Interpol - Turn On the Bright Lights (2002)

Deze hype heb ik geloofd, en daar heb ik nooit spijt van gehad. Moeilijk om in te komen, maar als je het eerste obstakel hebt gehad (hihi) valt de rest ook makkelijk. Één van dé platen van deze eeuw. Vijf sterren.

Ja ik vind Jeff Buckley en Mariah Carey ook op elkaar lijken, ze zingen allebei met een hoge stem.

Edit: oh nu zit ik wel erg te happen zeg

Stenig me niet, mensen, ik heb hier een polemiek in gang gezet, meen ik. Net nadat ik mijn vorig berichtje heb getypt (zoek het maar op) ben ik TOTBL gaan beluisteren en ziehier mijn uitgebreid verslag.

Om te beginnen met 'Untitled': eenvoudige riff die zowaar raakt. Vooral die drie laatste 'aanslagen' op de gitaar, waarna de riff gewoon opnieuw begint en zo hel het nummer doorgaat. Dit is mooi. Naar het einde toe krijgen we een climax, waarbij voortdurend diezelfde noot wordt gespeeld, met af en toe een halve noot lager/hoger (beetje vergelijkbaar met het einde van 'The New', maar lang niet zo goed natuurlijk ).

Zo, van Obstacle 1 heb ik gezien dat het bovenaan het lijstje der favoriete nummers staat. Ietwat begrijpelijk, ietwat zeg ik dus, er zijn nog nummers die hieraan kunne tippen, hierover later meer. Alweer een simpel punkriffje om te beginnen (bij punk zou je echter verwachten dat het riffje zo uitmonden in iets harder gitaarspel, dit is gelukkig hier het geval niet!) En dan dat invallende typische-Interpol-hoge-noten-riffje dat maar blijft duren. Ook de afwisseling tussen hoge en lage noten komt in dit nummer mooi aan bod (na 'Ooh she's baa-aad) Wat ik echter magistraal vind in dit nummer, is de opvallende basriff. Hoge basnoten kom je sowieso al niet vaak tegen, hier echter wel, en dan nog op de momenten waar je ze niet verwacht, vooral bij het begin van 'We can cap the old times..." Amai klasse zou ik zo zeggen! Vanaf 2:38 krijgen we de klagerige-niet-langdradige stem van Banks tijdens de bridge. Op 3:18 volgt een bevrijding, dat vind ik het beste woord om dit stuk te omschrijven, dit blijft duren tot het einde zou ik zo zeggen...

NYC is één van mijn favorieten, ik heb het altijd al gehad voor lange nummers waarvan driekwart instrumentaal is. Prachtig meeslepend stukje muziek, dit hier! Dit refrein is een van de mooiste van de plaat. New York cares... met daartussen wat onverstaanbaar gemompel, wat een charme! Een volgens Interpol accurate beschrijving van New York (de subway is porno? een chaos?) en moest je dit nummer op een begrafenis draaien (sorry), krijg je gegarandeerd een steek door je hart. De drums vallen me ook op in dit nummer. Net na 'I know you've supported me for a long time' (ook al zo melancholisch) krijg je een leuke combinatie van drums voor een drietal seconden, waarna Banks weer verder zingt Ik dacht, ik vermeld dit maar even, voor de mensen die dit nog niet hadden ontdekt. Ten slotte wil ik nog de climax in dit nummer eren, die begint rond 1:55, en uitbarst op 2:07 met zang op 2:31 en vervolgens weer op 2:58 (ondertussen blijft dat hoge gitaarstukje maar verder zweven door het hoofd ). Klinkt als een roep naar bevrijding.

PDA vind ik dan weer iets minder. Zowel de drumintro als de zang. Dat nummer sleept te lang aan (Sleep tight,... altijd datzelfde...) maar bon, 't kan niet al goed zijn. Het gaat iets te snel naar Interpol-normen. Opvallend is dat je ook hier dat typische hebt van Interpol. Een 'solo' bestaande uit één noot (3:08), die in de loop der tijd, wel wat varieert.

