Magazine - Secondhand Daylight (1979)

Hier idem...

Het is lekker theatraal en koel tegelijkertijd.. je moet denk ik wel van Devoto's stem houden en iets met Bowie hebben, waar dit erg erg op lijkt. Maar als die klik er is, laat deze plaat je niet meer los. Met name Back To Nature en Cut Out Shapes zijn ook nog geweldige nummers, de rest is bijna allemaal van hetzelfde niveau. Kan het ook niet uitleggen, vond het meteen geweldig!

Ik hou van Bowie, en die theatrale zang van Devoto spreekt me ook wel aan. Bij het eerste nummer zit ik meteen op het puntje van mijn stoel, dreigend, theatraal, meeslepend en instrumentaal rijk, zo hoor ik het graag. Maar vanaf het tweede nummer loopt het reeds mis bij mij, dat klinkt mij in de oren als middelmatige caférock. Nadien vind ik het niet meteen spectaculair beter worden, Cut Out Shapes is een tijdelijke heropleving maar de volgende twee songs vind ik wederom niets. The Thin Air is ok als intermezzo -dat soort muziek doet het altijd wel goed bij mij- en het begin van Back To Nature klinkt ook interessant, maar nadien verslapt de aandacht opnieuw. Het rauwe Permafrost maakt nog iets goed maar het is allemaal veel te weinig voor mij.
Daar wringt nu net het schoentje, ik hou van Bowie/Roxy en van de meeste bands in dit genre. Het zijn de songs die ik zo matig vind, ik moet dan meteen denken aan Wire zonder inspiratie of aan Virgin Prunes zonder het artistieke/extraverte aspect.

Gek, ik vind de songs ijzersterk.. als ik er eenmaal inzit, wordt ik vanzelf van gelukzalig herkenningspunt naar herkenningspunt geloodsd op deze plaat. Nummer 2 vind ik wel de minste, dat moet ik je nageven.. maar verder Prachtige intro's, meesterlijke teksten! "a cigarette between the flame and my face", "Back to nature
the voyeur will realise this is not a sight for his sore eyes" en "It just came to pieces in our hands".. dat wordt zo prachtig voorgedragen door Devoto, tsja, liefde op het eerste gehoor!

Ik heb het gevoel dat Real Life je beter gaat bevallen, Lost Highway. Secondhand Daylight is als hij je meekrijgt een goede constante dreigende plaat, maar als je dat gevoel niet hebt zal dit wel een kil doodlopend zijsteegje van de fraai betegelde hoofdstraat der jaren '70 post-punk zijn.

Maar voor Real Life gaat dit niet op. Reden: ze passen beter in het straatje Bowie/Roxie/Wire en de liedjes vind ik net wat sterker. Vooral de laatste twee nummers van de debuutplaat zijn onaards.

@LH: mijn oog was al eerder hierop gevallen, maar ik zat (na mijn korte vakantie) nog niet helemaal in the normal frame of mind mode, vandaar.

Even een paar zaken op een rij:
* Magazine heeft met Roxy getourd
* Magazine is in zekere zin arty te noemen, net als Wire (een van de frontmannen van Wire is afgestudeerd mode-ontwerper); Roxy Music werd ook wel aangeduid als art rock en ook Roxy heeft veel tijd en energie in hun image building gestoken - Roxy heeft in zekere zin ook zijn roots in art school. Kijk eens naarde fraaie design kuif van Bryan Ferry aan de binnenzijde van het eerste album; Roxy had glam, maar was meer art.
* Ferry en Devoto (heeft nb een kort punk-verleden bij The Buzzcocks, Spiral Scratch single) zijn beide gekwelde barden.

Tot zover de gelijkenissen/verwantschappen; de ene wordt gekweld door 'les femmes' en het continue chercher ernaar (hij omringt zich met vele, fraaie en neemt er een gepaste houding bij aan, in tux, met een glas); de andere door Weltschmerz (zwaarte van het aardse bestaan); Devoto kan zo doorgaan voor het nog maffere broertje van 'live wire' (Psychokiller) David Byrne.

Als Devoto kweelt "I will drug you and fuck you on the permafrost" kan je beter maken dat je wegkomt; Ferry drinkt eerst nog beleefd een glas met je.

