Magazine - Secondhand Daylight (1979)

Wauw, iemand heeft dit meesterwerk in zijn top 10 gezet. Hulde.

Absoluut een geweldige plaat en wat mij betreft de hoogtepunt uit het oeuvre van Magazine en tekstschrijver Howard Devoto (ook bekend van de Buzzcocks). Saillant detail is het gegeven dat Barry Adamson in deze band bassist was. Adamson zat later in de Bad Seeds van Nick Cave en maakte in de jaren '90 wat mooie soloplaten (en belandde in die hoedanigheid nog op de soundtrack van Lost Highway). Kortom: twee genieën in één band.

Muzikaal gezien heeft dit wel wat weg van Joy Division, al zijn de teksten op een andere, minder directe, manier erg somber. De teksten van Devoto zijn ook wat beeldender. Het eerste nummer Feed The Enemy is meteen van mijn favorieten en begint met twee minuten stilte alvorens de beklemmende toon definitief gezet wordt:

"It's always raining over the border
there's been a plane crash out there
in the wheatfields
they're picking up the pieces
we could go and look
and stare

How many friends have we over there ?
the border guards fight unconvincingly
whatever we do
it seems things are arranged
we always have to feed the enemy"

Het onheil en de wanhoop pakken je aardig in en dan eindigt het ook nog eens met:

"No room to move, no room for doubt"

Het volgende nummer is gelukkig wat toeschietelijker en behoorlijk upbeat.

Verder valt het me altijd op hoe vaak Devoto refereert naar dromen en het geheugen, iets wat ik met de eerste paar platen van de Talking Heads ook wel heb.

"They don't know how we rehearse our dreams"
"It was something I rehearsed in a dream"

Al met al een erg fijne en bijzondere plaat. Hoogtepunten voor mij naast het al genoemde Feed The Enemy: het dampende Back To Nature en het euforische Believe That I Understand. 4,5*

Herman, vergeet Dave Formula (toetsen) en John McGeoch (gitaar) niet. Vooral John McGeoch heeft z'n sporen wel verdiend, Siouxsie and the Banshees, PIL, The Armoury Show (met Richard Jobson van The Skids), Peter Murphy (Bauhaus). Welke gitarist vertelt 'm dat na? (Hij zelf niet in ieder geval, hij overleed op 4 maart 2004).
Deze plaat is nog genietbaarder dan het debuut.

Premonition, dat wist ik niet. Ik ben ook nog niet echt vertrouwd met de bands die je noemt, al staat PIL wel hoog op mijn 'to do'-lijst.

Wederom een prachtige plaat van de heren van Magazine. Zoals Herman bij het debuut al aangaf spreidt deze plaat een iets grotere verscheidenheid ten toon. Toch kan ik niet echt zeggen dat ik deze beter vind, of andersom. De afwisseling is hier misschien iets groter, de betere nummers staan weer op het debuut.

Mijn absolute favoriet is 'Believe That I Understand'.

4*

Secondhand Delight is volgens mij een stukje beter dan hun Debut Real Life. Hier zijn de beteren ideen verwerkt. Deze plaat is een stukje rustiger, meer een gesloten eenheid. The Thin Air, Believe That I Understood als ook Permafrost maakt deze plaat tot een absoluut verplichte kost. Jammer dat Magazine dit hooge niveau niet konden houden

Niet helemaal mee eens, Harald.
The Correct Use of Soap vond ik in 1e instantie wat minder dan beide voorgangers. Komt vooral door Thank You for Letting Me Be Mice Elf Again.

De rest van de nummers, luister ze nog eens terug en herwaardeer ze eens. Briljant. Zag Magazine op 6 juni 1980 in sporthal De Dumpel in Velp, nb mijn geboortedorp. Helemaal fantastisch. The Correct Use of Soap was toen net uit en Devoto en cs. waren in topvorm.

