Interpol - Turn On the Bright Lights (2002)

Voel ik hier een clash aankomen tussen de "ouwe lullen wavers" (met hun nostalgische gevoelens, mijzelf incluis) en de jonge broekies die [.... ]?

Belachelijke uitspraak. Ik waardeer de muziek van vroeger regelmatig net zo veel, vaak meer, dan die van nu. Ik snap niet waar je het vandaan haalt dat mensen dit album verdedigen omdat hij nieuw is, en ik krijg eerder de impressie dat dingen als The Chameleons worden verdedigt omdat ze oud zijn. Begrijp me niet verkeerd, ik ben gek op The Chameleons en Script of the Bridge is een van de beste dingen die ik op MuMe hebt ontdekt, maar het dogmatisch denken dat Interpol niet beter kan zijn dan een van de dingen die hen geïnspireerd hebben is kortzichtig en ja, dom.

-modknipje-



Nee, leeftijd heeft hier niks mee te maken.

Niet te serieus worden Smiech. Ik constateer alleen dat in de nu recent geposte berichten de "ouwe lullo's" meer "kritiek" op Interpol hebben dan de "jeugd". In hoeverre dat een diepere betekenis heeft, durf ik niet te zeggen. Leeftijd zou er zeker niet toe hoeven doen.

Wel kan ik me voorstellen dat de "oude wavers" meer zoiets hebben van: "dit heb ik allemaal al eerder gehoord en beter". Daarbij zullen gevoelens van nostalgie de waardering voor de oude post-punk ongetwijfeld hoger doen zijn dan die voor de nu-wave.

Voor de jongere generatie geldt wellicht dat ze bands als Interpol, Editors e.a. relatief hoog aanslaan, omdat ze de post-punk van de jaren 80 minder goed (in de breedte) kennen en omdat het genre post-punk/wave relatief nieuw voor ze is. Bovendien zullen ze de nu-wave en de oude wave min of meer gelijktijdig hebben ontdekt, zodat het allemaal mooi is. Voor de OW'er is het vooral een feest van herkenning van muziek die al 25 jaar geleden werd gemaakt.

Feit blijft imo toch dat wat JD, Cure, Chameleons e.a. destijds deden heel wat origineler was dan wat bv. Interpol en Editors nu laten horen.

@Smiechtel :

trollen ? Nou, zo is het echt niet bedoeld. Effe goed lezen wat ik neerzet. OK, om aan te halen dat ie op 1 staat in mijn lijst Overgewaardeerde Albums, was idd wat overdreven.

En er is heus wel muziek uit de jaren 00 die ik kan waarderen, begrijp me niet verkeerd.

En Chameleon Day vat goed samen in de vorige post waar het knelt bij dit album en de meningen van OLW-ers en NUW'ers.

Kom-aan:

Interpol op TotBL: originele invalshoek van het ganse post-punk gebeuren, uiteraard geïnspireerd door the Chameleons (muziek wordt nu eenmaal niet in een vacuüm gemaakt) maar met betere ideeën (iets waar trouwens een verpletterende consensus over bestaat die enkel gecontesteerd wordt door die-hard nostalgici dacht ik zo), geslaagde moderne update
Editors, White Lies, hele hoop andere onbeduidende groepjes: flauwe aftreksels van jaren 80-iconen zonder eigen smoel

Zo moeilijk zou dit toch niet moeten zijn, zelfs niet voor de 'oude lullen' (waar ik mezelf trouwens ook enigszins toe reken, luisterde reeds actief in de 90s naar The Cure, Joy Division, Echo & The Bunnymen etc. ook al heb ik de jaren 80 niet echt bewust meegemaakt) die alles wat na 1989 geproduceerd is op voorhand kansloos vinden. Die redenering waarbij alle post-punk revival bandjes over dezelfde kam geschoren worden gevolgd door een hele hoop VROEGER WAS ALLES BETER geween (zonder dat daarbij duidelijk gemaakt wordt waarom dat nou precies zo zou moeten zijn) is hemeltergend kortzichtig en behoort tot de meest bedenkelijke argumentatie die ik hier al mogen constateren heb (en een mens leest op mume wat af ).

Ai - die schoot in het verkeerde keelgat. Op de eerste plaats was dit - idd zonder smileys - ook bedoeld als humor; en verder, wat moet ik anders zeggen dan "wie de schoen past trekke hem aan". Ik had veeleer een soortgelijke reactie van Freek verwacht - zoals bij een eerdere gelegenheid.