Wat me erg verbaast, is dat Say hello to angels op de laatste plaats staat. Ik spreek mezelf misschien wat tegen, maar dit nummer vind ik dan weer niet te snel, in tegenstelling tot het vorige). De catchy riff tijdens het refrein maakt het gewoon steengoed (Oooh I see no harm). Het stuk vanaf 'When I'm feeling lazy' is waarschijnlijk het snelste stuk dat Banks ooit gezongen heeft maar het ligt erg goed in het oor. Dat bevrijdend effect krijgen we hier ook vanaf 'This is a concept' (hoor je ook aan de combinatie van instrumenten, het loop op...) t.e.m. Baby you're really the best' waarna het weer hard en donker wordt. Een echt huzarenstuk, dit hier. Op 3:17 weer dat (o ja!) typische gitaarstukje in combinatie met drums, dat ook eeuwig blijft duren waarna we eindelijk de titel van het nummer te horen krijgen. Een mooi afsluiter.

Hands away (weer zo'n driekwart instrument) heeft weer zo'n meeslepend effect (minder dan NYC, maar toch) en staat toch opvallend laag in de favo-lijst. Elke 16 keer komt er weer een instrument bij, wat weer zorgt voor een (prachtige) kakofonie. "Home spun desperation’s knowing. Inside your cover's always blown" is een van de mooiste regels tekst van de plaat. Krijgen we ook een viool of is het een subliem effect van de keyboards? In dit nummer krijgen we alles een keer te horen en dit is net genoeg, anders zou het gewoonweg afbreuk doen aan de originaliteit van dit magistrale nummer.

Obstacle 2 is minder dan Obstacle 1 (als ze al iets met elkaar te maken hebben) Alweer is hier het hier de basriff die ik het best vind. Nog een noot eruit 'persen' na een regel tekst, dit valt onmiddellijk op. Pixies-momenten op deze track ook, de zoektocht laat ik aan jullie over. "Friends don't waste wine when there's words to sell" alweer een fenomenaal stukje citaat.

Dit is de laatste keer dat ik over de bas spreek. In 'Stella...' komt die namelijk weer mooi uit, samen met gitaar en drums, trouwens. Tijdens 'Days Daze Days Daze' is er een prachtig opbouwend samenspel. Bas en drums stoppen abrupt om dat weer in te vallen. Dit gaat verder in de tweede vers (She broooke away!) en tijdens 'she broke away broke away' krijgen we het dan iets harder voorgeschoteld. 'Stella I love you Stella I love you, een verloren liefde? Verder niet echt nog hoogtepunten is dit nummer, maar het blijft wel aanstekelijk goed

Roland is voor mij een minst goede nummer van de plaat. Banks zingt misschien niet slecht, maar dat effect alsof hij door een megafoon schreeuwt, kan niet zijn. Je herkent zoals altijd weer Interpol, maar daar blijft het dan wel bij. We krijgen ook een minisolo waarbij buiten de toonladder wordt gespeeld, en dit klinkt (voor het geheel) nog vrij goed. Maar al bij al, zwak nummer.

En nu komen we bij m'n ander favoriet nummer 'The New'. Eenvoudige, uit basisakkoorden bestaande intro, die niettemin aanslaat. Duistere, droevige eerste vers, een gevoel van er-is-niets-meer-aan-te-doen 'I wish I could live free' zegt genoeg.Een eerste bevrijding (ja hoor alweer) bij 'baby my heart's been breaking' gecombineerd met een angstwekkend goed passend stukje gitaar. I can't pretend I need to defend e.v. is alweer een subliminomenaal stuk tekst dat recht door je hart gaat. Doet me trouwens wat denken aan 'Pace is the trick' van hun laatste album. Eerst een duistere eerste vers, dan een opbouwend pre-refrein en dan een uibarstend refrein. Ook weer die één-noot-tellende solo, waarbij de gitarist tijdens de solo op één of andere manier zijn snaar verlaagt... Raadsel! Het instrument eist hier alweer de hoofdrol op en terecht, dit nummer is van onecht hoog niveau.

Uiteindelijk komen we aan bij 'Leif Erikson'. Niet mijn favoriete nummer, maar wel in de top 6. Inderdaad een mooie tekst, al moet ik daar nog wat meer tijd in steken. Niet zo'n happy nummer, me dunkt. Ligt goed in het gehoor ('I left my urge in the icebox', duidt denk ik op het feit dat hij op dat moment gevoelloos is en niet serieus kan zijn). Ik vind het eigenlijk wat doordrammen op een eentonig niveau, maar bon, het is inderdaad niet slecht.