En dat straatje Bowie/Roxy/Wire zie ik ook niet zo verschijnen - maar goed ik gebruik ook geen TomTom op MuMe. Wat mij betreft (zou ik moeten plaatsen) plaats ik Bowie en Roxy aan de ene kant van het centrum en Wire aan het heel andere kant van het spectrum; tja en Magazine kan op die as er ergens tussen in staan. Het eerste album, Real Life, ligt wat dichter tegen Wire aan - maar daar is wat mij betreft ook alles mee gezegd. Aan dezelfde kant als waar je Roxy plaatst kan je evt. ook Japan plaatsen. Maar goed eigenlijk moet je meer in 3 dimensies denken ( a la mind mapping), dan is het duidelijker.

Ik ben het wel met Orbit eens dat de tweede track de minste is van dit album, maar Feed the Enemy, Back to Nature, Permafrost en de opmaat daartoe zijn prachtsongs boordevol dreiging en dat vind ik een van de sterke punten van Magazine: de bevroren rijp in/op de beelden is bijna tastbaar; bij het draaien van dit album werp ik 's winters altijd even een blik op de thermostaat.

Voor het 'ga dat album eens reviewen'-topic heb ik deze geluisterd...
Ik denk dat het moeilijk word om hier wat zinnigs over te zeggen, maar ik ga het proberen

Het eerste nummer 'Feed The Enemy' zet de sfeer. Het begint met een koud orgeltje met een even emotieloze saxofoon, en na bijna 2 minuten komt er een gitaar in, die samen met het orgeltje, en de bittere stem zorgen dat dit nummer me wel wat doet denken aan het geluid van Pink Floyds 'The Wall'.

De zanger klinkt erg bitter en cynisch, het geeft een dreigende sfeer.
De stem wordt af en toe erg zeurderig, koud en eng. Hij zet af en toe verschillende rare stemmetjes op, en dat is wennen. Het past goed bij de sfeer, maar er is af en toe moeilijk doorheen te komen. Niet dat dit een makkelijk album hoort te zijn hoor

Wat ook opvalt is de strakke manier van spelen. Geen enkel gevoel voor 'groove', gewoon strak als een computer. En dat had ook niet anders gemoeten! Het past gewoon perfect bij de sfeer.
Ook stukken als het lossere refrein van 'Cut-Out Shapes' lijken zonder enig gevoel gespeeld. Dit stuk had waarschijnlijk bij andere bands episch en sentimenteel geklonken, maar hier totaal niet, érg gevoelloos. En dan barst dat nummer opeens uit in een grote uitbarsting van energie! Gitaar, keyboard en pianosolos over een scheurende ritmische gitaarriff. En die stem! Je zou er nachtmerries van kunnen krijgen...

I Wanted Your Heart is ook een hoogtepunt. De titel lijkt als een nummer over liefde of een gebroken hart. Maar als je luistert is het eerder alsof de zanger eens heeft geprobeerd verliefd te worden, verwachtte dat liefde toch faalt, en daar opeens zijn gelijk ziet, en dat triomfantelijk aan ons vertelt, op een soort 'zie je wel dat ik gelijk heb' manier. Erg verbitterd.

"This is as close as i ever get - as i ever get.
Falling for things -I never thought - I'd find myself falling for.
As close as I ever get.'

"It just came to pieces. This is what all things come to. Come to pieces in our hands."

Ja, ook de teksten zijn koud. Erg vervreemdend ook, op een mooie beeldende manier.

"Here are your friends again
inching in the bedroom door
ah they wont to touch me
and you show me their hands
how warm and soft and foreign they are
Cubans in surgical gloves
one on top of two an top of three
well I've got more than you
Back to nature
the voyeur will realise
this is not a sight for his sore eyes
back to nature
getting back at you
I couldn't act naturally if I wanted to"

Back to Nature geeft je aan het begin van het nummer wat ruimte. Het begint vrij rustig. Als de zanger zegt dat hij "back to nature" wil, klinkt het even alsof hij wil ontsnappen aan de wereld die hem zo bitter maakt, en alsof het hem ook bijna lúkt. Alsof de oplossing opeens zo voor de hand ligt: Back to Nature!