Opmerkelijk: waren de laatste weken van John McGeogh bij Magazine, al in juli kwam Kaleidoscope van Siouxie and the Banshees uit met John McGeogh. Doodzonde dat hij Magazine verliet.... Maar verreweg de mooiste platen van Siouxie waren met John erbij. Echt geen toeval. Jammer dat hij daarna na het impotente (dus de late)PIL vertrok...eens ook een briljante band. Maar daar kon zelfs John McGeogh niets meer aan redden.

Second Hand Daylight is een briljante en gewoon een 5*. Betere muziek in een betere samenstelling is er wat mij betreft nauwelijks gemaakt. Ook niet tig jaar na dato.

PS. Ongelooflijk dat dit meesterwerk onder de 4* beoordeeld wordt...Ik heb ook weinig op met de smaak van veel Nederlanders, dat is zeker. Kijk maar naar de muziek die er in dit land gemaakt wordt. Zegt alles.

Deze is een mijlpaal uit de jaren 80,met arrangementen waar ik het koud van krijg en tegelijker tijd kippevel van schoonheid.
Samen met From the lions mouth van the Sound en New gold dream van Simple MInds de aanrader voor iemand die moet kiezen uit een plaat uit de jatren 80
Ik geef Magazine met Seconfhand Daylight een 4.5

Deze plaat ooit als lp gehad en weggegeven toen ik in de jaren 80 de cd speler kocht en mijn hele verzameling weggegeven heb.
Er is nu nog steeds niet alles van op cd verschenen oa. Water de nederlandse groep die uit oa. John Legrand bestond met zijn harmonica en sympho muziek maakte.

Maar goed Magazine lag veel op mijn draaitafel en vooral dat instrrumentaaltje Thin air en Permafrost en Feed the enemy liggen mij nog goed in het geheugen.
Toch maar weer eeens een echte platenzaak binnen lopen, want bij FRS en V Leest vind je dit niet.

Tja had je maar niet je LP's weg moeten geven!

Dit is inderdaad een mooi album. Troost je alle albums van Magazine zijn opnieuw uitgebracht op CD!!

...een met een handvol bonus tracks trouwens.

Feed the Enemy is absoluut mijn favoriet van dit prachtige album!

Inderdaad een geweldige band en een mooi liedje sheplays Nu bezien zo vernieuwend, ik heb hun eerste twee album-remasters afgelopen jaar aangeschaft waaronder deze en tot mijn genoegen!

Na Feed the Enemy is het instrumentale The Thin Air mijn nummer twee.

4,5*!

monumentaal meesterwerk van devoto en zijn magazine's , beter zou het niet worden , dit is subliem en koop hem zeker met bonustracks erbij , bas en sax zijn fantastisch en dan de zeer goeie teksten , the thin air is verbluffend , dramatisch , er hangt onheil in de lucht , prachtig gewoon , niet zo heftig en angstaanjagend als joy division , maar ook beklemmend en begeesterend
dikke aanrader

Absolut een dikke aanrader!
Maar ook hun Debut Real Life is zeker de moete waard.

For fuck's sake! Wat een prachtig new wave statement!! Waarom hadden we het ook alweer over Joy Division en The Cure? Dit ging vooraf aan beiden en is eigenlijk kompleet! Een plaat om verliefd op te worden!

Opvallend hoeveel dit trouwens op Bowie lijkt, zou zo in zijn Berlijn repertoire passen. Waarmee in ieder geval wel de link tussen new wave en die periode gelegd is

Ik hoor er ook een vroege Jim Kerr in terug orbit. Ken je het album Magic,Muder and The Weather? Komt nog meer in de buurt van JD en The Cure vind ik. Is ook niet zo gek Magazine zat volgens mij ook bij het Factory label.

Magazine zat gewoon op Virgin. Op de LP hiervan is de naam Factory in ieder geval niet terug te vinden en Discogs bevestigt dat. Wel leuk trouwens dat dit album eindelijk een beetje ontdekt wordt.

@ perfume: Magazine heeft een grote invloed gehad op de SM van begin jaren tachtig en vooral dit album. Magazine zat trouwens bij Virgin, net als SM.

