Interpol - Turn On the Bright Lights (2002)

Had net zoiets van 'goh, laten we deze nog eens proberen!' en nu na het eerste nummer begint het kwartje eindelijk te vallen! Kom maar op met de rest v/d plaat!

Op basis van deze website een paar keer geluisterd, maar het is echt niet mijn ding. Het eerste liedje is: dengdengdengdengdengdeng, het tweede: pongpongpongpongpong. En zo gaat het maar door. Ik heb veel betere zangers gehoord, veel gevarieerdere composities, betere gitaristen, enz. Wat ik *wel* positief vind, is de bassist. Die kan er wel wat van!

Niks om je zorgen over te maken; de gebruikelijke reactie van iemand die dit slechts enkele keren heeft gehoord. Bij mij duurde het zes maanden voordat het spreekwoordelijke kwartje was gevallen. Blijf het proberen als je wilt begrijpen waarom velen dit zo'n geweldig album vinden, doe het niet als het uberhaupt kansloos is (je mist dan wel wat). Succes!

Wat ik altijd en nog steeds zo straf aan dit album vindt is dat het iets ongemeen sombers en duisters heeft, maar tegelijkertijd ook doet opkijken ....Misschien wel een beetje als het leven in een grote stad. Soms somber, lastig en bedrukkend, maar tegelijkertijd ook bruisend, energiek en hoopgevend. Ken weinig albums die zo'n sfeer neer kunnen zetten en dat maakt nu nog steeds evenveel indruk als na de 1e luisterbeurt.

Mij werd laatst verteld dat The National niet zo heel goed is, ze doen slechts wat anderen beter hebben gedaan. Zoals wat dan? Vroeg ik me af. Interpol bijvoorbeeld. Het zegt me niks, heel vaag in me achterhoofd misschien.

Ik ben dus maar meteen het Magnus opus van Interpol gaan beluisteren en ik kon eigenlijk niet anders dan het meteen te gaan vergelijken met The National. Al kan je natuurlijk niets zeggen over kwaliteit na 1 luisterbeurt, wel valt er wat te zeggen over de vergelijking zelf. Dit is natuurlijk veel sneller, veel meer echte gitaar muziek. Het deed me meteen denken aan the Editors. Ik begrijp de vergelijking op zich wel, want de sfeer die neergezet wordt is vergelijkbaar. Heel droevig, maar toch ook hoopvol en bovenal heel mooi. De zanger is ook wel een beetje hetzelfde.

Dit wil me nog niet echt raken, al vind ik het wel gewoon lekker om naar de muziek te luisteren. NYC vind ik in ieder geval al prachtig. PDA en Obstacle 1 kende ik al van mijn zus, die dit een paar jaar geleden nogal vaak opzette.
Hopelijk is dat de beste overeenkomst tussen the National en Interpol: Het duurt een tijdje voordat het echt inslaat.

Eerder andersom hoor. En Interpol is veel beter natuurlijk


Zeker waar. Maar voor de rest vind ik de vergelijking tussen The National en Interpol wat ver gezocht. Ik zou het eerder vergelijken met Joy Division. Interpol wordt dan ook vaak de nieuwe Joy Division genoemd. Ikzelf ben van mening dat ze goed naar Joy Division geluisterd hebben, maar toch hun eigen stijl behouden hebben. Daarom ook een plaatsje in mijn top-10

De vergelijking tussen The National en Interpol zie ik ook niet zo. Interpol , vooral gitaarmuziek met tempo erin (over het algemeen). The National , wel wat gitaren maar voornamelijk blazers, piano , drumwerk en een laag tempo over het algemeen. Tevens is de spiraal van hun carriere exact tegenovergesteld. Interpol is na het debuut steeds verder afgezakt terwijl The National juist enorm is gegroeid na hun debuut. Maar gister weer geluisterd dit , blijft natuurlijk een toppertje !

Tot aan Boxer natuurlijk, daarna ging het weer licht bergafwaarts. Maar dat is een smaakkwestie natuurlijk en een beetje van het topic af ook.

Er zit toch ook wel een kleine overeenkomst in. De eentonige sound (niet negatief bedoeld). Bij Interpol zijn het de gitaren die constant up-tempo zoals rkrijger zegt dengdengdengdeng doen, bij The National zijn het de drums.

En de sfeer die ModaSnr beschrijft vind ik ook wel een beetje terug bij The National:
Daarbij is die stad voor beide bands New York.

Maar muzikaal is het zelfs een compleet ander genre.

Obstacle 1 is echt een geweldig nummer, kan ik echt uren achtereen naar luisteren.
jammer genoeg weet de rest van 't album me bar weinig tot helemaal niet te grijpen, en heel soms vind ik 't gewoon slecht.

Wat een dag. De hele dag heeft de zon zich niet laten en vervolgens begint het ook nog eens te regenen. Ik heb anderhalf uur voor niks naar nergens gereisd en nu blaas ik weer mijn eigen aftocht naar een stad waar ik ook niks te zoeken heb. En dan nog eens die snijdende wind!

In de trein volg ik de regendruppels die zich gezamenlijk over de lengte van de lege coupe bewegen. Het is 's middags, maar de lucht wordt alleen maar grijzer. Zelfs de intercity waar ik inzit heeft zich verschuilt achter een traag rijdende stoptrein. De conducteur, de mensen die bij de spoorwegovergang zie wachten en ik, we hebben allen deze hulpeloze dag al opgegeven. We willen dat iemand weer gewoon het grote licht aandoet.

