Interpol - Turn On the Bright Lights (2002)

Tja daarover kan je discussieren, maar voor mij zijn dat Stella, Say Hello To The Angels, Roland en in mindere mate PDA. Geen slechte nummers, maar hierdoor net geen 5* album.

Roland is idd het minste nummer van deze plaat, vind ik ook. PDA is ook niet van de beste. Stella en Say Hello... vind ik echter wel goed.

Ik vind Roland juist awesome, het heeft echt zo'n heel dreigende sfeer, vooral als ze over gaan op het refrein. Dat vind ik echt heerlijk van dat nummer. Ook als je begint na te denken over de tekst, hij lijkt echt nergens op te slaan, maar ik heb eens op wat fora gezocht en er zijn veel theorieen over waar dit nummers nu eigenlijk over gaat
Dat maakt het weer extra interessant...

Het blijft onwaarschijnlijk, elk nummer hier zou een klassieker kunnen zijn, maar toch luistert de plaat nog best als geheel.
En dan nog eens eindigen met The New en Leif Erikson.
Magistraal!

ja, sterk debuut van dit groepje , donker en iets teveel naar joy division geluisterd , wat positief is !!!!

hehe idd

Die verwijzing is al 300 keer langsgekomen en is niets anders dan het napraten van 'critici'. Het enige wat er vergelijkbaar is tussen beide bands is de manier van zingen.

Er is een heel Joy Division nummer waarbij ik kon zien waarom gezegd word dat Interpol een 'opvolger van Joy Division' zou zijn, en dat is Disorder (ook meteen mijn favoriete Joy Division nummer).

Interpol is veel melancholischer: waar ik bij Joy Division altijd het gevoel heb dat het puur donkere muziek is heb ik bij Interpol het gevoel dat het donkere muziek is waaruit toch hoop blijkt. Joy Division is te pessimistisch in vergelijking met Interpol.

Bovendien heeft Interpol instrumentaal veel meer in huis dan Joy Division, wat toch altijd een beetje minimale muziek is vind ik. Luister eens de outtro van PDA of het middenstuk van Pioneer to the Falls en noem me eens een gedeelte uit een Joy Division nummer wat daar tegenop kan.

Ik word een beetje moe van die constante, onterechte vergelijking met Joy Division en/of de Editors. Wat niet wil zeggen dat ik dat geen goede bands vind (ik vind Interpol gewoon beter ).

In die conclusie kan ik me volledig vinden.

Je hebt idd wel gelijk, Kikuichimonji, ik bedoel alleen kan zien dat ze goed naar Joy division geluisterd hebben ,en wat natuurlijk goed is!

Dat interpol beter is kan ik niet zeggen, ze zijn beiden gewoon knetter goed en 2 van mijn favourite bands

Interpol vind ik tot nu toe wat eigenzinniger en Editors wat meer "gebaande wegen op een mooie manier bewanelend". Beide bands zie ik graag live, maar mijn favoriet is toch Interpol. Kwestie van smaak, denk ik.

edit*

Je hebt idd wel gelijk, Kikuichimonji, ik bedoel alleen dat je goed kan zien dat ze naar Joy division geluisterd hebben ,en wat natuurlijk goed is!

Dat interpol beter is kan ik niet zeggen, ze zijn beiden gewoon knetter goed.

Dit is voor mij de meest intelligente rockplaat ooit gemaakt ( of beter gezegd die ik tot nog toe gehoord heb ).
Het is zo intens en krachtig, de nummers zitten zo verbazend goed in elkaar.
Bijna elk nummer neemt een verrassende wending aan, soms lijk ik wel vijf nummers in 1 song te horen. Ik kan best aannemen dat dit voor sommigen opportunistisch geknoei is, ik blijf het echter geniaal vinden.

Ik kan me helemaal in je verhaal vinden Lost Higway. Mijn eerste luisterbeurt van TOTBL zal ik ook nooit meer vergeten. Ik kwam superlatieven tekort. Nummers werden alsmaar beter en gaven hun geheimen pas prijs na meerdere luisterbeurten. Dit is voor mij de ultieme groeiplaat. Briljant en in zijn soort ongeëvenaard.

1 van de beste albums in m'n collectie

geen enkele nummer dat ik er slecht op vind

maar m'n favoriet blijft nog altijd "Leif Erikson"

Erg goed album, het enige echte vervelende in deze CD vind ik het refrein in PDA. De rest van het lied vind ik overigens wel erg goed! Erg jammer dat het refrein dan zo vervelend is, vind ik dan.

