Interpol - Turn On the Bright Lights (2002)

Alleen dat abrupte einde...de opbouw is zo goed dat je niet wilt dat het uberhaupt eindigt, en dan is het ook nog eens plotseling helemaal afgelopen. Hoewel dat natuurlijk wel weer bij de stijl van de cd past.

hm, persoonlijk vind ik het vrij eentonig klinken, laatst nog eens uit de kast gehaald om te beluisteren maar weer kwam ik tot dezelfde conclusie. Het kan niet tippen aan de bands waarmee het vergeleken wordt (oa Joy Division)

2.5**

Maar azra, ik mag toch hopen dat je hoort dat dit geen noot weg heeft van Joy Division, ongeacht of je hem nu mooi vindt of niet?

Nee, helemaal niet. Ik vind het album veel te eentonig zoals ik zei en dat van Joy Division dat was gewoon om aan te geven wat voor slechte vergelijking het is

En toch bestaat er op aarde geen nummer dat swingt als Say Hello To The Angels. Paradise By The Dashboard Light valt daarbij in het niets.

Even rustig worden. Zeker nog nooit een concert van Meat Loaf bijgewoond waar hij het nummer Paradise By The Dashboard Light heeft gespeeld? Want ik zeg het je, daar kan Say Hello To The Angels echt niet tegen op.

Ik kab het me niet voorstellen,bij de meeste Interpol concertens taat iedereen maar te staan,(wat wel jammer is) zelfs bij een nummer als Say hello to the angels.

^^ Oh nee, toch niet bij het concert ik heb bijgewoon hoor!
Vorst Natiionaal 2007, echt niemand bleef nog staan..

Inderdaad, de sfeer toen was ongelooflijk... Paul Banks kon het ook wel appreciëren, had ik zo het idee.

Zalige avond was dat; en vooral veel nummers uit TOTBL.

Jammer dat ik daar niet bij was,ik hou wel van meer actieve concerten.

met enorme stelligheid mijn top 10 ingegroeid. dat ding raakt me iedere keer dattie de speler in gaat. WAT een goeie plaat! En dan te bedenken dat ik Antics weggaf omdat ii er niet door kwam...

O, maar Antics is dan ook lang niet zo goed als deze plaat

dat blijkt dan wel weer. deze plaat neigt qua donkerheid meer naar cure (maar dan 20 jaar later)

Ik vind donker altijd een beetje een misplaats woord bij Interpol. Bij donker denk ik aan uitzichtloze muziek zoals die van (het veel te vaak ten onrechte als voorbeeld aangehaalde) Joy Division.

Bij Interpol is het ook niet allemaal even gezellig, maar is hoop toch altijd het overheersende gevoel. JD zegt dat het leven klote is en dat er geen uitweg is, Interpol zegt dat het leven klote is maar dat het beter wordt.

Interpol lijkt sowieso wat meer op The Cure dan op Joy Division, maar iedereen praat altijd zo graag de 'critici' na...

Laten we interpol gewoon niet vergelijken met andere bands.

Goeiedag - verder gaat alles goed met u? Ga er maar even aan staan aan met dit soort uitspraken: uitzichtloos (JD) versus "het leven is klote, maar (...) het wordt beter".

Ga draaien en luisteren - ga op ontdekkkingsreis, want er is more to than music dan dat datgene wat is uitgekomen in je middelbare schoolltijd. Bovendien de monotonie ('the detached tone of voice' in de zang van Interpol (de zang hangt naast/boven de muziek) i.p.v. erin zoals bij JD - JD is doordenkt van emotie. Interpol is loslustig vrijblijvend doempuberen. Geen existentële vragen aanboren; het glas is zo weer leeg en snel weer vol.

Ik zeg niet dat Interpol matig is; ik vind het minder diepte hebben en een geconfectionneerde doemheid. Knap gemaakt, handig gespeeld, maar met een instant grauwsluier. Inderdaad niet meer vergelijken met JD.

Ik voel me prima hoor, maar elke muziek heeft toch gewoon een overheersende emotie dan wel gevoel? Er is ook genoeg muziek die blijheid of romantiek of weet ik wat uitstraalt. Het gevoel wat ik bij JD en Interpol krijg is gewoon dat het allemaal erg duister is (en dan beiden dus met andere nuances). Of het zo bedoeld is of niet boeit dan verder niet, het voelt in ieder geval zo.