CD heeft hierboven al beschreven hoe het zit: eenieder koestert de muziek waarmee hij opgroeit en da's terecht. Ik heb een brede muzikale smaak en da's ook de reden waarom ik geen toptien (meer) heb - ik zou niet weten wat ik erin moet zetten; 10 albums is veel te weinig. Ook hedentendage wordt veel boeiende en intrigerende muziek gemaakt - ik blijf echt niet in het verleden hangen, da's een bizar uitgangspunt. Op veel momenten heb ik veel meer met Gui Boratto, Four Tet, Pantha du Prince, Lindström dan met Then Jericho, Mi-Sex, Miranda Sex Garden of Jih (allemaal 80's).

Mijn opmerking was alleen bedoeld om het eigen denkraam even op te zetten en bij tijd en wijle een frisse wind (misschien wave) te laten waaien of langs stuiven.

Consensus, niks d'rvan. Script of The Bridge is nu juist één van die ouwe albums die ik nóg een streepje hoger acht dan Turn On The Bright Lights. Niet alleen omdat zij dit wiel hebben uitgevonden (klaterwatergitaren (vrij naar Mju), drums die rechtsreeks op je trommelvlies slaan, afstandelijke vocalen die zich toch naar de voorgrond dringen), maar omdat hun thematiek en liedjes vaak net wat dieper gaan - het huis dat gebouwd wordt in Second Skin, dan langzaam wordt afgebroken, waarna op dezelfde fundamenten een geheel nieuw nummer verrijst: zoveel vernuftigheid moet ik van Interpol nog horen.

Dat is wéér subjectief, maar het is in ieder geval meeteen al een falsificatie van je vermeende consensus.

Dat ik Script Of The Bridge nogal hoogacht hoeft alleen niet uit te sluiten dat dit album ook leuk meevoetbalt bovenin de dezelfde divisie, daar zat hem in ieder geval mijn puntje.

Eh, een consensus wordt per definitie niet gevormd door jouw of mijn geïsoleerde mening eh. En ja, dan wordt TotBL doorgaans toch wel hoog aangeslagen (toch zeker als het essentiële album van de ganse revival) & is Script of the Bridge net zoals pakweg From the Lion's Mouth een halve klassieker maar toch ook geen Ultieme Plaat als Closer of Disintegration, eerder een cult-classic die vooral populair is onder mensen met affiniteit met de jaren 80. Klopt wel dat qua thematiek en meer concreet lyriek Interpol niet zo bijster sterk staat, ook daar is de consensus groot.

Nu ja, je hoeft daar allemaal niet mee akkoord te gaan hoor (uiteraard is er ook een subjectief luik en die nummer 9 vind ik nu ook wel net iets teveel lof) maar met stellige zekerheid zitten beweren dat dit 'waardeloos' zou zijn omdat het geïnspireerd is door een aantal jaren 80-platen getuigt toch van een bepaalde kortzichtigheid waar ik redelijk allergisch aan ben (analoog aan pakweg de Beatle-nazi's die alles wat na de jaren 60 uitgebracht is inferieur vinden). Als lid van een 'tussengeneratie' lijken de 'jonge broekies' mij toch meer tolerantie aan de dag te brengen voor bepaalde oude platen (wss vaak leren kennen door Interpol, iets wat een mens toch alleen maar kan toejuichen) dan bepaalde 'oude zakken' die alle revivalist groepjes over één en dezelfde kam scheren en labelen als volstrekt overbodig, en dan ook maar in één ruk iedereen die deze plaat wel hoog aanslaat te verslijten als een snotneus die zijn geschiedenis niet kent.

Ik beschouwde consensus even als iets absoluuts, dat hoeft inderdaad niet - ik falsificeerde in ieder geval de (ijzeren) wetmatigheid, zo je wil.

Verder kan ik me bij je aansluiten (je betoog ligt ongeveer in het verlengde van mijn punt op de vorige pagina), ik moest alleen even in de bres springen voor een persoonlijke favoriet .

Wat weinig relevante berichtjes en hier en daar wat al te onnodige quotes (hele berichten van direct boven het eigen bericht) verwijderd...En guys...een beetje zorgvuldigheid aangaande de quotes levert mooie leesbare pagina's op. Thanks

Wat mij betreft leggen beide bands hun gitaren neer en poetsen ze in het vervolg elkaars schoenen. Zo relevant zijn hun bijdrages namelijk niet.


