U2 - October (1981)

Ik vraag me al lang af waarom ik October het mindere broertje
blijf vinden naast Boy en War ... en misschien heeft het wel degelijk
iets met de kwaliteit (niet met de intensiteit) van de composities te maken.

Is That All? is ondermaats (10 tracks had volstaan).
Scarlet niet veel meer dan een aardige reprice van Rejoice.
Fire klinkt iets te veel als een bevroren vuur: geen gebalde vuist.

With a Shout en I Fall down zijn roepers in de woestijn.
Slogans, barricadesongs, maar met te weinig blijvende impact.
De intensiteit is wel degelijk aanwezig, maar beklijft niet.

Gloria heeft wel het heilige vuur, maar toch vind ik de live-versie
op Under a Blood Red Sky warmer, nog intenser en completer.

Tomorrow en October vormen een prachtig paar.

Maar Tomorrow zit iets te diep in Bono's hart. Ik voel vooral
zijn verdriet en kan het nummer daarom moeilijker op mezelf leggen.
Bij October lukt dat wel ... dit is pure klasse. U2 laat de piano
het contrast leggen met geweld van gitaar en drums.

I Threw a Brick through a Window is ook meteen raak.
Ook al hoor je hier iets te veel producer Lillywhite in de drumtrack.
En tenslotte Rejoice ... één shot adrenaline ...

Tussen Boy en War is er een soort niemandsland.
Op de grens tussen onschuld en strijd drijft de weemoed.

Het is te weinig herfst op October ... er is steen, glas en puin.
Maar te weinig vallende bladeren, te weinig vuur om aan te warmen.
Het plan was er wel, maar de songs en de vormgeving konden beter.

Voor alle duidelijk: dit is een persoonlijke impressie
en daarmee doe ik niets af aan de oprechte luisterervaring
van alle users die dit een 4 of 5 sterren album vinden.

Qua kwaliteit van de composities heb je misschien gelijk als je October met War gaat vergelijken, maar in vergelijking met Boy zie ik dat verschil niet zo. Qua compositie zijn de nummers op October minstens gelijkwaardig aan die op Boy, waarna voor mij de doorslag gegeven wordt door die enorme intensiteit die de band in de nummers legt op October. Maar goed, of een nummer je wel of niet pakt blijft natuurlijk puur en alleen afhankelijk van smaak, om er maar eens een dooddoener tegenaan te gooien .

Ik kan me wel behoorlijk in Dazzlers 'bespreking' vinden; je schrijft weer mooi beeldend, of iemand nu wel of niet (helemaal) hetzelfde gevoel heeft (wat je zelf al zegt).

Ook ik ben het met Dazzler eens. Wat dit album mist zijn gewoon de echte goede nummers, op het prachtige october na. Het album is niet slecht, de genoemde intensiteit is absoluut aanwezig, maar de echte knallers ontbreken.

Teksten zijn misschien wat minder. Deze waren dan ook snel in elkaar gezet. De orginele teksten waren rond deze tijd gestolen.
Muzikaal en qua sfeer ademt het wel de herfst uit. Iets wat ze vervolgens met The Unforgetable Fire nog eens over deden.

Hier ben ik het hartgrondig mee oneens! Ik noem wat "knallers": Gloria, I Fall Down, Rejoice, Tomorrow, October. 5 uit 11, geen slechte score zou ik zeggen. En de overige nummers zijn ook goed tot zeer goed....en zeer veel sfeer, net zoals op TUF idd. Mijn favoriete albums.

Luxe 2 CD versie nu bij Amazon UK voor nog geen 12 pond !!

Dit vind ik veruit de minste U2 plaat , staan niet echte toppers op want die zijn naar het songfestival .
Maar ja , `n min U2 plaat is altijd nog beter te pruimen dan die rotzooi van tegenwoordig wat in de hitlijsten te vinden is.

Zie mijn post hier boven. En konden we op het songfestival maar genieten van dit soort toppers...dan zat ik voor de buis.

Zoveel hartstocht en passie dat in deze ruwe diamant voorbij komt is tegenwoordig een utopie. Onbegrijpelijk dat deze zo wordt neergesijpeld als de minste van U2. Dit is zoals U2 hoort te zijn mensen.

Jonge nerveuze band zoekt zichzelf.... en je hoort dit proces; Weinig songs die afgewerkt klinken, maar dat maakt de plaat juist scherper, hoekiger en méér rock'n roll. Favoriet uit die beginperiode voor mij.
Rejoice, Fire zijn prachtige adrenalinestootjes, terwijl The Edge bewijst een biezonder sfeervol stukje piano te kunnen brengen in de prachige mystieke titelsong.
De geremasterde Deluxe Editie is schitterend, zo ook die van voorganger Boy en opvolger War.
lang leve U2, die wederom met No Line On The Horizon bewijzen hoe verdomde goed ze zijn;
Zo moet rock'n roll zijn; snedig, scherp, rauw, vol emotie en fantasievol.
Hurray for the boys!

De tweede van U2. T.o.v. 'Boy' neemt 'ie een beetje een dubbele positie in. Enerzijds een rijker geluid met meer gevarieerde instrumentatie, anderzijds vind ik sommige nummers net 'iets over de top': een beetje teveel enthousiasme en passie en dat schiet door. Al met al iets minder dan 'Boy', maar zeker een appetijtelijke plaat.

Ik begrijp wat je bedoelt. Bono schreeuwt het soms uit. Toch stoort het mij op dit album niet. Het past ook wel bij de instrumentatie en de algehele "sound" van het album vind ik. De ruimtelijke, "open" productie van de plaat roept op momenten ook een desolaat gevoel op. Samen met die idd licht "over the top" aandoende zang wordt er een algehele sfeer van vertwijfeling en vervreemding gecreëerd. En dat was volgens mij ook precies de bedoeling.

