Magazine - Secondhand Daylight (1979)

Oja, wanneer is die trein verongelukt?

Degene die er aboluut een 'game' van wil maken in the Skids wil duiken, kan beginnen bij dat album, of terugdraaien vanuit The Armoury Show of Big Country.

Skids stonden aanvankelijk bekend als 'punk' - maar hun strakke gitaarlijnen en pulserende beats zullen zeker rockliefhebbers aanspreken. 't is alleen meer rechtlijnig dan Magazine, met hier en daar enig (pseudo-)heroïsch pathos (maar niet erger dan de Zusters van Genade): Thanatos, Dulce et Decorum Est pro Patria Mori, The Olympian.

Tjonge, ik probeer ook weleens een discussie te openen, maar moet dringend in de leer bij Jellorum...

Met héél veel dank aan beaster1256 voor het spontaan copiëren van deze cd..... het was het gokje waard;
Maar helaas, ik lust dit langs geen kanten. Stop het in één zak bij niet te verteren, waar voor mij ook al Joy Division, Wire, Front 242, Sonic Youth en nog wat bands in zitten. Ik kan het echt niet helpen.
Ik ga geen stem uitbrengen, lijkt me fair.

Mij ook - dank voor de poging; en ik zou zeggen; probeer het nog eens op een winterse avond als de wind om het huis waait en de Kerstman blij is dat ie niet Sinterklaas of Zwarte Piet is, want dan zou ie van het dak glijden. Beaster lust dit daarentegen graag!

Mijn god, Magazine ook al niet.. geef het op Father McKenzie, wave is niets voor jou! Alhoewel je nickname wel uit één van de weinige wave-achtige songs van The Beatles komt

Wat is "wave" eigenlijk, zeg me dat eens. Want The Cure, die kleedden zich ook in het zwart en zagen er als raven uit, maar die muziek heeft me wèl altijd aangsproken, ik denk omdat die toch nèt wat melodieuzer van aard is, dan dit hier.

The Cure is inderdaad melodieuzer, vandaar dat het ook altijd een breder publiek heeft aangesproken. Alhoewel ze in hun beginjaren zeker één der vaandeldragers waren van de new wave. Magazine vind ik meer een voorloper daarvan, mist nog die typische gitaarlijnen en de meer harmonieuze synths. Het kleden in zwart is overigens niet typisch wave, meer iets dat toen mode was

Ik was bepaald niet enthousiast toen ik dit album voor de eerste keer hoorde. Nu na zo'n vijf luisterbeurten denk ik daar toch heel anders over. SHD is een prima album met enkele hele sterke songs zoals 'Believe that I understand' en 'Permafrost'. In het geheel vind ik het wel minder dan 'Real Life' dat voor mij nog steeds geldt als het beste post punk/new wave album van de jaren zeventig.

Waardering: 4,0* maar een kans op verhoging zit er nog altijd in.

Eind jaren 70 begon ik weer platen te kopen. New wave moest ontdekt worden en zoals altijd komt wat goed is vanzelf bovendrijven. Zoals deze. Een van de meesterwerken uit die tijd. Mijn buurman draaide tijdens de afwas vaak I'm going home van Ten years after, en als hij daarmee klaar was, gaf ik hem een portie (door de muren heen) van Secondhand Daylight. Vooral het begin van Feed the enemy met die lage bassen maakte dat zijn pasgewassen bordjes nog na trilden.
Prachtige plaat zoals er nadien niet veel meer werden gemaakt in Engeland.

Mooi om te lezen, dit moet echt wel een ijkplaat voor veel mensen zijn geweest destijds.. meer avant-garde en new wave was toen nog niet gemaakt, of het moest meneer Bowie zijn. Maar die afwaswedstrijd won u met overmacht zo te lezen

Ik heb dit album nu enkele keren beluisterd en ga van 3,5 naar 4. Prima plaat in de beste New Wave traditie, af en toe een vleugje punk en een snufje Krautrock zoals het hoort bij de vroege New Wave, maar wel op een basis van sterke melodieën. Omdat ik eind jaren 70 naar totaal andere muziek luisterde (disco...) is deze band mij compleet ontgaan. Waren ze wel "bekend" toen? Of is dit een gevalletje als The Sound, die vooral op deze site voortleven als belangrijke band uit de beginjaren '80 maar buiten MuMe al jaren in de volstrekte vergetelheid zijn beland.

Had dit album toen ik nog jong was, of het een populair album was toen weet ik niet, ben vergeten hoe ik ermee in aanraking kwam.

Late reactie, maar volgens mij was Magazine wel bekend bij de innercircle omdat het Howard Devoto betrof, de leadman van The Buzzcocks, een bekende pionier naast de Sex Pistols. Alleen was het publiek nog niet helemaal toe aan deze totale verandering van sound, net zomin als het grote publiek de rappe ontwikkelingen van de punk naar postpunk naar new wave kon volgen destijds. Daardoor zijn vele bandjes maar half ontdekt gebleven, zoals The Sound of deze band. Het ging na verloop van tijd toch weer over exposure en topofthepops en daarin bleken andere bands mediagenieker te zijn, inclusief mijn eigen favoriete band. Waarmee ik ook meteen zeg dat mediageniek toen niet betekende dat je artistiek meteen afgeschreven was. Want dat waren vele bands allerminst. De structuur van succes was alleen wat onnavolgbaarder. Magazine heeft zijn pionierspositie nooit echt ten volle omgezet in commercieel succes, eigenlijk naar de traditie waar de punkband van Devoto al mee was begonnen. Zie de patronen.