Ik heb alles van de Chameleons in huis, en dit CDtje van Interpol slingert ook ergens achteloos rond...Vanavond maar eens kijken of jij gelijk hebt.

Zoiets kan gewoon niet bestaan lijkt me, rond geen enkel cultuurproduct. Het is (gelukkig) geen exacte wetenschap.

Maar je vat het idd mooi samen ergens op de vorige pagina:

Toch vraag ik me af waar je die verpletterende consensus op baseert, beide albums staan solide in de top 250 - weliswaar op enige afstand, maar ik kan me moeilijk aan de indruk ontrekken dat iedereen die SOB kent dit album ook wel kent, hetgeen andersom helemaal niet het geval zal zijn. Ofwel: wie SOB kent heeft geen lagere waarschijnlijkheid dat album onder zijn tien favorieten te scharen dan iemand die TOTBL kent.

Wat is dan je indicator voor de consensus over betere ideeën?

Goch, dat is natuurlijk ook geen exacte wetenschap maar 't is een indruk die een mens toch krijgt wanneer hij voldoende converseert met muziekliefhebbers/would-be kenners en bevestigd wordt op sites als deze of de Engelstalige tegenhanger RYM, of in lijstjes waar ToTBL steevast hoog scoort in mbt de 00s wat niet meteen kan gezegd worden van SOB mbt zijn decennium of all-time lijstjes. Het feit dat SOB een pak minder bekend is dan een aantal andere 80s albums kan je op zich trouwens ook wel beschouwen als een indicator vind ik (en dan heb ik het niet over zijn bekendheid bij het "grote publiek").

Het klassieke misverstand van "there's safety in numbers" oftwel hoe een statiscus verdronk in water van gemiddeld nog geen meter diep.

Mag ik u Robert Pirsig - Zen and the art of motorcycle maintenance van harte aanbevelen - dat boek heeft als motto "Quality not quantity".

Chameleons zijn niet bij een hoop mensen bekend (raar is dat niet - er was toen bijv nog geen internet-penetratie) en ook hun platen waren destijds lang niet overal te koop. Interpol - TotBL vind je ook ook in de FRS in Winterswijk.

De strijd barst los. Ik heb zowel nieuw als oud (bekend en minder bekend) werk in huis en vind dat soort vergelijkingen altijd moeilijk.

Chameleons vs Interpol, het is gewoon anders. Interpol heeft een aantal basisprincipes van The Chameleons overgenomen, maar dan zuiver muzikaal-technisch.

Dit is een troebele NYC nachtplaat, dat kan je toch helemaal niet zeggen van Script of What does anything mean? In die zin zie ik het bijna als tegengestelden, het urban en tekstueel vaak kortzichtige Interpol tegenover het idylische en diepgaande werk van The Chameleons. Het is de sfeer van een drukke nachtclub vergelijken met de sfeer van een verlaten landschap, ik vind het vaag.

Laat één ding duidelijk zijn, in het genre zijn The Chameleons en The Church de absolute grootmeesters. Het zijn de ultieme peetvaders van de heldere/idylische gitaarpop waar delays en echo voor een ongrijpbare sfeer zorgen. Voorts heb je ook nog The House Of Love, The Chills en een aantal andere prachtbands die ik nu even vergeet te noemen. TOTBL is imo een meesterwerk, maar het is 'anders'. Technisch is het misschien wel beter dan bovengenoemde iconen, maar de sfeerbepalende elementen ontbreken. Dan valt Monomen (een minder bekende Scandinavische band) veel beter te vergelijken met Chameleons ed.

Understatement.

The Chameleons waren indertijd zwaar obscuur. Er zijn anno 2010 denk ik 100x zoveel Chameleonfans als indertijd in 1985. The Sound bijvoorbeeld was veel populairder.

Je hebt niet goed opgelet. Ik vergeleek The Chameleons bewust met andere eind 70s/ begin 80s acts (waar The Chameleons overigens ook wel aardig door geïnspireerd zijn, schandalig genoeg) en gaf net aan dat dat comparatief gezien zij ongetwijfeld minder gewaardeerd worden. Internet-penetratie zorgt inderdaad wel voor een grotere bereikbaarheid maar laat even goed een hele hoop snoepjes-van-de-dag al snel genadeloos verdwijnen in het moeras der nieuwe releases, een poel waar deze TotBL in tegenstelling tot een pak andere 'hypes' van de afgelopen 10 jaar toch wel aardig in stand weet te houden.