Ook die hoor ik er wel in terug ja.. maar had Bowie wat meer punkroots gegeven en dan was dit album eruit gekomen, zeker met die piano en sax zo af en toe. Maar dit ten positieve allemaal! Mijn favorieten zijn overigens het openingsnummer en Permafrost (de eigenlijke afsluiter), die illustreren de sfeer perfect. De latere New Wave, zoals The Cure en ook de latere SM is natuurlijk wat synth georienteerder, en ook een heel ander synth geluid dan hier. Scherper en cleaner.

Ken wel het nummer About The Weather, inderdaad een lekker new wave nummer, maar komt niet in de buurt van de meeste nummers hierop.

Ja klopt maar toch ongelofelijk hoe ver deze heren hun tijd vooruit waren. Permafrost is mijn favoriet! Het leuke van deze band is dat er ook de nodige humor in verwerkt zit.

Ik denk dat Howard Devoto een redelijk humoristisch man is, maar in dit album heb ik dat nooit zo goed kunnen ontdekken. Wel heel veel sfeer.
Leuk dat één van mijn all-time favourieten plotseling zo in de belangstelling staat. En volkomen terecht. Heb dit album begin jaren '80 grijsgedraaid. De LP had ook een perfecte opbouw. Een ijzersterke opening in Feed the Enemy waarmee de toon voor het hele album werd gezet. Daarna 4 wat luchtiger nummers, maar vooral kant 2 van de LP was ijzersterk. De ijle, maar o zo mooie, opening Thin Air (die langzaam opkomende sax!) gaat naadloos over in Back to Nature. Wat minder dreiging in Believe That I Understand en dan eindigen met het ijzige Permafrost (welk weer mooi aansloot bij de opening van kant 1). Het nadeel was wel dat ik zelden aan kant 1 toekwam want kant 2 bleef soms dagen op de draaitafel liggen.

Het spijt me dat ik dit opeens ben gaan beluisteren.. Ik wist niet dat het zoveel teweeg zou brengen. Ik was gewoon benieuwd naar deze eigenzinnige band en hun plek op de kaart van de punk/new wave. Het grappige is dat ik een aantal nummers al bleek te kennen toen ik hem luisterde. Meestal een goed teken.

Ik vind die bonusnummers hier erg weinig soeps overigens...

ongelooflijk hoe sommige meesterwerken jaren doodgezwegen worden en daarna opeens enorm in de belangstelling staan , ik ben hier zeer blij om , want ik vind dit één van de beste sfeer albums in de tijd waarin ' doemdenken ' in was
chapeau

Thin Air is één van de beste instrumentals die ik de laatste jaren ben tegengekomen, daarmee hebben ze inderdaad iets gemeen met Simple Minds, die ook altijd briljant waren met instrumentals.. Back To Nature is beslist een van de drie/vier beste nummers hier, alleen doet de rest er niet eens zoveel minder voor onder. Wereldplaat!

Ik zag deze CD vandaag bij de mediamarkt liggen en omdat ik hem de laatste dagen nogal eens tussen de updates zag staan heb ik hem maar meegenomen. Maar dit was toch niet het eerste album dat ik verwachtte in een uitverkoopbak aan te treffen, wat is nu eigenlijk de aanleiding dat deze band weer in de belangstelling is gekomen?

Je hebt gelijk Orbit dat begin van Talk to my body echt Bowie stijl! De stem van de zanger Devoto heeft wel trekjes van Bowie. Evenals het pianowerk. Luister hem nu in oude stijl op de draaitafel (moet toch eens die cd hebben, remaster). Echt een fijne plaat ...back to nature is briljant.

Sommige stukken lijken zo van Low te komen trouwens. Eno achtige soundscapes.

Ik vind het ook trekjes van Heroes en Low hebben, maar ook een beetje Diamond Dogs af en toe. In ieder geval door de stem en de orchestratie zeer gelijkend geluid. Bowie stond weer eens voor de zoveelste keer aan de wieg van... Maar dit is beter dan een groot deel van Bowie's werk! Zeker dat slappe Scary Monsters en alles wat daarna kwam.