Zo, ik hoop dat ik mijn misstap heb goedgemaakt en dat jullie nu geen bloeddoorlopen ogen hebben, door 3 uur aan een computerscherm gekluisterd te zijn geweest. Cheerios
Nicolas

mijn top 11 van deze plaat:
1. The new
2. NYC
3. Hands away
4. Untitled
5. Obstacle 1
6. Leif Erikson
7. Say hello to angels
8. Stella was a diver and she was always down
9. Obstacle 2
10. PDA
11. Roland

't was inderdaad een hele zit, maarrrruh ondanks dat je het "steengoed" en een "huzarenstuk" noemt komt Say Hello To The Angels in je top 11 er ook een beetje bekaaid vanaf. Helaas, zou ik zeggen, want het nummer kan wel een zetje omhoog gebruiken.

Ok, ik neem terug dat dit album nooit een 4,5 zal worden want dat is het geworden. Waarom? Ik luister hem nu voor de 7de keer en hij wordt beter en beter. Ik ben zelf van Untiteld en Obstacle 1 zeer goed gaan vinden maar nog steeds vindt ik ze de twee mindere nummers. Deze plaat begingt langzaam zijn schoonheid nog meer te open. Is het zo origeneel? Eigenlijk best wel(ik maak de verglijkingen maar eens niet). Zijn er betere albums als dit? Ik kan er uit mij hoofd makkelijk 50 opnoemen, maar dit deduut is gewoon geweldig. De andere twee vindt ik maar herhalingsoefeningen, geen zwakke maar ook niet al te goed. Dit zal voor mij altijd mij enigste Interpol album blijven, zoals ik al eerder zeg is een Interpol voor mij eigenlijk een 'One Trick Pony' maar wel een van geweldig nivea. Leuk dat de nieuwe CD zo goed werdt ontvangen, maar eigenlijk is het maar een 3 de hands plaat vergeleken met dit. Waar hier alle tracks onzettend goed zijn is op Our Love To Admire twee tracks die een erge inpact hebben: The Lighthouse en Rest My Chemistry. Ik mis de spanning die hier nog onzettend aanwezig is. Is Interpol egocenterisch geworden naar dit groei-briljante, nee. Ze blijven hunzelf maar de platenmaatschapij wilt om de twee jaar een nieuwe plaat hebben en dan val je in de herhaling hoe goed je debuut ook is als je niks nieuws in je muziek stopt. Wat hier onzettend nieuw en mooi klinkt is verloor zijn glans snel bij zijn opvolgers. Paul Smith's stem kan me eigenlijk bijzonder bekoren, vroeger was dat het grootse probleem. Maar platen kunnen naar je toe groeien of verstoten worden. Deze groeit en groeit en de andere twee zijn na twee keer luisteren alle twee verstoten. Dus wat ik over de andere twee denk is wel duidelijk nu maar dit is gewoon geweldig goed en zal nog vaak afgespeeld worden. Ik gok een 23% kans op een 5 ooit. Redelijk veel maar goed. Het groeit.

@ D-Ark

Volgens mij is de zanger toch wel Paul Banks

, O ja. Ik zat in de war met de zanger van de .... in de war.

Got to be some more change in my life

Mooie recensie trouwens!

Nu ben je wel heeeel erg in de war... waarschijnlijk bedoel je Maxïmo Park?

Nee, de editors.

Tom Smith vs. Paul Banks vs. Ian Curtis misschien nog eens

Als dat megafoon-geschreeuw je niet aanstaat zou ik de "demo-versie" op Fukd ID #3 eens luisteren, daar zingt paul nog normaal. En daar bevalt de bas, waar je in de andere nummers zo dol op bent , je misschien ook beter.

Leuk om te zien dat door de nieuwe plaat meer mensen op zoek gaan naar dit juweeltje!

Hee Geert, ik zie dat rodrigo y gabriela op 1 staat in je rotatielijst. heb je ze toevallig niet op pukkelpop gezien in augustus, of het vergelijkbare lowlands? want ik heb die namelijk wel/ook live gezien en... wow, die combinatie van zware bas en latin solo's... ach ik moet het je niet vertellen zeker? is het eigenlijk opzwepend op de plaat, want dat was het alleszins live, met liveversies van wish you were here en stairway to heaven...

