Magazine - Secondhand Daylight (1979)

Ja inderdaad. Het is mix van Bowie stijlen. Maar vooral in het nummer Thin air zou je zweren dat Eno een stevige vinger in de pap gehad zou hebben. Bowie heeft enorm veel invloed gehad op de latere wave scene. Lees nu een autobiografie/discografie van the Cure en Robert Smith noemt hem naast Jimi Hendrix als eens van zijn grote inspirators.

Ik hoor er vooral het (bij vlagen manische) pianospel van 'Bowie-pianist' Carson in ten tijde van Aladdin Sane.

Dit vind ik mooi
*klapt als een klein kind met zijn handjes*
Zeker zo op het eerste gehoor =D later meer..,

Op het tweede, derde, en vierde gehoor is dit echt mateloos briljant! Ik ben erg blij met deze ontdekking, het mooiere spul uit de postpunk doos.

Absoluut orbit! Erg goed dit. Behoort wat mij betreft tot de eredivisie van de post-punk. Overigens vind ik, anders dan velen, de opvolger 'The Correct Use of Soap' ook goed. Wel niet te vergelijken met deze en van een minder niveau, maar toch uitstekend.

Mijn favo Magazine album! Vooral de laatste tijd draai ik deze weer vaak.

Heb alleen die 4 extra nummers niet.

Zijn eigenlijk best gave tracks, alleen passen ze niet helemaal bij de sfeer van deze plaat. Het zijn bijna lekkere punkrockers zoals Iggy ze ook zou maken

Ik zoek ze dan maar eens op

Ik dacht dat altijd dat ik deze minder vond als het debuut,
maar pas nog eens gedraaid en niets bleek minder waar.

De songs steken beter in elkaar en dit album is gewoon vetter geproducet. En McGeoch zijn gitaarsound is weer om de vingers af te likken. Hij speelt trouwens ook keyboard op 'The Thin Air'.

De punkers vonden het destijds maar niks : veel te 'symfo'. Maar achteraf gezien is het niet alleen het hoogtepunt uit het Magazine oeuvre, maar ook van de hele new wave uit die tijd. De muziek, de teksten, de productie, het staat nog steeds als een huis. Ze toerden in 1980 met dit album in Europa rond (ook hier) met de Simple Minds als voorprogramma (hadden die maar beter geluisterd...).
De eerste twee bonustracks stonden op een single uit 1978, tussen Real Life en deze in. Klinken inderdaad een beetje punkier nog dan dit album. I Love you, you big dummy was de toegift bij de concerten.

Nou, zover wil ik niet gaan, maar zeker weten één van de hoogtepunten.. plaat verveelt ook geen seconde bij herhaalt draaien, iets dat ik bij het debuut na een aantal nummers wel heb.

Laat mij nou ook eens een keer lekker enthousiast zijn...!

Tuurlijk, en je hebt ten dele ook wel gelijk

Veel posts bijgekomen hier in dit albumtopic dit voorjaar

Dan maak ik ook maar eens van de gelegenheid gebruik om beide platen (deze en het debuut) met een halfje op te waarderen:

- Secondhand Daylight van 4*->4,5*
- Real Life van 4,5* ->5* ...j a w e l... mijn 28ste vijfsterrenplaat

Mijn drie favorieten van deze plaat zijn de 2 openingstracks met nog een lichte voorkeur voor Rhythm of Cruelty en als derde uiteraard Permafrost, zonder twijfel het beste nummer van deze plaat!

Maar ten eerste zijn deze nummers (al zijn het alledrie kleppers!) toch niet helemaal van het kaliber van pakweg Definitive Gaze en Shot by Both Sides, de pareltjes van hun debuut Real Life (beide nummers zijn 6* buiten categorie). En twee: ik heb altijd al een lichte voorkeur gehad voor het rauwer/ punkier debuutplaat (nummers als Motorcade, The Light Pours Out Of Me en Parade zijn om duimen en vingers van af te likken en daar vind ik niet echt een equivalent van op deze plaat) Enfin, om die twee redenen dat half puntje verschil tussen beide platen.

