Interpol - Turn On the Bright Lights (2002)

Maar de sound van shrink lag bij de release van kid A wel veel beter in de hipster-markt dan die van 80s inconen bij release van TotBL. Ik zie niet echt in waarom dat interval relevant zou zijn, los van het feit dat ik de vergelijking met Radiohead sowieso een beetje vreemd vind.

De vergelijking gaat over inventiviteit. Ik zie de inventiviteit van Interpol niet, van Radiohead wel ...
Strakke pakken en gepoetste schoenen zijn niet inventief, die hadden ze in de 50's al.

Ben je dan inventiever als je gaat leentjebuur spelen bij een geluid dat maar 2 jaar oud is (afijn, los van het feit dat The Notwist zelf ook wel zijn invloeden kende natuurlijk) in plaats van 20 jaar (met 10 jaar radiostilte ertussen)? Lijkt me niet, hoogstens hipper en meer op safe spelend. Nu, ik ben ook een grote Radiohead-fan hoor maar hun kracht ligt toch vooral in het eclectische karakter van hun repertoire en het feit dat ze erin slagen om zich die verschillende genres eigen te maken zonder aan kwaliteit in te boeten. Vandaar ook dat RH ondertussen 5 halve of ganse wereldalbums op zijn conto heeft en Interpol maar eentje.
Nu, dat Interpol niet 100 % origineel is kan het kleinste kind zien, maar hoe sommigen hier dan een redenering volgen waarbij Interpol noodzakelijk inferieur zou zijn aan zijn inspiratiebronnen, wel... ik vind dat een vreemde gevolgtrekking. Kid A was ook beter dan Shrink.

Geen idee of er zoveel leentjebuur door Radiohead is gepleegd, volgens mij hadden ze zelf ook wel ideeën. Ik zie Radiohead in ieder geval niet als een band die teruggrijpt op een stijl, dat is Interpol mijns inziens toch echt wel. En ToTBL is niet om die reden noodzakelijkerwijs inferieur, maar als het niets toevoegd aan wat al gedaan is ...

Bof, RH wisselt succesvol tussen en verenigt verschillende stijlen, zijn zelf trouwens ook altijd vrij duidelijk over welke albums ze vaak beluisterd hebben tijdens het opnameproces. Neem b.v. IR: Faust Arp leunt heel duidelijk aan bij Eliott Smith, All I Need heeft een riffje die verdacht veel gelijkt op die van Boards of Canada's Rogybiv (ook een naam die ze graag zelf citeren), Reckoner vertoont nogal wat gelijkenissen met La Ritournelle etc.
En je mag mij altijd richting die vele platen wijzen waarop zou moeten blijken dat wat Interpol op totbl doet al zo vaak op krek dezelfde wijze eerder gedaan is. Ik vind ze alvast niet.


Tja, enige intellectuele eerlijkheid aan de dag leggen zou ook anderzijds ook wel fijn en bevorderlijk voor de discussie zijn, niet? Als je mbt deze plaat dingen typt als "Even ter info guys: de jaartelling en ook het muzikale leven begon niet pas bij 2000 - daarvoor was er ook al muziek en die wordt nog steeds uitgevoerd en gewaardeerd" gevolgd door een opmerking over puberpostpunk (maar dat was een lolletje haha) dan suggereer je wel degelijk bepaalde zaken omtrent de originaliteit van deze plaat en de muzikale kennis van mensen die ernaar luisteren, uitspraken op basis waarvan het nu ook weer niet zo vreemd is dat er bepaalde veronderstellingen over jouw attitude ten opzichte van Interpol gemaakt worden.
Maar goed, misschien ben je ondertussen van mening veranderd & was dat je punt inderdaad niet (en kan je die uitspraken gerust negeren, er zijn hier genoeg wijsneuzen en anderen waarvoor ze wel opgaan) maar het is dan ook niet altijd volstrekt duidelijk welk punt je nu precies wél tracht te maken. Proficiat met je brede muzikale smaak alvast.

Dat vind ik wat kort door de bocht. Al heeft de band geen origineel geluid, het speelt met genoeg eigenheid, overtuiging en zeggingskracht om als een grote speler beschouwd te worden. Met hun aanpak vind ik ze zeker zo relevant als een Joy Division. Het wordt pas erg als geen van de drie elementen aanwezig zijn. Ik noem een Nickelback, een andere band die teert op een bepaalde formule. Daar zit juist het verschil tussen bands die of niks te zeggen hebben, of die geïnspireerd te werk gaan. En inspiratie vind ik een andere waarde dan originaliteit.

Excuses overigens dat ik gister misschien wat bozig over kwam, maar ik ben erg allergisch voor pretentieuze nostalgie-elitisten Achteraf gezien was de toon van mijn bericht iets te heftig, alhoewel ik natuurlijk bij mijn standpunt blijf

Obstacle 1 blijft een geweldig nummer. toch jammer dat er niet meer van dat soort nummers te vinden zijn. De rest is trouwens ook gewoon goed, maar net iets minder dan dat nummer.

Grappig, ik heb eigenlijk het tegenovergestelde. Wat ze in Obstacle 1 laten horen is toch niet helemaal mijn ding. Maar daarentegen kan ik een Hands Away bijvoorbeeld 10x achter elkaar draaien.

Het zwaartepunt zit inderdaad in het begin. Untitled en Obstacle 1 zijn de hoogtepunten, daarna twee redelijk goede nummers, maar dan begin het niveau langzaamaan wat af te zakken en wil ik ook wat meer variatie horen. Zo ongeveer vanaf Hands Away wordt het wel een beetje eentonig, telkens maar die gitaren. Gelukkig wordt het na Obstacle 2, het minste nummer van het album, weer stukken beter. Met name de laatste twee nummers komen weer dichtbij het niveau van het begin.