Nu we het toch over Joy Division hebben: ik vond het echt een kloteband vroeger, veel te minimalistisch en met zang waar erg lastig door heen te komen was. Het eerste punt blijft grotendeels staan: er wordt mijns inziens gewoon te spaarzaam omgegaan met de instrumenten die voorhanden zijn. Dat dit bijdraagt aan de unieke sound valt niet te ontkennen, maar het maakt het voor mij niet makkelijker om er naar te luisteren.

De zang is echter compleet bijgedraaid. Wat dat betreft moet ik je volledig gelijk geven: de emotie die Ian Curtis in zijn stem legt wordt zelden overtroffen, en als het dan al gebeurd zal het zeker niet door Paul Banks zijn (want eerlijk is eerlijk, hij zingt gewoon vreselijk monotoon), maar eerder door iemand als Zach de la Rocha of Cedrix Bixler-Zavala.

Wat het existentiele vragen aanboren betreft: dat is juist de hoofdreden dat Joy Division zo donker is. Curtis gooit namelijk constant de beerput aan ellende die zijn leven was open. Ik mis gewoon een positieve tegenklank in hun nummers, zoals die er bij Interpol wel is. Hoewel ook dat weer bijdraagt aan de emotie die Curtis in zijn nummers propt natuurlijk.


En for the record, ik ben pas na mijn middelbare schooltijd echt muziek gaan luisteren

Alleen gekken en dwazen vergelijk Joy Division met Interpol
Ik heb de cd wéér beluisterd vandaag want ik dacht , misschien dat je hem gewoon meer als 3 keer moet draaien voordat je er iets aan vindt, helaas. Ik kom er niet doorheen, misschien komt het ook door mijn humeur vandaag maar ik heb hem na 6 nummers uitgezet.
Zo ontzettend langdradig en saai, het mist doem om donker genoeg te klinken, het mist emoties om tranen te wekken, en het klinkt toch wel net iets te donker/eentonig om lekker te kunnen wegluisteren. Het mist iets wat mij aanspreekt. Ik ga een half * omlaag.

[quote]Kikuichimonji schreef:
Ik vind donker altijd een beetje een misplaats woord bij Interpol. Bij donker denk ik aan uitzichtloze muziek zoals die van (het veel te vaak ten onrechte als voorbeeld aangehaalde) Joy Division.

Vooruit dan, iets genuanceerder: deze plaat heeft een donker randje dat mij wel aanstaat.

Ik heb de CD hier naast me liggen, ik ga hem vandaag maar is goed luisteren

Moet je hem wel in een cd-speler stoppen hoor, zo komt er geen geluid uit.

Edit: Nu bij nummer 5. Wat een schoonheid zeg

Ik heb hem nu twee keer geluisterd, en ben omvergeblazen. Wat is dit prachtig. Vanaf de eerste seconde tot de laatste seconde ontstaat er een sfeertje wat ik niet verkeerd vind, en het is altijd mooi en soms zelfs aanstekelijk

4.5*

klopt. imo dan. volgens mij de ultieme adoratie voor the smiths.

Ik heb het eerste nummer beluisterd en het begin vind ik mooi, maar...het is te herhalend voor mij; past echter wel in dit 'genre'. Ik ga met volle moed door...(met luisteren).

Ik zit nu op de helft van het album en waar ik al een beetje bang voor was; het is niet mijn smaak, maar wilde het toch eens proberen. Bij sommige muziek weet je dat al snel dat het je niet ligt. Dit betekent echter niet dat het slecht is , absoluut niet. Toch vind ik het eerste en het 5e (als Smiths liefhebber) de leuksten. Liefhebbers; veel luisterplezier.

Tja dat kan natuurlijk he. Ik kan me best voorstellen dat er mensen zijn die dit eentonig of herhalend vinden. Dan zou ik zeggen: Nog een paar keer proberen. Tenzij het je echt niet ligt natuurlijk, dan is het jammer maar helaas.

Na één keer beluisteren vond ik het ook wat eentonig, maar na meermaals beluisteren viel het mij wel mee, er staan heel wat sterke nummers op. Maar meer dan 4* kan ik niet geven, Interpol heeft toch wat te weinig eigenheid.

Het is inderdaad wel zo dat je albums meestal wat vaker moet beluisteren voordat het je pakt. Dat heb ik zelf wel ondervonden, maar op laatst weet je wel een beetje wat je waarschijnlijk te wachten staat met een bepaald genre, zonder dat op een hoop te gooien. Ik sta altijd open voor muziek en wilde (na eerdere pogingen) nog eens goed naar TOTBL luisteren. Maar soms weet je het wel tamelijk snel dat bepaalde muziek je niet ligt (had ik ook al met Joy Division). Nogmaals, ik vind het verder een verdienstelijke plaat.