Nu ja, 't is een klassiek mechanisme natuurlijk: genre dat een tijdje wachtkamer zit wordt gekaapt door een aantal revivalist groepjes, gevolg: in plaats van opgetogen te zijn met de hernieuwde aandacht (ook voor de pioniers) daaromtrent zullen de meest enggeestige adepten krampachtig trachten te bewijzen dat zij de enige kenners zijn van dit genre en hun groepen de enige relevante. En voor je er erg in hebt is Interpol een volstrekte kopie van The Chameleons (què?), Paul Banks een talentloos wijf met een nichterig kapsel en alles wat in de jaren 80 gereleased werd in het brede post-punk genre superieur aan alles wat in de 00s op de markt gebracht werd. Ahja, want zij waren eerst! Tja.

Not in my book: The Sound was hier populair, maar helemaal niet in de UK - daar waren ze een footnote inhistory - sad but true. Met The Chameleons was dat precies andersom: daar populairder dan The Sound.

@Morinfen: als iets voor mij kwaliteit heeft, maakt het mij niets uit of er in NL slechts 10 exemplaren van zijn verkocht. Kwantiteit in verkoopsucces of in aantal waarderingen is voor mij geen norm. En zoals Dix terecht opmerkt hebben The Chameleons nu veel meer fans dan destijds (periode 83 - 90). Datzelfde doet opgang bij andere bands (Sound, Comsat Angels) - wellicht is dat mede het gevolg van de belangstelling voor de nu wave (neo wave) die ervoor zorgt dat mensen zich ook weer de weg terugploegen naar de new wave (as defined by the era 1977 - 1986 - en da's al ruim genomen); en dat is op zich een postieve bijkomstigheid voor de interesse in nieuwe helden als Interpol, Editors, Franz Ferdinand etc.

Hij zegt niet veel (meer), die LH, maar 't is wel weer spot on.

Zonet Script of the Bridge & TotBL er nog eens doorgejaagd en het viel me vooral op hoe weinig ze in feite gemeen hebben, SOB is muzikaal een pak triomfantelijker wat de contrasterende als een nachtmerrie lezende lyriek (die laten we wel wezen wel een pak dieper weet te gaan dan wat Banks ooit neergepend heeft) extra in de verf zet, TOTBL van zijn kant is eerder een ijzige grootstad-nachtplaat (die nachtclub-vergelijking vind ik wel vreemd, lijkt me eerder iets voor Antics, TotBL heeft wat mij betreft een desolate sfeer, als een nachtwandeling in een Amerikaanse metropool, of om jouw gedachtegang te volgen een nachtclub 6 AM in de morgen lang nadat het feestgedruis zijn piek gekend heeft). Zoals gezegd, wat mij betreft een geslaagde update die het genre de 21e eeuw binnenloodste.
Paul Banks heeft naar mijn mening overigens ook een veel interessantere stem, Burgess mist scherpte en klinkt zo een beetje als het gemiddelde van alle andere 80s-vocalisten... al is dat natuurlijk behoorlijk subjectief en zullen anderen Banks' vocale bijdragen wel als kattegejank beoordelen.


Gek, ik heb net een tegengestelde indruk: Chameleons waren inventiever en technisch beter maar Interpol haalt het qua sfeer. Op deze TotBL tenminste.

Zucht, ik zeg nergens dat verkoopsucces dé grote kwalitatieve indicator zou zijn (vandaar dat ik reeds bewust aanstipte dat het mij hier niet om de waardering van 'het grote publiek' gaat), alleen bestaat er tot spijt van enkele conservatieve knakkers die hier een discours propageren waarbij Interpol een inspiratieloze kopij zou zijn van wat allemaal al eens eerder-en-beter gedaan is een vrij grote intersubjectieve consensus rond het feit dat dit best wel een beluisterenswaardig en belangrijk plaatje is. En dat het feit dat Interpol hier beroep doet op een aantal ideeën die 30 jaar geleden ook in zwang waren niet automatisch impliceert dat ze daarom geen eigen geluid zouden kunnen ontwikkelen.
Maar goed, als je Interpol, Editors en Franz Ferdinand moedwillig losjes op één hoop blijft gooien en dus er a priori vanuit gaat dat het hier over een homogene groep aan rip-offs van jouw jaren 80-helden (niet dat die groep überhaupt een monoliet zou zijn, mabon) gaat dan heeft het allemaal nog weinig zin natuurlijk. Slaat werkelijk nergens op. Wel blij dat je intussen toch reeds inziet dat the Chameleons & co in feite enkel wel kunnen varen bij deze evolutie.

