U2 - How to Dismantle an Atomic Bomb (2004)

Ik vind dit album toch erg goed. Vertigo is een erg goede opener die er meteen in knalt, en live ook erg goed is. Indrukwekkende nummers op het album zijn Sometimes You Can't Make It On Your Own en One Step Closer. City of Building Light vond ik eerst een goed nummer, maar helaas is die bijna doodgedraaid op de radio. Verder ben ik waarschijnlijk één van de weinige hier die A Man And A Woman een goed nummer vind.

Ik ben benieuwd naar het volgende album.

4,5

denk je dat er nog een volgend album komt ?
ik weet het niet , ik hoop van wel .
ik dacht dat van dit album `n deel 2 uit kwam , heb ik ergens gelezen , omdat er veel songs over waren , maar het zal wel loos alarm zijn geweest omdat ik het anderhalf jaar geleden ergens gelezen had , en het zou begin dit jaar uitkomen .
oh ja , A man and a woman vind ik ook erg goed trouwens , dus je bent niet de enige.

Mwah, redelijk album, maar op de lange termijn vind ik dit niet echt een goed album. De eerste paar maanden was ik helemaal waus van dit album, maar nu vind ik de meeste songs maar erg matig. Het zijn geen blijvertjes. Vergangelijke muziek nogal. 3 magere sterretjes volstaat voor dit album. Ze hebben betere gemaakt.

Dat bericht is er inderdaad geweest. Bono zei dat twee jaar geleden in een interview. Hij zei daarin dat het volgende album de nummers zou bevatten die How To Dismantle An Atomic Bomb net niet gehaald hadden. Maar uiteindelijk denk ik niet dat we op zo'n soort album moeten wachten. Ik denk wel dat er nog een echt nieuw studio album van U2 uitkomt.

dan ben ik niet de enige die dit gelezen heeft .
ik hoop op `n nieuw studio album , met weer een wereld tour .
maar niet in de arena , alsjeblieft .

Ik heb deze ergens nog liggen ofzo, op cd met een stuk of wat andere mp3'tjes. Ik heb er alleen nog nooit naar geluisterd, omdat het in een ander geluidsformaat was. Ik ga eens naar dit album (proberen te) luisteren, hoewel ik ontzettend bevooroordeeld ben ten op zichte van U2.

Van mij mag deze band, één van mijn alltime favourite bands, nog één prima elpee/ceedee maken, en dan op een nieuw hoogtepunt stoppen, ik zou dat erg verkiezen boven het gevreesde "Rolling Stones Syndroom".

Het "Rolling Stones Syndroom" is erin slagen als band om zo'n twintig jaar te lang te blijven aanmodderen en enkel nog te slagen in het verzorgen van leuke liveshows en keer na keer erg middelmatige albums te blijven uitbrengen, tegen beter weten in.

Ik hoop dat How To Dismantle... niet de "Tattoo You" is van U2, want anders is de eerstvolgende plaat al meteen zo'n stinker van formaat... worst case scenario, zeg maar!

Een fan die zou willen dat zijn favoriete band stopt, nu het nog zonder schaamte kan!

echt..

de ene nummer op dit album vind ik super.. zoals..

love and peace or else..

en het andere nummer vind ik echt bagger.. zoals..

miracle drug

ik geef m 3,5 ster omdat U2 toch iets heeft..

Weer een goede u2 plaat die het evenwicht tussen creativiteit en toegankelijkheid in balance heeft. Goed gezongen, goede nummers, goede stevige productie. Staat geen opvuller of lulligheid tussen. Kunnen ze dit niveau nog lang volhouden? Ik hoop het maar als ze nu stoppen hoeven ze zich nergens voor te schamen.

ik vind deze niet zo goed zoals de meerderheid hier dat beaamt.

Elke keer hoor je vlak voor een nieuwe release dat ze weer teruggaan to the basics :ten tijde van Boy,War ,The Unforgettable Fire etc.Een afknapper is het dan ook dat ze telkenmale komen aanzetten met een hoge dosis veredeld Sky radio muziek gehalte. De tracks die dit album niet hebben gehaald zijn in mijn ogen ook superieur aan de tracks die hierop staan.Niet commercieel genoeg?

Tja, destijds gekocht voor zo'n 19 harde euro''s want die nieuwe U2 die wilde ik meteen hebben. En dan blijkt hij na een keer of vijf draaien tocht al een paar jaar stof te liggen verzamelen in de kast.
De voorganger "all that you can't leave behind" vond ik nog wel geinspireerd klinken en er stonden nog een paar topnummers op.
van deze vind ik Yahweh het beste en sometimes you can't make it on your own het slechtste. Daartussenin een gemiddelde collectie popsongs. Niet een plaat van een van de allergrootste bands ooit. Daarvoor moeten we ver terug. Bono's zang is ook niet meer wat het geweest is en de orkestrale sound hier en daar op deze plaat doet terug verlangen naar het lekkere rockgeluid uit de tijd van Rattle and Hum, waarvan ik trouwens een prachtige dvd heb die ik nog steeds graag op zet

Staan toch wel een aantal lekkere nummers op (behalve Sometimes You Can't etc.). Crumbs From Your Table is heerlijk, maar ik moet het album weer eens een paar keer horen voor ik het een cijfer geef.

Groots, maar minder dan de rest van hun werk. Ik hou wel heel erg van 'A Man and a Woman'. Bono's stem klinkt wat mij betreft in dit dat soort nummers beter.