Nu nog eens ergens The Correct Use of Soap zien te scoren, want om onbegrijpelijke redenen ben ik daar nooit meer naar op zoek gegaan indertijd, terwijl die - als ik me niet vergis - toch ook nog met McGeoch van Siouxsie &t Banshees aan de gitaar was?

...
//edit: ik vergis me niet. Op de laatste plaat Magic, Murder and the Weather was hij er niet meer bij en die is dan ook heel veel minder naar het schijnt.

Volmondig ... En 't zijn de blaasinstrumenten die 't 'm toch weer doen, hé!
Advantage van Clock DVA dan nog mar eens een 16de kans geven, orbit?
...
Ik kan nog maar eens proberen, hé

Inderdaad, the Correct Use of Soap is ook nog met McGeoch!

Over "The Thin Air" : was oorspronkelijk NIET bedoeld als een instrumental, maar door gebrek aan studiotijd heeft Devoto er geen vocals meer kunnen opzetten...

Hoe zou The Thin Air klinken mét vocals...,
Volgens mij was het dan nog genialer geworden

Ik weet het niet.. The Thin Air is zo mystiek dat vocals misschien afbraak zouden doen op het nummer.

Heb net gezien dat Magazine enkele shows doet in de UK, met de originele bandleden, zonder McGeoch uiteraard ..

Hm. Interessant. Real Life bevat meer persoonlijke favorieten, maar toch vind ik deze plaat beter, terwijl Real Life niet echt mindere nummers heeft. Het ligt dus zeer dicht op elkaar en Secondhand Daylight is misschien net wat constanter, al zou ik nog niet kunnen zeggen waar dat aan ligt....

Ik blijf ze allebei in elk geval ernstig graag horen, en dat is het belangrijkste niewaar?

Ook bij mij een lichte voorkeur voor deze. Vooral door de twee geweldige openers Feed the enemy en Thin air/Back to nature, beide van de buitencategorie. En een miskleun als recoil ontbreekt. Maar het zijn allebei mijlpalen in het genre.
Ik heb nooit echt begrepen waarom uit deze periode bands als joy division, the sound, echo, clash, television etc. nog steeds zoveel waardering genieten, terwijl Magazine daar volgens mij meer voor in aanmerking zou moeten komen.
Mijn 14e vijfsterrenalbum.....

Denk dat dat mede te wijten was aan het 'arty' image van de band en de uitstraling van Howard Devoto die niet echt als een aimabel en toegankelijk mens gold (en da's een understatement).

Na Thin Air komte Back to Nature wel mooi binnen.

Wat betreft het opnieuw toeren van oude bands: bespaar me die droefenis en ontluistering: ik heb "The Only Ones" gezien bij Jools, één woord: pathetic - 2 kilo met 'sweet memories' naar de haaien. Sex Pistols (Lowlands) was toch ook een drama?

En wat Magazine betreft, staat mij nog een optreden in Paradiso (?) voor de geest dat buitengewoon veel indruk maakte. Dit is wel mijn Magazine lievelingsplaat. Ik houd nooit de cijfers zo bij, omdat zulks altijd een momentopname is.

Zeer goed en gevarieerd album dit inderdaad Ik kwam deze zo'n jaar geleden tegen toen ik een post-punk/new-wave periode beleefde, en dit was toch wel andere koek dan de meeste (wat bekendere) albums van bands als Joy Division en Chameleons die ik toen luisterde. Desondanks zeker een aanrader voor mensen die lekkere post-punk willen horen

Secondhand Daylight onderscheidt zich mijns inziens vooral door de ongekende dynamiek die in de muziek schuilt. Dit komt vooral door een diverser instrumentarium en het heerlijk gevarieerde en stuwende basswerk van Adamson. Ook de theatrale vocals en lyrics zijn een pluspunt.

Favorieten zijn Back To Nature, Rhythm of Cruelty. Maar ook Believe That I Understand is een pareltje.

"Here is the love of your life,
once again, once again..."

Heb het debuut altijd de mindere van dit album beschouwd, maar na de lovende woorden van freddze ga ik die nog maar eens goed beluisteren.

Nou, ik heb 'm. Ik zal eens gaan luisteren of ie echt beter is dan Real Life.