Ben ik altijd voor in

Iemand naar Vorst Nationaal op 23 november (voor Interpol uiteraard) ?

Was het maar zo'n feest

²

Opvallend dat dit album uit 2002 nu nog zó hoog in de rotatie lijst staat, dat zegt toch wel wat over de kwaliteit van dit album, denk ik zo...

da's inderdaad wel opvallend ja, maar met je conclusie ben ik het niet zo eens.. waarschijnlijk de meest overgewaardeerde band van de afgelopen 5 jaar..
mijn liefje luistert er helaas ook vaak naar.. dit vind ik van de 3 wel hun beste plaat (muzikale ontwikkeling; saai-saaier-saaist). het enige wat het nog een beetje draaglijk maakt zijn de hilarisch slechte teksten.

Ieder zijn mening/smaak uiteraard, maar vind dit nogal overtrokken.
Ben absoluut geen teksten man, maar dacht dat de teksten van Interpol toch best aardig waren over het algemeen....

Vele mensen zouden fier zijn als hun liefje zo een goede smaak heeft.
Verder natuurlijk totaal oneens met je opmerking, dit is waarschijnlijk na Lateralus het eerste album in de top 250 dat daar puur om zijn kwaliteit staat, dus om dit nu overgewaardeerd te noemen.
Je vergeet ook dat de doorbraak van Interpol er pas gekomen is met Antics (en de single Evil). Ten tijde van TOTBL waren er bitterweinig mensen die Interpol reeds kenden.
QQua teksten heb je natuurlijk wel gelijk, die moet je er gewoon met een korreltje zout bij nemen.

..dat is ook maar een mening...

Absoluut, dat was echt een vreemde uitspraak

Zo vreselijk jammer. Ze spelen in Novemer in Tilburg en ik kan er niet bij zijn. Why oh why moeten sommige ouders in Friesland gaan wonen? Hopelijk komen ze in 2008 op een festival oid, zou wel aardig van ze zijn.

Wie gaat er allemaal naartoe?

Ik heb ze al 2x live gezien. Het is wel de moeite waard maar ze brengen niet enorm veel extra zoals de Kaiser Chiefs en Klaxons dat bijvoorbeeld wel doen.

Als ik die echt vreemde uitspraak ook wat mag staven.
Wanneer ik de top van de MM top 250 bekijk dan zie ik daar bands die bij de muziekliefhebber niets verkeerds kunnen doen (Radiohead, Pink Floyd ), Bands die automatisch populair zijn omdat ze op een vrij mainstream publiek mikken (U2, Coldplay, Muse, Peppers), typische MM-hypes (NAS, Wu-Tang), en nog enkele andere.
Interpol, toen nog een beginnend bandje, staat daar toch wel zeer knap tussen met hun debuut, en dat is niet dankzij airplay, reclame of wat dan ook -dat hebben ze immers nooit gekregen-, wel omdat ze een zeer knap debuutalbum gemaakt hebben.
Pas op, ik zeg daarmee niets mis over al die andere artiesten, het was enkel mijn reactie op de persoon die TOTBL zo overschat vond.
Je hoeft het natuurlijk niet met me eens te zijn, het is inderdaad maar een mening en Feeder mag dat een echt vreemde uitspraak blijven vinden.

wel grappig dat je dat zo beschrijft, interpol is in mijn ogen juist een perfect voorbeeld van een mainstream hype die bij wat jij 'de muziekliefhebber' noemt niets verkeerd kan doen.

Interpol was ten tijde van de release van Turn on the bright lights echt nog geen mainstream, dat is later met Antics en met name Our love to admire pas gekomen.

Ik vind dit sowieso geen mainstream album; de nummers zijn absoluut niet volgend het mainstream principe (couplet, refrein, couplet, leuk melodietje eronder) opgebouwd en gaan instrumentaal veel verder dan een mainstream band als de Peppers.

Weinig mainstream muziek luisteraars zullen The New een wereldnummer zullen vinden, terwijl ik zeker weet dat iedereen die dit album vaak genoeg gedraaid heeft het zal herkennen als een van de, zo niet het mooiste nummer van dit milennium.