Interpol - Turn On the Bright Lights (2002)

Vind ze allebei van uitzonderlijke kwaliteit. Ze staan beiden in mijn top 10. Ga hem nu ook maar weer eens draaien.

Nick Drake - Five Leaves Left wordt nog hoger gewaardeerd, maar dat kan ik toch echt niet vergelijken met Interpol hoor. Net als The National niet.
Wat mij betreft is Interpol wel wat beter maar daar zullen velen anderen het niet mee eens zijn

Bedankt Dikkop, zal ik zeker eens doen Ik kijk er naar uit om de andere albums van Interpol te beluisteren, hoewel het zeker niet beter zal zijn als dit. Maar even dit eerst kapotdraaien Ben hem nog steeds van belang niet beu en heb deze als elke dag minstens 1 keer opgezet, meestal bij het in slaap vallen met dit op de achtergrond, waardoor ik de eerste helft van dit album bijna van buiten ken

Als ik dan toch even een 'flaw' mag geven op dit album, is het wanneer hij de titel zegt in het begin van nr. 8. Ik weet het, het is maar een klein stom detail maar het haalt me helemaal even uit de sfeer dat dit album uitstraalt. Jammer dat ze dat er in hebben gelaten. Ik haal dit detail aan omdat er zoveel kleine details zijn op de nummers van dit album die zo heerlijk zijn. Maar het zijn die details (die soms enkele seconden duren) die het album zo meesterlijk maakt voor me.

Ik ben ook eens naar de teksten beginnen luisteren en besef dat ze eigenlijk op niets slaan en vrij grappig bedoeld zijn? Het lijkt alsof hij de tekst heeft geimproviseerd terwijl hij zong, maar kan onmogelijk omdat ze perfect passen op de noten van de muziek. Ik heb hier helemaal geen probleem mee maar moet eens de lyrics lezen, en zien waar het echt allemaal over gaat. Toch wel een heel boeiend onderdeel op dit album, die lyrics

Ik heb bij dit album altijd het idee dat de hond van Paul Banks de teksten heeft opgegeten de dag voor de opnames begonnen, en hij toen on the spot wat nieuws moest bedenken omdat ze maar twee weken studiotijd hadden.

Volgens mij schrijft Banks de teksten niet.

Lekker vermakelijk album, de instrumenten worden heerlijk gespeeld .

Wie wel dan?

Vind je d'r nog steeds niks aan Eveningguard?

Ik hoor het bijzondere wat jullie horen niet nee. Te teksten zijn nog altijd bagger en de nummers saai.

Je vindt het best heel slecht als je het bagger en de nummers saai vindt, maar toch noch 2 sterren hmm..

Dan vind ie toch nog iets goed

Yep, maar dan zou zijn woorden niet kloppen met zijn sterren . Als ik iets saai en bagger vind, dan krijgt het niet meer dan 1 ster .

Ik vind de gitaarsound wel aardig. Punt.

Alleen voor de gitaarsound 2 sterren

De spil is volgens mij Daniel Kessler.

Maar volgens wiki weer niet...dus ik zal het wel fout hebben.

Paul Banks - Wikipedia - nl.wikipedia.org

Ja, en voor sommige overgangen.

welke dan?

Je kan ook nergens meer een cijfer hoger dan 0,5* geven zonder jezelf te verantwoorden.

Kessler is verantwoordelijk voor het merendeel van de gitaar sound, Banks zeker voor de teksten.

Blijft voor mij mijn all time favourite... Album dat van voor naar achter en omgekeerd goed is. Nergens een zwak moment, aangezien het algemene niveau zo hoog is - dit album bestaat enkel uit steengoede nummers en goede nummers.

Prachtige cd! Ik ga naar de "OOR"-site om hem even in mijn top 10 van de laatste 40 jaar te zetten. Keuze uit 440 cd's: hij staat er niet tussen. Tja, wat valt er dan nog te zeggen!

Uhm, wat dacht je van deze:
'Lieve Oor, hierbij zeg ik mijn abonnement op. Afgelopen december al geblunder met een live-recensie van de band die het beste album van de jaren '00 heeft afgeleverd, nu kan ik er zelfs niet op stemmen in het kader van mijn favoriete 10 over de afgelopen 40 jaar.'

Zoiets? Succes

Ik kan Oor er geen ongelijk in geven eigenlijk. Goeie plaat dit, maar zelfs niet in mijn top 10 over 2002. Toen 'ie uitkwam destijds was men er ook lang niet zoveel fuss over als de laatste jaren op deze site.

Het is dan ook een album dat ongelooflijk veel groeit na vele malen luisteren.
Deze plaat wordt in het alternatief milieu toch aanzien als 1 van de beste albums van 2000 tot 2010?

Mwoah, die groei valt wel mee. Na een jaar of 5 begon ik hem minder te vinden en er zelfs wat op uitgekeken te raken (het is niet echt een plaat waar je nog veel aan kunt ontdekken als je hem eenmaal kent, emotioneel is het vrij eendimensionaal). Nu zit ik al een tijdje op 4* en dat vind ik hoog zat.

Hangt ervan af wat je onder milieu verstaat. In Frankrijk is een "voiture du milieu" gewoon een boevenbak (auto) en in combinatie met alternatief wordt het helemaal dubieus.

De eerste twee van Interpol zijn de beste,maar om het nou tot de beste 10 van het eerste decennium te rekenen gaat mij wel erg ver, maar ja ik ben ook niet bij afwisseling een boef.
Mij ging de eenvormigheid op een gegeven moment irriteren en het posers-gedrag on stage en daarbuiten. Het is een band die door sommigen (bijv.Gijsbert Kamer van de VK écht omhoog geschreven is en de verslaggeving bij Lowlands werkte eraan mee). Oor e.d. zijn bijv, nooit zo lovend geweest over Sigur Ros, terwijl dat in de UK een bigger deal is dan Interpol.

En verder zou 'k zeggen kijk eens op lijstjes bij Pitchfork en nog wat andere sites -en hecht niet te veel waarden aan Oor e.d.

Die 440 OOR-albums zijn trouwens samengesteld uit alle eindejaarslijstjes van OOR.

Bij mij is ie trouwens ook minder geworden in plaats van dat ie is gegroeid.

Op Pitchfork staat Turn on the Bright Lights op de 20ste plaats in hun "The Top 200 Albums of the 2000s" lijst. Maarja, uiteindelijk is de beleving van muziek bij iedereen anders. Exacte wetenschap is dit niet. Iedereen zou een andere lijst uitkomen, dus snap ik eigenlijk niet waarom er zoveel belang aan wordt gehecht.

De fun is juist steeds af te geven op die lijstjes, die a. niet kloppen met je eigen 'mental list' en b. onderling ook nog erg verschillen. Die onderlinge vergelijking kan ook boeiend zijn - en soms praten/schrijven redacties platen linea recta de hoogte in -klassiek voorbeeld was voor mij Oor en Mirror Blue van Richard Thompson; Ane Brun is nog zo'n voorbeeld en er zijn meer.

Stuitend in die lijst van Pitchfork vind ikbijv de totale afwezigheid van bepaalde soorten electronic (Boratto, Four Tet, Pantha du Prince) en de buitengewone geringe aandacht voor sterk opgebloeide cross-over muziek (ik noem een Beirut) - al met een alis het een redelijk blanke US-gefocuste lijst, waar ik geen bouillon van kan trekken.