Magazine - Secondhand Daylight (1979)

Wauw, iemand heeft dit meesterwerk in zijn top 10 gezet. Hulde.

Absoluut een geweldige plaat en wat mij betreft de hoogtepunt uit het oeuvre van Magazine en tekstschrijver Howard Devoto (ook bekend van de Buzzcocks). Saillant detail is het gegeven dat Barry Adamson in deze band bassist was. Adamson zat later in de Bad Seeds van Nick Cave en maakte in de jaren '90 wat mooie soloplaten (en belandde in die hoedanigheid nog op de soundtrack van Lost Highway). Kortom: twee genieën in één band.

Muzikaal gezien heeft dit wel wat weg van Joy Division, al zijn de teksten op een andere, minder directe, manier erg somber. De teksten van Devoto zijn ook wat beeldender. Het eerste nummer Feed The Enemy is meteen van mijn favorieten en begint met twee minuten stilte alvorens de beklemmende toon definitief gezet wordt:

"It's always raining over the border
there's been a plane crash out there
in the wheatfields
they're picking up the pieces
we could go and look
and stare

How many friends have we over there ?
the border guards fight unconvincingly
whatever we do
it seems things are arranged
we always have to feed the enemy"

Het onheil en de wanhoop pakken je aardig in en dan eindigt het ook nog eens met:

"No room to move, no room for doubt"

Het volgende nummer is gelukkig wat toeschietelijker en behoorlijk upbeat.

Verder valt het me altijd op hoe vaak Devoto refereert naar dromen en het geheugen, iets wat ik met de eerste paar platen van de Talking Heads ook wel heb.

"They don't know how we rehearse our dreams"
"It was something I rehearsed in a dream"

Al met al een erg fijne en bijzondere plaat. Hoogtepunten voor mij naast het al genoemde Feed The Enemy: het dampende Back To Nature en het euforische Believe That I Understand. 4,5*

Veel posts bijgekomen hier in dit albumtopic dit voorjaar

Dan maak ik ook maar eens van de gelegenheid gebruik om beide platen (deze en het debuut) met een halfje op te waarderen:

- Secondhand Daylight van 4*->4,5*
- Real Life van 4,5* ->5* ...j a w e l... mijn 28ste vijfsterrenplaat

Mijn drie favorieten van deze plaat zijn de 2 openingstracks met nog een lichte voorkeur voor Rhythm of Cruelty en als derde uiteraard Permafrost, zonder twijfel het beste nummer van deze plaat!

Maar ten eerste zijn deze nummers (al zijn het alledrie kleppers!) toch niet helemaal van het kaliber van pakweg Definitive Gaze en Shot by Both Sides, de pareltjes van hun debuut Real Life (beide nummers zijn 6* buiten categorie). En twee: ik heb altijd al een lichte voorkeur gehad voor het rauwer/ punkier debuutplaat (nummers als Motorcade, The Light Pours Out Of Me en Parade zijn om duimen en vingers van af te likken en daar vind ik niet echt een equivalent van op deze plaat) Enfin, om die twee redenen dat half puntje verschil tussen beide platen.

Nu nog eens ergens The Correct Use of Soap zien te scoren, want om onbegrijpelijke redenen ben ik daar nooit meer naar op zoek gegaan indertijd, terwijl die - als ik me niet vergis - toch ook nog met McGeoch van Siouxsie &t Banshees aan de gitaar was?

...
//edit: ik vergis me niet. Op de laatste plaat Magic, Murder and the Weather was hij er niet meer bij en die is dan ook heel veel minder naar het schijnt.

Zanger Howard Devoto stapte in 1977 uit de punk band Buzzcocks omdat hij zijn wilde haren een beetje achter zich wilde laten. Samen met gitarist John McGeoch werd de ‘minder traditionele’ rockband Magazine opgericht. Andere leden werden Barry Adamson (bas), Bob Dickinson (keyboards) en Martin Jackson op drums.

Het debuutalbum Real Life (1978) werd erg goed ontvangen. In 1979 volgde dus Secondhand Daylight en dat album oogstte ook veel lof, hoewel er ook minder positieve reacties waren. De muziek zou te veel ‘mainstream' zijn. Hoe dan ook, je kunt wel zeggen dat Magazine een grote rol heeft gespeeld bij het doen ontstaan van het genre Postpunk.