Maar al met al is het zeker geen verkeerde plaat. De eentonige sound van dit album is het struikelblok. Iets meer variatie en misschien meer gebruik van andere instrumenten (mja, het heet ook niet voor niks gitaarrock) had wonderen kunnen verrichten. Nu blijft het een plaat met veel onbenutte potentie.

Het solodebuut van Julian Plenti heeft dit nog veel sterker, ondanks dat het veel gevarieerder is dan deze plaat. Dus misschien ligt het niet aan de variatie, maar kan ik de klik met Interpol gewoon niet vinden.

Wat is ie goed he, deze band. Kijk nou, wat een mooi gediscussieer allemaal

Liefhebbers van het donkere staccato Interpol gehalte moeten zich ook eens wagen aan Customs (nu op luisterpaal te vinden)

En het solo-projekt van Paul Banks: Julian Plenti is ...skyscraper is van ongekende schoonheid. Een spaatje dieper met de frontman van Interpol.

The New is mijn persoonlijke favoriet. Scheurend mooi. Vooral vanaf minuut 3 ongekende spanning gedurende 15 seconden en dan.. doe je haar met een gitaar!!!

De zoveelste Interpol-kloon? Ja? Nee dank u!

Jij luistert alleen nog maar vernieuwende bands?

Bij zo'n Customs wordt de spoeling wel heel erg dun natuurlijk.

Als het om de muziek van vandaag de dag gaat wel ja.

Het valt toch moeilijk te ontkennen dat in de nu-wave - en ook daarbuiten - veel nieuwe bandjes zich hebben laten inspireren door Interpol.....Al met al toch een hele prestatie voor zo'n retro-stijl groepje.

You only live once - why waste your time listening to cloned music.

Ach en een eerste indruk kun je maar eenmaal krijgen - doe het dan meteen goed. Om Lou Bandy te parafraseren: "Zoek de bron op, dat is zo fijn..."

Lang leve de objectieve luisteraar die elke plaat op zich kan beoordelen. Alle popmuziek is van de Beatles afgekeken, en die luisterden naar Pat Boone, en zijn opa was ook gewoon een slaaf en Bach heeft alle akkoorden al een keer gespeeld en Jubal werd ca. 600 jaar dus die zal ook wel elke denkbare solo hebben gedaan. Deze schepping kent maar een beperkt aantal geluiden dus ja, herkenbaarheid blijft onvermijdelijk.

Zeg maar gerust: het ligt er duimendik bovenop. Kan het misschien ook iets minder? Iets meer inspanning om je eigen ding te doen ipv andermans stijl te copy pasten.

Dat zou op zich lovenswaardig zijn natuurlijk. Maar als het goede nummers oplevert hoor je mij bijvoorbeeld niet klagen

Op het laatst wordt je wel ziek van dat lage stemmetje. Ik ben wel benieuwd hoe dit album zal klinken met een Radiohead - stem ofzo:p

Dat zou inderdaad een flinke verbetering zijn, aangezien het grote minpunt van dit album de eentonige gitaren en zang zijn.

Het is bijna 1 april, zie ik: Gaan we nu serieus de stem van Paul Banks ter discussie stellen ? Nee toch...

Ik begrijp het al - op je terugreis naar Mars neem je een dubbel-cd mee "Musical Highlights from Earth" met een aantal aardse klassiekers, zoals je hierboven noemde en die de Martiaan een beeld moeten geven van Earth Music.

Interpol heb je daar niet nodig, want Intergalactopol wordt daar volop gedraaid.

Je maakt me welnieuwsgierig naar de bronnen van soul, R&B, folk, country, rock & rolla en electronic. Nu/new wave was dat nou The Beatles of toch Pat Boone

Podverdrie, wat is The New toch een pareltje. Absolute kroonjuweel op dit meesterwerk.

hehe eindelijk begrip, ik draai van pure opluchting The New nog maar een keer.

ik ben er weer is een keer aan begonnen, en het klinkt al beter dan dat het in mijn gedachte was, dus het komt er wel

Wauw wat is Untitled toch een prachtig nummer, en zo simpel (!) ook... Wat een album

Zelden gaat er een dag voorbij dat ik dit album niet een draaibeurt geef. Niet voor niets ook heb ik dit album ooit van vijf sterren voorzien. En het is dat ik geen top 10 heb opgegeven, anders zou dit album zeker in de top 3 staan, als niet al fier bovenaan. Wat een meesterwerk!

Absoluut geen slecht nummer op te bekennen en eigenlijk stuk voor stuk uitblinkers; een favoriet zou ik daarom ook niet kunnen aanwijzen. Althans, geen nummer die pertinent boven de rest uitsteekt. In het begin was Untitled mijn favoriet, daarna enige tijd Obstacle 2, toen Stella Was A Diver, tussendoor ergens ook nog een keer Obstacle 1, en momenteel is het Leif Erikson. Vraag het over twee maanden en het zou dan zomaar The New, NYC of één van de andere nog niet genoemde nummers kunnen zijn. Dat is ook het mooie aan dit album, want hij lijkt maar nooit te vervelen. Iedere keer is er wel weer iets nieuws te ontdekken, of is er een nieuw dubbeltje dat valt.

En de songteksten! Op het eerste gezicht lijken ze vaak zo random en bovendien doorspekt van seksuele innuendo alsof het ze lief is, maar na vaker luisteren wordt het al gauw duidelijk dat er zoveel meer onmiskenbare diepgang in de lyrics zit (hoewel dit natuurlijk vaak ook enigszins persoonlijk blijft).

Ja, het album is eigenlijk gewoon niet onder woorden te brengen...