveau haalt.

Helemaal mee eens!!! Maar ja hoge bomen vangen nu eenmaal veel wind!!

Moet zelf altijd erg lachen als sommige users bij dit soort albums een 0,5* geven..(echte muziekkenners)..

Ik kan je redenering goed volgen, want ik ben ook een grote fan; Voor mij is dit de meest avontuurlijke band die het nà The Beatles zo groot heeft gemaakt.
Door zichzelf steeds te vernieuwen, heruit te vinden, hun horizonten te verbreden, steeds andere invloeden hun muziek in te laten vloeien... geheel akkoord.
Maar met dit album heb ik voor het eerst het gevoel... hoe zal ik het zeggen... dat ze dicht bij hun verzadigingspunt zitten. Als je deze plaat met de vorige, All That You Can't Leave Behind, legt, dan hoor ik nog weinig vernieuwing of evolutie.

Voor het eerst, moet ik wel zeggen.

Ik heb daar geen goed oog in.

Het zou wel eens kunnen dat ze beland zijn waar The Stones ook waren nà Tattoo You, hun laatste echt degelijke en deugdelijke plaat.

Ik vrees dat het een beetje op is bij deze formidabele band.

Heruitgaven van hun vroege werk, verzamelaars, er gebeurt vanalles om te camoufleren dat de Ieren er alweer een dikke 4 jaar voor nodig hebben om - naar ik lees toch - later dit jaar eindelijk nog eens met nieuw werk op de proppen te komen.

Een jonge band, die pas bezig is, die heeft ambitie, heeft het lieve geld erg nodig en komt haast jaarlijks met nieuw werk. U2 zelf is daar het beste bewijs van; bekijk maar die beginperiode van ze.


Voor het eerst smaakte dit album me niet zo, zoals de andere platen, toen die uitkwamen. Voor het eerst kreeg ik een déjà vu, of beter déjà entendu gevoel.
Tegenover die vorige plaat is dit amper nog evolutie te noemen, integendeel.

Dit is een degelijke en ambachtelijk gemaakte plaat, maar revolutionair is dit al lang niet meer.

Ik vrees echt dat deze band niet veel toekomst meer heeft, en eerlijk gezegd, hoe een grote fan ik ook ben/geweest ben - ik geef grif toe dat het bij mij wat weggezakt is, het fan zijn - ik zie echt niet veel toekomst meer in deze band.

Ik hoop me uiteraard vreselijk te VERGISSEN, maar mijn voorgevoel zegt dat die nieuwe plaat nog maar eens... een navelstaarderige Bono zal laten horen die graag laat horen hoe hoog ie kan zingen, hoe hip deze band nog is.... en krampachtig het succes uit het verleden zal trachten te consolideren.

Lààt me aub totaal verkeerd zitten, en laat de band zijn fans verrassen zoals ze dat bijvoorbeeld met Achtung Baby of eerder met The Joshua Tree deden.

Ik hoop echt dat ik er volledig naast zit.

Maar ik vréés dat het Rolling Stones Syndroom - véél te lang doorgaan om goed te zijn - niet veraf meer is.

Ik hoop dat Bono weer eens met zijn hart gaat zingen. Ondanks dat dit album genoeg goede nummers bevat, met All Because Of You als mijn hoogtepunt, mis ik soms het heilige vuur. Als ik Bono de eerste paar regels van The Saints Are Coming (U2 en Green Day) hoor zingen, dan denk ik steeds, je kan het nog steeds old man! Laat het eens wat vaker horen en verbaas de muziekwereld wederom met je geweldige stem. Desalniettemin geef ik dit album 4 sterren omdat er nog genoeg moois op staat.

Plaat met zeer goede songs, maar als geheel helaas te safe.
Meer songs als Love and Peace Or Else en Original of the Species hadden het album beter gedaan.

Maar alsik eerlijk ben zijn alleen A Man and a Woman, One Step Closer en Yahweh zwak.

U2 leunt naar mijn mening de laatste albums een beetje teveel op het charisma van Bono, en minder op de muziek. U2 heeft in het verleden zeker een paar juweeltjes gemaakt, maar het wordt toch de laatste albums wat minder. Jammer...

Ik weet niet hoe vaak jij naar dit album hebt geluisterd, maar naar mijn gevoel beoordelen veel mensen dit album al naar één draaibeurt en dan valt het album misschien wat tegen. Toch als je dit album vaker gaat beluisteren ga je merken dat het weer een prima u2 plaat is. Geef het album de tijd en je gaat HTTDAAB steeds meer waarderen.

Hun beste album vind ik,met een aantal toffe nummers.

Om eerlijk te zijn was ik rond die periode een soort van "nieuwere fan" , dus ... eerlijk gezegd vind ik dit album waanzinnig goed !
Met als beste nummers : Vertigo , Sometimes you can't make it on your own en misschien als grootste nr Miracle Drug.
3.5*

Niet hun slechtste maar zeker niet hun beste. Het niveau van The Joshua Tree zullen ze wel nooit meer halen maar dat geeft niet. Deze draai ik heel af en toe.

toch wel hun slechtste vind ik. teksten, muziek, originaliteit, het is allemaal ver onder het nivo waarmee ze groot zijn geworden. een aardig nummer (City) en dat is het dan.

De heren van U2 geven zelf toe dat HTDAAB en ATYCLB niet echt vernieuwend zijn. Het was back to basic. U2 had met Pop veel krediet verspeeld bij hun Amerikaanse fans. Er moesten zieltjes teruggewonnen worden. Hoe je ook over dit album denkt, de missie om wederom Amerika te veroveren slaagde wonderwel.