Sleep tight, grim rite, we have two hundred couches ........

Hoezo slecht refrein? Dodelijk goed stukje als je het mij vraagt.

Ik heb overigens nooit gezegd dat het slecht was, het was mijn mening dat ik het een vervelend stuk vond.Maar blijkbaar verschillen meningen, Ik vind het iniedergeval jammer dat het stuk erin zit, want de rest van het lied vind ik geweldig.

Ik had heel wat verwacht van deze band gezien de notering van de albums.Ik ben erg teleurgesteld.Antics vind ik op t eerste gehoor beter.

Dat vond ik ook lange tijd, en zo nu en dan komt die gedachte nog weleens in mij op, maar antics weet mij uiteindelijk niet tot het einde te boeien, na c'mere is het niet veel meer.

Dit album echter, moest ik in eerste instantie heel erg aan wennen, maar al het hierboven genoemde is zeker waar. Deze plaat begint te groeien als kool als je hem een paar keer luistert. Er is zoveel te horen in ieder nummer, dat het bij de eerste luisterbeurt eigenlijk teveel is om te waarderen.

Tegenwoordig staak ik al mijn bezigheden wanneer ik semi heilige nummers als obstacle 1 en stella hoor

Oei, wat gaat dat dan zijn als je het geniale van The New en Leif Erikson ontdekt?

Mooi om te lezen, ik kan het ook niet over mijn hart verkrijgen om The New op pauze te zetten. En als mijn telefoon gaat tijdens dat nummer neem ik hem niet op

Overigens moet ik bekennen dat ik Antics eerst ook beter vond. Op zich logisch, want het is een vele makkelijkere plaat. Een hoop singletjes slaan toch wat beter aan dan een plaat die over zijn gehele lengte een donkere sfeer uitademt.

Echter, als je deze plaat vaker luistert begint langzaam maar zeker de genialiteit vat op je te krijgen. Het begint met Leif Erikson en de outro van PDA, maar voor je het weet vind je elk nummer even briljant. De gelaagdheid is in elk nummer zo vreselijk goed dat je zelfs na 50 keer luisteren nog nieuwe dingen blijft ontdekken. Geen andere, hedendaagse band in het genre die dat weet klaar te spelen. Het is eigenlijk gewoon postrock met wat minder instrumenten, wat kortere nummers en zang.

Het knappe is juist dat deze, in tegenstelling tot Antics, ook nog eens als een geheeld aanvoelt. Er is in mijn ogen maar een andere plaat waarvan elk nummer subliem is en die dat als geheel eveneens is, en dat is dan ook de nummer 2 in mijn Top 10 .

Op een gegeven moment grijpt de donkere sfeer van het album je, en daarna kom je erachter dat het hele album niet verdoemdheid uitstraalt, zoals het veel te vaak ten onrechte aangehaald 'voorbeeld' Joy Division, maar juist hoop.

Het knappe is dat dit zowel uit het instrumentale gedeelte als de tekst blijkt. Luister maar eens naar een NYC ("but New York cares...") of een Leif Erikson ("I picture you and me together in the jungle, it will be okay").

Om maar af te sluiten met de perfecte samenvatting uit het absolute meesterwerk op deze plaat, The New: "One day we'll live together, and life will be better".

(Pfff, heb ik weer veel meer getypt dan ik van plan was )

Zoiets heb ik ook al gedacht, ik vind dit meer aanleunen bij de postrock dan bij de post-punk. Verder is dat natuurlijk niet zo belangrijk al die genres, over het feit dat hier eigenlijk geen verkeerde noot opstaat zijn we het zowiezo eens.

Gewelidige cd, lekker melodieus in het gehoor en eigen sound.Stem verhoogd naar 4,5 ...en de mijn top 10 in gegooid.

De tranen stonden me gewoon gelijk in de ogen na luisterbeurt één. Als ik wist dat dit zo dicht bij post-rock ligt, eigenlijk gewoon post-rock (light) is, had ik deze nooit zo gelaten voor wat 't is. Ook ik schaar me bij de grote groep liefhebbers van deze plaat. Simpel maar ijzersterk en zeer sfeervol. Ik had 'm net afgeluisterd maar heb 'm gelijk maar weer aangezet.

Ik ken maar weinig platen die me al letterlijk bij seconde één mij in zijn greep heeft. Zo snel wordt ik gezogen in deze fascinerende plaat. Untitled is ook gelijk een van de betere nummers. De gitaren galmen mooi door en de drums zijn strak ondersteund door een geweldige donkere stem. Deze formule wordt de hele plaat vastgehouden zonder een moment van afzwakking of verveling.