Zodra ik Interpol opzet, gebeurt er iets raars. De voorbijtrekkende wereld wordt nog 3 tinten grijzer, mijn medepassagiers kijken nog onvriendelijker en de trein heeft 10 minuten extra vertraging. Maar het boeit mij allemaal des te minder. Ik hoop ten zeerste dat ik mijn aansluiting mis. Dat ik gedoemd ben om te wachten op dat moedeloze station. Dat de kou zich de weg vindt onder mijn jas. Dat de ijzige regen traag mijn nek in rolt. Dat de wind mij de tranen uit de ogen slaat.

Aangekomen op station Amersfoort zie ik mijn trein net wegrijden. Volgende komt pas over halfuur. En oh ja, ook die heeft weer de nodige vertraging.

Oh, wat een verrukkelijke, hulpeloze, grijze dag.

Prachtige recensie

Ik kan me ook helemaal in je recensie vinden!

Op een druilerige dag als deze, werkt ie het beste vind ik .

Thanx, iedereen!

Het is niet zozeer een recensie, maar vooral een sfeerschets toch Guitarwally? Ik draaide het album in 2003, toen het net uit was met het vriendinnetje waar ik van dacht dat het wel eens 'echt' zou kunnen zijn.. Aan het eind van 3 of 4 sessies was ik altijd behoorlijk dronken, ik ben ook meerdere keren in slaap gevallen (geen negatieve connotatie overigens..) terwijl dit album opstond.De nummers zijn in mijn ziel geboetseerd inmiddels...

Tja, een recensie, een sfeerschets... Zoals je zelf al laat zien, schrijf je op wat het album met je doet, hoe je het album ziet. Het is dan niet iets wat je in een magazine kan zetten, maar ik vind dat het wel degelijk een recensie kan noemen.

Ik vind deze recensie meer zeggen dat zo'n standaard recensie waarbij alle nummers een voor een langs worden gegaan

Om verschillende redenen komt de review later, maar ik kan alvast wat vertellen over dit album. Deze melancholische plaat heeft wel iets. De melancholische emotie die ik heb tijdens het luisteren van dit album spreekt me wel. Sowieso is het al een prestatie om er voor te zorgen dat ik een bepaalde emotie vast houd tijdens het beluisteren van een album. Nu denken jullie wellicht dat ik geen minpunten heb, maar die heb ik wel. Zo komt de zang soms eentonig over zoals op Hands Away en Stella Was a Diver and She Was Always Down en staan er toch wel wat mindere nummers op zoals Obstacle 2. Nu behoren die eentonige nummers als Hands Away en Stella Was a Diver and She Was Always Down wel bij mijn favorieten, samen met Untitled en Leif Erikson. Dit album is goed, maar verdient niet de volle vijf punten. Dat komt door de eentonigheid die soms aanslaat en de mindere nummers als Obstacle 2.

Als de eentonige nummers tot je favorieten behoren, kun je de eentonigheid toch geen minpunt noemen?

Hij heeft echt waar héél wat tijd nodig gehad bij mij, maar nu is het overduidelijk... Ik grijp ontzettend dikwijls terug naar deze plaat (heb hem wel pas laat leren kennen) en hij verdient ondertussen een welverdiende plaats in m'n top 10, iets wat ik nooit verwacht had na pakweg een eerste 5 luisterbeurten.

Geweldige cd, ik vraag me af wanneer of uberhaupt 'of' hij me ooit gaat vervelen.

[ Ik zal Interpol-Interpol me hoogstwaarschijnlijk ook nog wel aanschaffen, maar toch al even de vraag: is ie de moeite, die 'laatste nieuwe'? ]

Dat moet je natuurlijk zelf uitmaken.
Je kan de nummers eerst beluisteren op youtube.

Nou youtube vind ik anders geen goed medium om fatsoenlijk naar muziek te luisteren. De kwaliteit is vaak slecht(niet altijd).

Je krijgt wel al een idee over de kwaliteit van de nummers.
En vooral: Het promoten van illegale praktijken is hier verboden.
Nuja we gaan off topic.

Alles wat gezegd moet worden over dit album is al gezegd. Superalbum!
Hoewel ik persoonlijk de opvolgers Antics en Our Love to Admire net wat beter vind, maar zoals gezegd dat is persoonlijk....

Ik moet wel zeggen dat ik nooit een album zo vaak heb moeten luisteren voor het kwartje écht viel. Denk een keer of 25.

Hoe heb je dat volgehouden, 25 keer een album luisteren zonder kwartjes (waardoor je het dus, denk ik, niet zo heel goed vond)?

Ik vond het in het begin inderdaad niet geweldig, maar ook niet slecht, dat heb ik wel vaker. Zo'n album draai ik dan gewoon een paar keer op de achtergrond, en uiteindelijk valt het kwartje wel een keer.

Moet er wel bijzeggen dat ik door de reputatie van deze plaat ook wel het vertrouwen had dat het nog een keer ging komen, anders hou je het inderdaad niet vol.

ik luister nu de editors en die stem van die gast lijkt precies op de stem van de zanger van interpol niet normaal alleen is interpol veel beter natuurlijk!