Ben het met beide kanten eens.

Oud werk is heel veel beter, maar aan de andere kant als ik deze en 'all that you..' hoor. Dan hoor ik echt iets groots! En dat vind ik wel heel gaaf op de een of andere manier.

Niet groot als in 'te gelikt' en 'te gemaakt' ofzo. Ik weet niet hoe ik het moet uitleggen haha, gewoon een groots gevoel..

Net als Muse - Black holes and revelations, het klinkt als een grote muur waar je niet door heen kan komen. Waar geen gaatje te vinden is!

Deze plaat wordt op MuMe door de zogenaamde kenners hard gekraakt, maar de objectieve luisteraar hoort dat deze plaat lang zo slecht niet is als vele hier neer pennen, de plaat is eigenlijk erg goed en pakkend, en niet te vergelijken met hun werk van 100 jaar geleden, de tijd staat niet stil.

Okay, Crumbs is een aftreksel van Walk On, en ook een aantal andere nummers zijn niet erg origineel. Degelijk, dat wel.

Maar zeg nou toch zelf een album met grootste, meeslepende songs zoals Miracle Drug, Sometimes You Can't Make It on Your Own, Love and Peace Or Else, City of Blinding Lights en Original of the Species verdient toch beter dan wat de meesten hier beschrijven ...

Dat was destijds ook wat ik er van vond. Inmiddels is het nog steeds een goed album met Miracle drug, Love & Peace en City of blinding lights als beste nummers.

Leuk dat een album zoveel verschillende dingen, bij doorgaans goed luisterende U2 fans, oproept!!! Ik vind het een album met 4 sterren, minste nummers voor mij zijn Vertigo, All Because en Fast Cars...ik vind bijvoorbeeld Yahweh en A Man And A Woman supernummers.....Crumbs erg leuk , niet super en Original of the Species echt enorm mooi....denk dan aan de live uitvoering met Terry Lawless in Amsterdam van de vorige tour! Stond met tranen in mijn ogen te luisteren....!!

Zo zal deze band door de jaren heen ieder wat wils leveren....we wachten nu met smart de berichten van morgen af....nieuwe tour, nieuwe juweeltjes live!

Weer een plaat met een herhaling van zetten en daarom inderdaad erg veilig.U2 doet waar het goed in is.Het grote gebaar uitventen(Sometimes You Can't Make It On Your Own) en af en toe veilig rocken(Vertigo,City Of Blinding Lights)Dat ze dat kunstje beheersen is natuurlijk reuze knap,maar ik mis de innovatie waar U2 ooit een bepaalde koploper in was.Ik schop waarschijnlijk nu een hoop mensen tegen de schenen,maar dit was voor mij de 3e teleurstelling op rij en er zou er nog 1 volgen.Wel nog een pluim voor Yaweh,in een stroom van matig materiaal is dit toch best wel een lichtpuntje.

Beste nummer van deze cd is toch wel Original of the Species. Wat een wereldklasse! Daar kan geen enkel ander nummer van de plaat hiervoor én hierna aan tippen!

Inderdaad, wat een briljant mooi nummer !

Ik vind 'Fast Cars' Het beste nummer van deze CD.

'k Heb een tijd moeten zoeken naar het hart van deze kwalitatief goede plaat, want dat was voor mij het enige dat er bij How To Dismantle An Atomic Bomb aan ontbrak. De nummers verschillen nogal, ik mis de essentie, een gevoel dat het hele album doortrekt. Daardoor blijven er weliswaar veel goede nummers over, maar ze staan nogal op zich - dat heeft U2 in het verleden weleens anders gedaan (al ben ik al die sikkeneurige U2-terug in de tijd-fans wel een beetje zat). Als er al een essentie is, dan ligt die voor mij bij City of Blinding Lights, voor mij het uithangbord van dit album. Trouwens geen nummer waarmee U2 zozeer is teruggekeerd naar de eigen roots, meer een logisch vervolg op de sound uit All That You Can't Leave Behind.

Persoonlijk hoogtepunt vind ik Yahwe, waarin muziek en tekst versmelten tot een heftige maar hoopvolle schreeuw naar God.

En Fast Cars? Tja, die heb ik niet op mijn albumversie staan. Via deze website kom ik er achter dat het nummer soms bijgevoegd is. Keek er wel van op, want ik vind Yahwe eigenlijk perfect afsluiten.

Toen ik hem voor het eerst hoorde, Hun eerste single vertigo, vond ik het niet zo'n U2-nummer. Later ben ik er meer gewend aan geraakt en begon ik het veel mooier te vinden. Al vind ik het zeker niet de beste van de plaat. Ik vind Original Of The Species, Sometimes You Can't Make It On Your Own en City Of Blinding Lights veel mooier.

Voor u2-normen is het een slecht album (ik ben wel een groot u2-fan). De eerste helft is ook duidelijk beter dan de tweede helft. Er staan dus wel een paar zeer mooie nummers op zoals Miracle Drug, SYCMIOYO, CFYT... Maar er staan ook slechte liedjes op zoals A Man and a Woman, A Man and a Woman, A Man and a Woman, A Man and a Woman...: Wat een slecht nummer. Dan zijn er nog een paar middelmatige nummerszoals Love and Peace or Else, Vertigo, Original of the Species, One Step Closer, Yahweh...

Wie bepaald er eigenlijk wat de 'U2 norm' is?? Kan iemand mij uitleggen wie dat bepaald en wat dat is?? Want ik vind 'How to Dismantle an Atomic Bomb' erg sterk!