Meer nadruk op de keys/synths, de gitaren wat meer naar achter. Op zich een interessant invalshoek, maar vind wel dat het geheel daardoor het rauwe randje van het debuut verliest.

Grootste bezwaar is echter dat de vocalen me over de hele lijn tegenvallen, zowel de (soms wat onvaste) voordracht, als de kale/kille manier waarop ze opgenomen zijn. Waar Devoto op het debuut perfect afstandelijk en toch meeslepend klinkt, slaat hij hier naar het eerste door.

Permafrost klinkt bijvoorbeeld op het live-album Play een stuk warmer. Misschien daarom wel jammer dat er op dat album niet meer nummers van deze lp worden gespeeld.

Ergo, vind het debuut toch beter.

Vreemd, ik vind dat het debuut niet in de schaduw kan staan van deze.. waar het debuut toch veel meer een straight forward rockplaat is, is dit een theatraal kunstwerk! Roept associaties met de beste platen van Bowie bij me op, verder ook veel interessanter composities en geweldig desolate synthpartijen af en toe. Op de eerste plaat staan misschien 3 of 4 uitschieters, hierop staat daarentegen misschien maar één nummer van minder dan briljant allooi. De rest is één doorlopend hoogtepunt.

Ik ben het gewoon helemaal met Orbit eens.

Ik vind de zang juist bijdragen aan de sfeer van de plaat. Voorbeeldje: "I will drug you and fuck you on the permafrost".
De (l)ijzige zang draagt bij tot de sfeer - draai dit als je alleen bent in het donker en je voelt de sfeer over je ruggegraad glijden. Dit is niet muziek om je blij te maken, je te verluchtigen. Dit is Edgar Allan Poe (The Raven), Charles Beaudelaire (Les Fleurs du Mal, Les Chats) in noten.

Ik heb het niet over de teksten gehad, alleen over het geluid van de vocalen en de voordracht.

Permafrost is inderdaad een hoogtepunt, maar die kende ik al van Play en vind ik op die plaat vooralsnog veel beter.

Ach, misschien moet ik even wennen. Heb 'm pas twee keer gedraaid. Maar uit ervaring weet ik dat een slechte productie een plaat kan breken. (Overigens zitten de synths wél prima in de mix.)

Vooropgesteld dat het totaalbeeld (sfeer, toonzetting) klopt, heb je wellicht een klein puntje v.w.b. productie. Er zijn momenten dat ik het prodcutietechnisch aan de vlakke kant vind - maar dat heb ik nog niet kunnen verifiëren a.h.v. vinyl. Er zijn albums die op vinyl gewoon beter klinken.

Real Life is van de hand van John Leckie, een van de meest vooraanstaande producers van Virgin - kijk maar eens naar zijn Wiki. Heeft bijv. ook Skids op zijn conto staan en enkele albums van Simple Minds.

Colin Thurston was destijds duidelijk een 'kleinere' naam; heeft later wel debuut van Talk Talk en Duran Duran geproduceerd. Ik neig er een (klein) beetje toe mezelf af te vragen hoe het geklonken zou hebben als een andere producer (bijv. een John Leckie, vooral niet een Steve Lillywhite, op dat moment) of wellicht een Brian Eno op dit materiaal was losgelaten.

Of juist vooral een Brian Eno! Die had bijv. met Devo - en natuurlijk The Heads - al heel behoorlijk productiewerk afgeleverd. Het zou mss iets in die lijn geweest zijn.
Voor het overige sluit ook ik mij aan bij het commentaar van Orbit. Dit is een prachtige plaat. Een hoogtepunt van de new wave. Maar het debut was ook al heel goed.
En 2 keer luisteren voor een plaat als deze om tot een oordeel te komen, is wat weinig. Dit is toch een wel een "groeiertje".

Hier zouden ze zeggen (master Orbit ook): een praagploat!

Ik heb 'em alleen nog niet op vinyl - als je 'em ziet, issie vaak en veel gedraaid, met bijbehorende consequenties.

"Feed the Enemy" kan zo in een soundtrack voor een film als "Behind Enemy Lines".