Aanvankelijk vond ik dit album van U2 ook wat minder dan "Boy" en "War" maar "October" blijkt ook heel wat kwaliteiten te hebben en is zelfs uitgegroeid tot één van mijn U2-favorieten. Er zijn weinig echte uitschieters maar dit album klinkt meer als een geheel en vergt ook meerdere luisterbeurten. De sfeer is hier donker en onheilspellend, U2 weet op dit album het beste die donkere en desolate sfeer te creëren en de rauwe, ruimtelijke productie draagt daar ook bij.

3,64...





De Deluxe-edities van deze, Boy en The Joshua Tree wel, ja.
Die van War is vooral een gemiste kans.

Tsja....

Heeft even geduurd voor deze plaat z'n geheimen prijsgaf, maar het blijkt absoluut de moeite, topplaat!

Beste album van U2,
rejoice, tomorrow, scarlet
stuk voor stuk nummers met spirit erin. Zo moet een band klinken, blij dat ik ze in 1984 nog heb gezien in het stadium dat U2 vet hard en supervet speelde.
Meest gedraaide cd van mij.

Het is een album waar ik echt graag naar luister, maar bij bijna elk nummer heb ik het gevoel dat er iets mist. Zelfs Gloria vind ik niet zo heel sterk als je het vergelijkt met de geweldige liveversie. De twee nummers die er voor mij bovenuit steken zijn Tomorrow (wat een emotie van Bono) en October. Die nummers horen nog altijd bij de beste u2-nummers IMO.
Je hoort op dit album dat ze nog jong zijn en hun weg nog een beetje zoeken. Toch is het wel een fijn album. En er zouden er nog veel betere albums volgen...

October, U2’s tweede, door velen gezien als de minste uit de eerste trilogie. Hoewel deze plaat nummers mist van het kaliber New Years Day en I Will Follow, vind ik ze niet slechter. Al is October is ook nog niet die grote sprong voorwaarts. Maar wel een consolidatie van de pas verworven status.

Met Steve Lillywhite opnieuw als chef in de studio borduurt U2 stevig verder op de sound van Boy. Geïnspireerde postpunk met The Edge in de spits, een opvallende rol voor de drums van Larry Mullen jr. en het accent ligt (nog) nadrukkelijker op het geloof.

Het schijnt dat onderlinge religieuze wrijvingen de totstandkoming van October bemoeilijkte. Bono’s songteksten werden gestolen en de studio was al geboekt. Maar toch is het resultaat krachtig en sfeervol.

Het heilige vuur van Gloria brandt hartverwarmend. Een opwindende single, gevlochten rondom zo’n riff uit duizenden, copyright The Edge. Zijn multilayererd gitaarpartijen en riffs vertolken weer een hoofdrol op October, zoals in het fantastische Rejoice.

We horen The Edge ook voor het eerst op piano. I Fall Down wordt gedragen door een prachtig slepende melodie. I Threw A Brick Through A Window laat galmende holle drums horen en gitaren die in de studio door een ringetje zijn gehaald. Ik ben benieuwd naar de live uitvoering van dit nummer....wil wel eens horen The Edge dit op het podium brengt…

Fire, de eerste single toch, doet het niet voor me. Misschien dat U2 haar eigen sound zo nu en dan net iets te veel kopieert? Wat dat betreft komen Tomorrow en October als geroepen.

Bij het titelnummer had Bono zijn teksten eigenlijk best voor zich mogen houden. Bij iedere pianonoot zie je bladeren verkleuren. Pure schoonheid…

With A Shout is een ander hoogtepunt, het laatste eigenlijk. Of ik moet Is That All? meerekenen, die veredelde jamsessie die in verkapte vorm op Under A Blood Red Sky terugkomt.

Waar Boy teert op de klasse van songs die er al tijden lagen (een aantal toch…), daar werd October tussen tournees en optredens in recordtempo uit de (heilige) grond gestampt. Daarom is October die uitstekende moeilijke tweede.

Ze hadden hier wel de pech dat het song materiaal van Bono gestolen werd; juist toen de opname studio al besproken was; waardoor ze snel met nieuw spul moesten komen.

Hmm, dat was toch een grap? Was dit waarom ze niet serieus werden genomen toen de teksten en nummers écht waren gejat voor Pop?*

*Ik ga mijn bronnen opzoeken om dit te ondersteunen. Het tijdstip nodigt daar nu niet echt tot uit

Correctie van mijn kant, Deric Raven heeft idd gelijk. Ik moet ook geen dingen bedenken om drie uur 's nachts...

Je kunt ook niet overal van op de hoogte zijn.

Helemaal mee eens hier druipt de energie vanaf, zeker het rock palast concert wat ze gaven naar aanleidng van promotie van dit album. Voor mij blijft dit de ultieme U2 plaat

Het is een beetje een flauw trucje geworden. Nu wordt er bij elk nieuw U2-album demo's en/of songteksten gestolen of verloren.

Hier geloof ik het zeker nog, want de vroege U2 had dergelijke promotie-acties niet nodig.

@sebas: Ze waren niet gestolen; hij is ze kwijt geraakt.

Ah, dat wist ik niet.

Tomorrow het nummer wat automatisch in mijn hoofd opkomt als er iemand overlijdt.

Dan zie ik die zwarte wagen stopprn voor de deur.

Op dit album het voor mij beste U2 nummer ever nml "Tomorrow".
Wat een dramatiek en spanningsopbouw hierin, echt fantastisch !

Sluit de gordijnen, ga op de bank liggen en neem dit nummer tot je.
Zouden ze dit ooit live gespeeld hebben ?