Opgepikt van het Waterlooplein ik denk in 1981 voor 8 gulden oid. Nooit spijt van gehad uiteraard. Ik vind deze beter dan Real Life. Tracks als Permafrost, Back to Nature en Feed The Enemy maken deze iets beter dan Real Life. Inderdaad onderschatte band wat op zich raar is voor een band die de schakel is tussen Bowie en Joy Division, nou ja de laatste kende ook relatief weinig mensen in 1980... Schande dat zo'n songsmit als Devoto nooit de waardering gehad heeft. Ook Jerky versions van hem is zo'n onderschatte plaat...

Toen vandaag Permafrost via een new wave verzamelaar voorbijkwam was ik er heilig van overtuigd dat ik het uniek basgeluid van Mick Karn hoorde maar na enig opzoekwerk blijkt dat toch niet waar te zijn.
Ik hoor ook een beetje dezelfde sound als bij sommige nummers van Gary Numan.
Ik zie dat Dave Formula de keyboards voor zijn rekening neemt en die ken ik dan weer van Visage.

Puik nummer trouwens Permafrost,dit smaakt naar meer.

Hele plaat is een aanrader!

Daar is niks teveel meegezegd. Hun comeback vorig jaar was leuk maar haalt het niet bij deze topper

Pracht plaat!

En voor mij opeens weer actueel. (of is het van alle tijden?)
...dat niet in een vakje willen passen, maar toch in een vakje moeten zitten, dat willen ontsnappen en creatief, onafhankelijk en vrij willen zijn, het cynisme en bitterheid over al die barrieres en opstakels die dat in de wegstaan. Cynisme over vaste waarden als de ECHTE liefde, frustraties bitterheid.

"Real Life" heeft me nooit echt kunnen overtuigen. Wel een leuk album (goh wat klinkt dit lullig) maar het enthousiasme van mensen waarmee mijn muzieksmaak grotendeels overlapt deel ik jammer genoeg niet. Daarom dit album altijd links laten liggen. Daar heb ik nu enigszins spijt van. Deze doet me immers na ocharme 1 schamel luisterbeurtje meer dan de talloze keren dat ik Real Life heb proberen masteren. Voorlopig heeft Permafrost me het meest overtuigd, maar dat kan zijn omdat het album doorheen de luisterbeurt me steeds meer voor zich wist te winnen.

Edit: ik zie nu dat Permafrost bovenaan prijkt in de statistieken. Kans is dus groot dat het eerder aan de kwaliteit van het nummer dan aan mijn luisterbeurt ligt dat het nummer me opviel.

Pff, Ik heb zelden muziek beluisterd die zo schreeuwerig en irritant is. Erg theatraal en pretentieus ook.
Tegelijkertijd gebeurt er weinig wat mijn interesse wekt. Het synthesizerspel is daarnaast lelijk. De zanger is een schreeuwlelijk in den slechte zin des woords. De productie slaat helemaal als een lul op een drumstel. Jammer, ik ben in tijden niet meer zo teleurgesteld door een goed gewaardeerd album op deze site. Deze plaat past beter in de afvalbak dan op de vinylspeler.
1*

Momentje....ik moet even de pek goed opwarmen en de veren er doorheen mengen.

Mju spreekt eind deze avond het vonnis uit. En Dr. O smeert in.

Wij kijken toe...en maken veel lawaai....

Dan doen jullie dat, in ieder geval, overtuigender dan de muzikanten op deze plaat!

Daarom heet de band ook magazine, je kan beter een tijdschriftje gaan lezen.

Of misschien beginnen bij het derde album, klinkt een stuk gepolijster

Jongens....verzamelen....de pek is goed heet. Waar blijft Mju? Dat vonnis is toch zo geschreven.

Net als Simple Minds werd Magazine door een deel van de Engelse muziekpers beticht geen (post)punkattitude te hebben, maar postprogrockers te zijn. Dus eigenlijk Misterfool, moet je dit wel kunnen waarderen....

Zou ik ook denken ja, theatraal en pretentieus zijn bij uitstek kwalificaties die bij de symfo- en progbands passen

Tsja, gelukkig kunnen die symfobands, over het algemeen, wel een beetje componeren en daar hebben deze jongens dan weer geen kaas van gegeten. Er zijn overigens meer dan genoeg Post-punk, en aanverwante, bands/artiesten (Pere Ubu en Television bijvoorbeeld) die ik wel kan waarderen. Magazine is een band die ik weer kan afstrepen. Niet mijn ding

Dit is een album waarvan ik nooit zou gezegd hebben dat Misterfool ze per se moest beluisteren. Vermoeden wordt bij deze enkel bevestigd

Maar je maakt het wel een beetje bont, gekkerd die je bent. Een spookpokémon als jij moet dit toch ietsje beter naar waarde kunnen schatten. Misschien had je gisteren een slechte dag? Pakje slaag gekregen van een Umbreon of Murkrow? Ik zeg maar wat

Toch vind ik het wel boute beweringen wanneer je zegt dat deze jongens absoluut geen kaas gegeten hebben van componeren. Das toch nog iets geheel anders dan een zweempje subjectiviteit tentoon spreiden. Maar goed, als je er zo over denkt kan ik dat respecteren, iedereen heeft af en toe eens recht op een dwaling. Nietwaar?

Ik wens je alvast een deugddoende halloween toe.