Uiteraard. In de jaren tachtig was het dan ook gemakkelijker om origineel te zijn dan nu, bijna dertig jaar later.

Ach kom, iedereen weet toch dat The Beatles de laatste echt originele en dus relevante groep uit de geschiedenis van de moderne muziek is.

Ik ken dat boek van jou niet precies, maar dat The Sound het hier beter deed dan in de UK geloof ik best. Met The Chameleons was het een beetje het probleem dat ze wat láát instapten. Volgens mij waren de meeste Britse bands van die lichting al aan hun derde of vierde bezig toen The Chameleons met een op dat moment ook al weinig originele sound debuteerden. Ik ga deze ToTBL maar weer eens hernieuwd beluisteren, maar de laatste keer dat ik om opzette vroeg de vrouw in huize dix (inmiddels ook bijna 40) of die ouwe lullen muziek wat zachter mocht. Nuff said lijkt mij.

Je negeert de mogelijkheden die techniek biedt. Dat doet Radiohead al een stuk inventiever. Het wordt pas moeilijk origineel te zijn als je gaat proberen een oude sound in een nieuw jasje te steken. ToTBL onderscheidt zich in mijn ogen met een fantastisch geluid, niet door eigentijdse songs of een vernieuwende wijze van arrangeren of zo.

Precies daarmee stel je je als band onnodige grenzen!

Neemt overigens niet weg dat ik, anders dan veel van mijn OW-kameraden, Interpol wel weet te waarderen hoor......maar een nieuw geluid?.....neu.

Zelfs in hun meest innoverende bui (Kid A) is Radiohead heus wel geïnspireerd door andere bandjes: de geest van The Notwist waart b.v. wel erg nadrukkelijk door die plaat. Net hetzelfde geldt uiteraard ook voor de 80s helden die die ook niet ergens in een muzikaal vacuüm ontstaan.


Ja, daar valt natuurlijk niks tegen in te brengen. Ik verlaag naar 2,5*.

Ga nog even door en ik zorg ervoor dat je een oproep van de koster ontvangt die zal je tonen waar de klok hangt alsmede de klepel. Want dit is een typisch verhaal van klok en klepel.

Ik heb nl nergens ontkent dat Interpol bij tijd en wijle het beluisteren waard is - alleen heb ik dat vaker met Antics en zijn opvolger dan met deze. Ik waardeer deze met 3 * en de andere albums meen ik met 3,5.



Ook dat heb ik niet ontkend - ik vind het evenwel een vrij geconstrueerd geluid - gericht op een zekere mate van effectbejag, maar datzelfde geldt ook voor "De meeste dromen zijn bedrog" van Marco Borsato en "De negende symfonie (Der Unvollendete)" van Beethoven.



Ik noemde deze bands "op één hoop" omdat ze alle hedendaags zijn en ik heb ze nergens "een rip-offs van jouw (=mijn) jaren 80-helden" genoemd, sterker nog ik heb geen "jaren 80-helden"genoemd omdat ik een veel bredere voorkeur heb, zij het dat ik het afgelopen jaar relatief wat wave heb gedraaid.

Tenzij je afgestudeerd bent in de Hogere Helderziendheid, zou ik je willen vragen gewoon niet zo vooringenomen te reageren - dat houdt de discussie zuiver en feitelijk. Ik beschouw Interpol wel degelijk als een behoorlijke band - en op de man af gevraagd naar mijn voorkeur van het genoemde trio zou ik waarschijnlijk Franz Ferdinand noemen, omdat ik daar meer variatie en creativiteit in vind zitten en hun 'puntige' geluid ook wel kan waarderen en tussen Editors en Interpol zal het een close race worden, waarbij mijn stemming ook bepalend kan zijn.

Momenteel draai ik geen van beide regelmatig, eerder Animal Collective, Grizzly Bear, Yeasayer of eerder nog Four Tet, Pantha du Prince en da's heel andere koek - maar dat wist je natuurlijk ook lang. Van de genoemde bands (FF, Editors, Interpol) beschouw ik geen van de laatste albums als een miskoop - dat ligt helaas wel anders met andere recente albums, zoals bijv. de laatste Depeche Mode - dat vind ik wel een miskoop en ook de laatste Massive Attack kan me nog steeds niet overtuigen.

Ze staan hier allebei in de kast, maar tussen Kid A en Shrink zit echter geen 25 jaar.