Dat is natuurlijk maar schijn. Het tempo komt er in, en ondanks dat dit een redelijk uptempo, iets lichter nummer is, houdt het de vervreemdende sfeer. De teksten worden (zie de regels hierboven) als snel weer zoals we ze gewend waren

Believe That I Understand vind ik dan weer niet zo'n bijzonder nummer. En snelle postpunkrocker, met strakke 8-beat piano- en baslijntjes, die niet echt een indruk achter laat.

Permafrost is dan weer wat slepender. Dreigender. Niet persé een van mijn favorieten, maar bij vlagen erg sfeervol.

Kortom, een goeie 7 Een album met een bijzondere, zware sfeer, soms wat moeilijk doorheen te komen, maar met erg indrukwekkende hoogtepunten!

Nu welja, een zware deceptie zou ik het niet noemen, maar ik had toch véél meer van deze plaat verwacht na het redelijk briljante Real Life, zeker na het lezen van de vele lovende reacties hier.
Een werkelijk goddelijke opener, een prachtig instrumentaaltje en een machtige afsluiter met Permafrost maar van wat daartussen ligt snap ik de bejubelingen en lofzangen niet zo.

Let op: dit is mijn stuff maar er werden dat jaar toch heel wat betere platen gemaakt.

Zozie

back to nature is toch een bèrenummer ,

ik vind dat fantastisch , heel kant 2 is perfect !

Volgens mij vergis je je.

laus stultitiae, wie weet

que ? laus en wa nog ????

feed the enemy is zelfs 10 op 10 , die begintonen , je hoort direct dat er iets gebeurd is , en dan die planecrash , bere sterk nummer !!!!

Een paar aanmerkingen:
1. Volgens mij klopt dit taalkundig niet: die o.v.t. stemt niet overeen met jouw feitelijke situatie (leeftijd) - dat heb je nooit toen kunnen waarnemen. Juister ware geweest een o.v.t.t.: "er zouden dat jaar toch veel betere platen worden gemaakt."

2. Bij gebrek aan bewijsvoering is ook deze - gecorrigeerde - bewering onjuist, want een slag in de lucht.

3. Secondhand Daylight is juist één van de betere platen van dat jaar, naast Fear of Music en Drums and Wires.

precies mjuman , vind ik ook wel , 3 fantastische platen van 1979 , ik was erbij en ik luisterde er naar !

vergeet echter niet in 1979 dat ook unknown pleasures van joy division en 154 van het fantastische ' wire ' uitkwamen , nog 2 juweeltjes erbij !

Ja dat is dan de beleving, als je kijkt naar mijn recente stemmen, zie je dat jaar The Slits, Gary Numan, Chrome en Japan alleen al met betere platen dan deze Secondhand Daylight.

Dat ik er dan niet was wil niet zeggen dat ik deze vaststelling nu niet kan maken, of wel?

Goed lezen wat ik schrijf over het tijdgebruik. Jij mag ten alle tijde iets leuker/beter/scherper vinden dan een ander; dat geeft het dan echt niet de ontologische status dat het "beter is".

Gary Numan is imo geen eredivisiemateriaal, ik vind het goed, curieus, maar niet meer dan dat. Laat een album eerst eens een aantal jaren op je ziel plakken, neem er afstand van, - heb je een lief, weet je het beste wat ze voor je betekent als ze er niet is - draai iets anders, keer dan terug en vorm je beeld. Beeldvorming vergt tijd en afstand soms (aethetischer Distanz); roepen kunnen er velen, overtuigen weinig.

Misschien is jellorum objectiever omdat hij het niet heeft mee gemaakt, en vind hij dit album gewoon minder mooi.

Ik moet toe geven dat mijn verwachtingen ook hoger waren.

Waarschijnlijk zijn de artiesten die hij noemt, in zijn ogen tijdlozer.

Ieder zijn ding, hier op MuMe.
Gelukkig maar.

en / of haar ding.