Voor U2 begrippen een matig album.Toch een kleine voldoende.

dit is een van mijn favoriete U2 albums, volgens mij ook de eerste die ik kocht

zo'n band die teert op oud succes. Vraag me af wat er met dit album gebeurd was als u2 niet u2 was geweest. Misschien een platenbaas die ze na het horen ervan terug de studio in zou hebben gejaagt met de mededeling een beetje gevoel en ritme er in te brengen

bij yahweh krijg ik altijd weer vochtige ogen, wat een vreselijk mooi lied is dat zeg. staat in hetzelfde rijtje als bad en miss sarajevo

vreselijk album , alleen A man and a woman haalt het niveau dat u2 waardig is. Vertigo is echt te vreselijk voor woorden. Ik vind het leuk hoor dat een nieuwe generatie u2 ontdekt door dit album , maar zet dit eens af tegen geinspireerde top albums als Boy , Unforgettable Fire en Achtung Baby , hemelsbreed verschil.

City of blinding lights is nog wel leuk

Berichten verplaatst naar U2

volgens mij vat jij hier onbedoeld kort en bondig de kwaliteit van U2 samen. Dit album, zo stel jij, wordt ondekt door een nieuwe generatie wat duidt op dat U2 met de tijd meegaat en juist niet telkens eenzelfde soort plaat maakt. Dat daardoor de albums anders klinken (jij noemt dat ongeinspireerd) spreekt voor zich. Ik vind "original of the species" overigens geinspireerd klinken.

"How to Dismantle an Atomic Bomb (2004)" ongeinspireerd . Bij het lezen van de berichten, zoals van gebruikers Steven en Snakeskin, op MusicMeter heb ik soms de neiging om te denken dat er verschillende versies van één en het zelfde album in omloop zijn . Mijn versie van "How to Dismantle an Atomic Bomb (2004)" beschouw ik, samen met de albums "War" en "Zooropa", in ieder geval als het beste wat U2 ooit heeft uitgebracht.

jullie zijn zeker niet de enige die A Man & A Woman goed vinden
ik ook

het zou wel goed zijn als ze met een nieuw album komen, ben benieuwd
een beetje vergezocht vind ik het wel dat er mischien een ,,deel 2'' komt...

4.5

Zo'n opmerking begrijp ik nou niet echt. Ik vind How to dismantle.... wederom een geweldig album van U2. Niet zo goed als WAR natuurlijk maar toch...... Zoals U wellicht weet is er nog een site die ik raadpleeg als ik een recensie over een bepaald album wil lezen.

"Oorlog is een vaak terugkerend thema bij U2. De Ierse rockgroep vernoemde zich ooit naar een Amerikaans spionagevliegtuig, de grote doorbraak kwam met het album War (1983). Vanaf het begin liet U2 zich kennen als een politiek betrokken band, die nooit bang was de barricades op te gaan. In de jaren negentig was de groep blijkbaar zelf ook een beetje moe van dat serieuze imago. De gitaren werden steeds meer naar de achtergrond verdrongen door hippe dancebeats en zelfironie sloop in de teksten. All That You Can't Leave Behind (2000) was de terugkeer naar het eenvoudige rockgeluid en de oprechte teksten van hun beginjaren. Deze ontwikkeling wordt op hun elfde album voortgezet. Anders dan de titel doet vermoeden gaan de teksten van Bono niet alleen over politiek. Een van de mooiste nummers (Sometimes You Can't Make It On Your Own) gaat over de dood van zijn vader. U2 klinkt nog even geïnspireerd en bevlogen als altijd, een ongekende prestatie voor een band die al bijna drie decennia in dezelfde bezetting actief is".

Vooral de laatste zin, waarin men het heeft over de inspiratie en bevlogenheid van U2 op dit album, klinken mij als muziek in de oren.

U2 weet me na al die jaren nog steeds te boeien. Al vanaf de eeste concerten in Nederland ben ik nog steeds een liefhhebber al is áltijd niet zo sprankelend meer.
Sometimes you can't make it on your own is wel wat een tearjerker,
maar de emotie erin raakt me toch wel. Ik skip Love and peace... , de 2 laatste nummers niet maar ik vind ze wel voldoende. Mijn favorieten zijn Vertigo, All because of you en topper Crumbs of your table( kippevel). Overigens de laatste met het tekstgedeelte 'Where you live should not decide ,whether you live or whether you die...
Het mag dan soms wat gladder zijn, je eerste liefde blijft je altijd bij.
(de vonk brandt nog steeds in Edges gitaar!)

U2 boeit me ook nog steeds, maar als ik ze wil horen grijp ik echt nooit naar dit album hoewel het in de kast staat. .......

De echte liefde zit bij mij in het tijdperk tot en met Under a blood red sky........

P.s. Kijk maar eens bij het topic Wat draai je nu rond een uur of 1 vandaag

Ik kan alleszins niet zeggen dat U2 mij ooit heeft verveeld en op dit album klinkt U2 nog steeds gepassioneerd en gloedvol en de scherpe en rauwe randjes zijn nog steeds aanwezig. Al kan je moeilijk spreken van vernieuwing, maar zijn veel bands dat anno 2004?
Het belangrijkste is dat U2 nog steeds memorabele songs brengt, of het nu stevige rockers zijn of ballades.
"Vertigo" is alleszins een nummer waarvan ik vrolijk wordt, "City of Blinding Lights" en "All Because of You" vind ik ook erg goed. Er staat geen enkele zwakke song op, al vind ik "Sometimes You Can't Make It on Your Own" iets minder dan de rest.