Magazine - Secondhand Daylight (1979)

Ik heb hem wel op vinyl en ik heb me nooit gestoord aan de productie. Maar goed, wellicht had Eno het mystieke en wat gruizige sfeertje waarin deze plaat baadt ook wel een beetje om zeep geholpen. Het productiewerk van Eno uit die tijd is toch wat transparanter voor mijn gevoel.

Heb 'm ook op vinyl.
Heb bewust nog geen oordeel in de vorm van een cijfer gegeven.
Mijn bezwaren gelden vooralsnog vooral de productie.
Ik sluit niet uit dat het songmateriaal nog gaat groeien.
Toch durf ik al redelijk zeker te stellen dat het debuut mijn favoriet zal blijven.

John Leckie, die ook het debuut van the Stone Roses produceerde en bijv. This Nation's Saving Grace, één van de betere Fall-platen.

Maar dit terzijde.

Het mystieke denk ik niet. Daar heeft die altijd gevoel voor gehad. Het gruizige mss wel. Daar is die idd de producer niet zo naar (alhoewel bv. 'The Overload' van TH op 'Remain in Light' best wel een beetje gruizig is). Ook zou het wellicht wat minder "rockig" geweest zijn, want dat zit ook nog wel in deze plaat en is niet echt Eno zijn ding.

Dé woar wel vil loater Mo!

Ook een eigenband/project: deze

Wat een lelijke hoes i.v.m. de originele. Kom je deze plaat (zwarte hoes, kleurige letters opdruk) tegen; niet aarzelen kopen. Frivool, tegendraads en toch luchtig.



Gruizig en Permafrost: alleen als het ijs knarst; hier moest de productie juist Siberisch droog zijn, je moest a.h.w. de bits tegen elkaar aan horen knarsen (maar dan analoog). Feed the Enemy: nee het geluid moest juist niet warm zijn.

Verder vind ik dat ie op The Unforgettable FIre een mooi stukje rock neerlegt bij tijd en wijle - of noemen we dat dan weer 'salon-rock'?

Grappig dat je dat zegt. Dit nummer doet me altijd denken aan een gedicht van Wyszlawa Szymborska. Al even cynisch en koel.

Vooral dit stukje:

"Fotogeniek is het niet
en het kost jaren.
Alle camera's zijn al
naar een andere oorlog."

Maar goed, Feed the Enemy is nog wel meer dan dat.

Tjonge, 50 stemmen en volop discussie. Wat gebeurt hier opeens?

Mij hoor je trouwens niet: ik vind zowel de muziek als de teksten als de productie onovertroffen. En 100% bij elkaar passend. Toen-ie uitkwam, en nu nog.

Meesterwerkje.

De rock zat al in U2 en is verder opgepoetst door Steve Lillywhite. Eno en Lanois hebben op TUF vooral de atmosferische kant van U2 naar voren gehaald. Maw: de rock is denk ik niet van Eno.

Ik doelde op de manier waarop Eno (macho-)rock (denk aan Under a Blood Red Sky) en mystiek een fusie laat aangaan.

Ik heb sinds een paar maanden alle platen van mijn ouders op mijn kamer staan , en zo ook deze - en 3 andere van Magazine - en ik moet zeggen dat deze me erg bevalt !

Heeeeel erg goed zelfs!

stem volgt later

Mooi.
Ruil hem dan maar om met dat rare arcade fire album.

Coole ouders .

Dat gaat niet snel gebeuren

Maar wie weet komt deze ooit in mijn top 10



Jaja, en vooral mijn vader is een echte muziekliefhebber/kenner.( Daar zijn dan ook drie kwart van de platen van) Dus wat betreft muziek zit het wel snor hier

Het sneeuwt buiten.. Mooi om dan naar dit album te luisteren met een zwaar sjekkie op je lip ...

Na zo'n .... ( 4 x elke dag in 5 dagen .ong) 20 draaibeurten. Moet ik toch maar eens een cijfer gaan geven

Ik vind dit echt een meesterwerk... Elk nummer is gewoon ongelooflijk goed , favorieten zijn ;Cut out Shapes en Permafrost, maar nummers als het instrumentale The Thin Air en Back To Nature zijn ook 'geniaal' te noemen ..

Mijn cijfer tot nu toe is een 4.5

Beetje laag hoor...

Pest me niet zo

Jij bent er trouwens ook snel bij

Maar heb je nu Real Life al beluisterd?

Zou die nog beter zijn dan deze? Zeg t maar

Die ga ik zo maar eens opzetten.
Mijn vader vind Real Life wel de beste - al vind hij ze allemaal geweldig -, ik weet niet waarom ik deze als eerste ben gaan beluisteren... Denk door de rare, interessante hoes

Nee, niet beter, maar toch bijna even goed...

Die tekening is - net als die op Real life - gemaakt door een psychiatrische patiënt.

Hier zou ik de oorspronkelijke recensie ook wel eens van willen zien trouwens..

Gaaf!

Ik ook. Mss dat Dazzler nog eens zo goed voor ons wil zijn en in zijn archieven wil duiken. Het is leuk om te zien hoe platen destijds werden beoordeeld en hoe wij daar nu tegen aankijken.

Dazzler heeft alleen recencies vanaf 1980.
Die van JD stond in een jubeleum uitgave van de OOR.

Jammer, wat betreft eerste new wave geluiden zijn dit soort platen wel interessant, zeker aangezien de punkstorm nog niet eens was gaan liggen..

Valt me op dat The Thin Air veel bij de favorieten wordt genoemd, daar krijg ik nu juist een beetje TELEAC-NOT-gevoelens bij. De laatste twee nummers van de CD zijn verreweg de beste.

Nee, Thin Air behoort bij mij ook niet tot de favorieten, maar slecht vind ik het allerminst. Gewoon een fijne rustige instrumental voor de de knaller die erop volgt.

Op de LP was The thin air het openingsnummer van kant 2, het kwam op die plaats veel beter tot z'n recht dan nu het zomaar tussen andere nummers in staat.

Inderdaad, dat ondervond ik ook al nadat ik hem had gedownload.

Ik hoor hier het avontuurlijke in wat een Japan ook heeft. Verder qua stemgeluid de oude Stranglers. Verder vermengt met een vleugje Symfo en de scherpte van Punk en wat heersende Disco.
Prima album; toch maar een halfje er boven op doen.

Ik snap helemaal niet wat men hier zo goed aan vindt. Ik hou van Wire, Virgin prunes en wel meer van dat soort muziek, maar wat is hier nu zo bijzonder aan? Feed The Enemy is briljant, en dat koude en rauwe wat Permafrost kenmerkt weet ik ook wel te smaken, maar alles wat daar tussenin zit? Het valt me op da dit album hoog geapprecieerd wordt door mensen met wie ik muzikaal vaak op één lijn zit, maar met deze wil het echt niet lukken.