In die laatste twee zinnen kan ik me vinden. "Objectief" omdat je iets niet hebt meegemaakt - 't is een mening. Elders heb ik al genoeg geschreven over de verschillende tijdsperspectieven die meespelen bij beoordelen van albums van 25 - 30 jaar oud:
1. nu proberen het toen van destijds terug te halen (reconstructionistisch);
2. toen vanuit het nu-perspectief beoordelen (pejoratief, want 'we zijn nu verder');
3. een mix die aspecten verleden en heden zorgvuldig probeert af te wegen.

Een zinsnede als "objectief, omdat.hij het niet heeft meegemaakt." - ervaringsdeskundige, helderziend; wat weet jij meer; uit welke kennis/inzichten put je? Het is een behoorlijke ongenuanceerde benadering die niet de objectiviteit in zich heeft, die de bewering lijkt te suggereren.

@Jellorum: het was geen persoonlijk aanval - al zijn er lieden die het wel zo zullen opvatten. Het was eerder een oproep om het album in context te plaatsen. Het feit dat je een ruime belangstelling hebt (ook voor wat 'onbekendere' muziek), geeft aan dat je je voor wave interesseert. Geef dit album gewoon wat meer draaibeurten, kijk om mijn part ook eens naar de Oor-jaarlijst en zie dat dit album hogelijks werd gewaardeerd. Dat hoeft niets uit te maken, maar het kan een indicatie zijn dat je iets de aandacht en het respect moet geven dat het verdient. Zo werd bijv. Gary Numan in de Engelse pop-pers regelmatig niet serieus genomen.

En ja - nogmaals (ten overvloede) - eenieder mag haar/zijn favo's hebben; soms helpt het iets meer moeite te doen of iets meer context erbij te vinden.

Lof der Zotheid

@Mjuman, ik bedoel dat iemand een periode niet heeft mee gemaakt, kun je geen mening geven over hoe iets toen ervaren werd.
Maar waarschijnlijk snappen anderen mij hier wel in.

Zo had ik het niet opgevat; ik zou dat dan eerder tabula rasa (=onbeschreven blad) noemen; ik gaf drie manieren hierboven om naar het verleden te kijken - vaak zie je dat mensen of 1. of 2. kiezen; ik ben zelf een voorstander van een 'gemengde' benadering (3); al zal dat niet altijd makkelijk/mogelijk zijn.

Een album kan in zijn tijd een enorme impact hebben gehad (Unknown Pleasures is een goed voorbeeld en Speak 'n Spell in zekere zin ook (van een andere orde).Leer je bovendien iets kennen op een moment dat het je aanspreekt, blijft het lang bij je - en dat zal jij ook wel erkennen.

Er komt nog bij dat iemand als Howard Devoto (zanger) in zekere zin een mythische figuur is die tot de verbeelding spreekt; hij is iemand die zichzelf regelmatig vernieuwt - en dat, om een voorbeeld te gebruiken - zie ik Gary Numan zich niet zo snel doen.

Verniewend niet, maar zijn latere albums zijn wel van prima kwaliteit.

Ik ben via Barry Adamson bij Magazine beland, vanwege mijn liefde voor het werk van Nick Cave.
Zo ook bij Einsturzende Neubauten, Crime + the City Solution en Triffids terecht gekomen.
Die bands doen mij persoonlijk ook meer, al zal ik Magazine zeker niet slecht noemen

Je kan vanuit magazine weer terecht komen bij Buzzcocks; daar heeft Devoto ooit gezongen. Buzzcocks gold ooit als punk, maar met name de single-verzamelaar Singles Going Steady is een heel fijne, levendige plaat vol puntige, korte, leuke songs (oa Orgasm Addict); via John McGeoch (gitaarheld H.C) kan je dan weer bij Siouxsie terecht komen en Armoury Show - en dan kan je weer op The Skids-trein stappen.

En bij The Skids aangekomen neme men de trein naar de Schotse Hooglanden van Big Country.

En dan openbaart zich de Whisky fairy en die zegt: "and no more turn aside and brood upon love's bitter mystery" en wijst je de weg naar de "nearest still where you will find a spirit so fine and pure..."

Dalwhinnie, Glenfarclas, Cragganmore ... namen die klinken als een avontuur!

Gelukkig hebben U2 en Green Day maar een kort enkeltje op The Skids trein gezeten.