De eerste Obstacle gooit dan wat meer tempo erin en is nog strakker dan het vorige nummer, de gitaren worden op weer op een prachtige manier met elkaar verweven en de zang blijft op de achtergrond, wat doet denken aan shoegaze.

NYC doet zowaar de stad NYC voor me opdoemen, in de nacht. De metrostations en straten zijn verlaten en het is koud. Vanuit een metro zie ik dan heel New York aan me voorbij gaan. Het tempo ligt lager dan in de meeste nummers en het gitarentrucje wat de hele plaat wordt vastgehouden doen ze hier het mooist. Dit is zo'n nummer waar het woord 'sfeer' voor is uitgevonden. Beste nummer van Turn on the Bright Lights.

PDA voert het tempo dan weer omhoog en laat de teksten iets meer op de voorgrond komen. Een donkere en erg sterke tekst.

Say Hello to the Angels moet wel een hit geweest al zeg ik het zelf. Dit nummer is het meest recht toe recht aan, vooral de gitaren zijn extreem lekker.

Bij Hands Away beginnen de emoties op te komen. Dit nummer begint opvallend kaal zonder drums, met enkel gitaren en de zang is een stuk rustiger dan voorheen. De synthesizers geven dit nummer nog meer sfeer dan het al had. Erg mooi, jammer dit het nummer dan maar zo kort duurt.

Het tweede obstakel brengt dan weer de snelheid terug van voorheen, wat aangeeft dat dit album ondanks dat elk nummer dezelfde stijl heeft, toch afwisselend is. De drums zijn vooral erg lekker.

Stella Was a Driver is het langste nummer voor zover je op deze plaat van lang mag spreken. Ook een van de mooiere, en dat is weer omdat die gitaren hier zo mooi door-echoën, zoals ook in NYC.

Roland is het felste nummer van deze plaat. Snel, veel energie, flink wat meer distortion dan anders en de stem is klinkt vrij vreemd. Vooral de laatste dertig seconden zijn geweldig.

The New is het best opgebouwde nummer. Mede daardoor een van de hoogste hoogtepunten. Waar andere tracks niet echt de tijd nemen om even op te bouwen (wat geen nadeel is), doet deze dat wel. Ze mengen zowaar ook spanning in dit nummer. Twee keer bouwen ze op om tot een uitbarsting te komen. En die zijn ijzersterk.

Maar we zijn er nog niet. Gelukkig niet, want Leif Erikson vormt het perfecte einde van deze plaat. De rust is wedergekeerd, de echoës zijn weer terug en Banks heeft nog een laatste klaagzang in petto. Jammer dat het wel vrij abrupt eindigt...

Mijn 5* lijst blijft maar groeien en groeien, had 'm net nog op 4,5* staan, maar ik kan niet anders dan de volle laag geven. Deze gaat zich minimaal scharen in de top 20, zo niet nog ietsje hoger. Tesamen met 'Hex' heeft 'Turn on the Bright Lights' de eer om zich 'de soundtrack van de nacht' te noemen, en dat al zo snel.

Mooi hoor Alleen interpol is echt geen post-rock, zeker niet. Een new-wave indie rock bandje zou ik het noemen.

of post-punk, als je toch de post-term wil gebruiken.

Tja, een groot genre kenner ben ik nou ook weer niet . Maar als ik het geluid van die gitaren hoor moet ik toch echt aan post-rock denken, van de toegankelijkere soort.

Overigens heeft deze plaat me er toegezet Joy Division weer eens onder het stof vandaan te halen, gezien de vele vergelijkingen alhier..

Say Hello To Angels heeft wel wat invloeden van The Doors, wat helemaal niet erg is

Super album dit, word er echt helemaal chill van

4*

Ja dat is vooralsnog niet gebuert, in ieder geval niet in de zin dat ik ze genialer vind dan obstacle 1 of stella. The new zou dat in de toekomst wel kunnen worden eventueel.

Toch vind ik dat obstacle 1 iets extra's heeft, de ontzettend grote diversiteit aan geluiden in dit nummer, de vreemde maar aansprekende tekst, de dreigende sfeer en vooral de positie op het album waar dit nummer staat. Het is de perfecte aankondiging van een perfect album. Ik houd gewoon van Obstacle 1.

Kippenvel tijdens The New. Deze stijgt een plaatsje in mijn top 10.

Edit: ook tijdens Leif Erikson