Het is duidelijk te horen dat Devoto een punk verleden heeft. Hij heeft een scherpe, agressieve manier van zingen. De begeleiding, met eveneens scherpe randjes, staat geheel ten dienste van de zang. Overigens is de muziek op dit album zonder inbreng van Devoto geschreven. De teksten zijn wel van zijn hand.

De muziek heeft volgens de recensenten een lijntje naar de muziek van David Bowie. Ik zelf heb dat Bowie gevoel niet echt.

Een van mijn favo nummers op het album is The Thin Air. Een soort van ballad tussen al die wat bitsere nummers. Een instrumental. De tekst was nog niet klaar zo gaat het verhaal. Ander hoogtepunt is Permafrost. Ook dat nummer is wat rustiger dan de rest.

Een album dat een oprechte postpunk fan in zijn kast heeft staan of in elk geval beluisterd moet hebben.

Maart 1979. Degenen binnen de punkrevolte die een muzikaal jaar 0 beloofden, vooral te vinden rond de Sex Pistols en hun volgers van het 'Bromley Contigent' (een half uurtje docu daarover staat hier) bleken niet krachtig genoeg. Punkpioniers als die groep en The Damned vielen uit elkaar of groeiden naar minder rudimentaire muziek.
Met zijn vorige groep Buzzcocks en de eerste van Magazine maakte frontman Howard Devoto's melodieuze punk. Op de tweede maakt dit plaats voor de nodige retro-invloeden uit de eerste helft van de jaren '70. Artrock om precies te zijn. Sommige critici beleefden dit als een stap terug, anderen waren positiever, meldt Wikipedia.

"Hier zou ik de oorspronkelijke recensie ook wel eens van willen zien trouwens.." noteerde orbit in november 2008. In de Recensiebijbel van Oor (2023) is alleen die van Magazines debuut opgenomen, geschreven door Bert van de Kamp. Toch recenseerde hij in 1979 dit Secondhand Daylight in #9 van Oor, vond ik op internet. Die Oor bezit ik niet, maar een reflectie daarvan is te lezen in Oor's Popencyclopedie, editie 1982. Hierin wordt Real Life mét deze opvolger als volgt samengevat:
"De 'arty' aanpak doet wat denken aan Roxy Music, er zijn overeenkomsten met het levensgevoel van David Bowie en in de 'instrumentals' wordt de geest van Pink Floyd opgeroepen. Desondanks heeft de band voldoende oorspronkelijkheid om te kunnen blijven boeien. Devoto's zeer persoonlijke en vaak nogal obscure teksten zitten vol illusies en rondspokende obsessies."

Tot najaar 1979 was deze muziek nog net niet bereikbaar voor mij en Oor las ik nog niet. Ben dus geen eerstelijns oog- en oorgetuige. Wel volgde ik via radio de grote lijnen van punk en new wave. Oftewel de hits met als grote namen van 1979 The Police en Blondie. Daarom stel ik met grote zekerheid dat Secondhand Daylight destijds door menig punk- en wavepurist met afschuw zal zijn ontvangen. De groep neemt namelijk afstand van het korte, energieke punklied en richt zich op langere, gecompliceerdere rock. Dezelfde die toentertijd voor dinosaurusrock werd versleten.
Tegelijkertijd vind ik dit een meesterwerkje. Nog vóór ik de encyclopedie erop nasloeg of de vele berichten hierboven las, kwamen bij mij de eerste twee namen boven door Van de Kamp genoemd. En in afsluiter Permafrost viel mij de sinistere tekst op, in de encyclopedie benoemd.

De muziek is niet meer hoofdzakelijk geschreven door Devoto, die inmiddels het auteurschap deelde met gitarist John McGeoch, toetsenist Dave Formula en bassist Barry Adamson. De heren doken in hun muzikale invloeden en gaven die een eigen draai. Daarmee hoor ik ook new wave / postpunk, termen in '79 als synoniemen gebruikt in de muziekpers. Er zijn gelijkenissen met The Stranglers, van wie het vierde album The Raven tweeëneenhalve maand later uitkwam of met Japans derde album Quiet Life, in november datzelfde jaar verschenen.

Secondhand Daylight. Een verstild begin, flangereffect op de bas en later een sax in Feed the Enemy, gevolgd door het bijtender Rhythm of Cruelty waarin een synth een hoofdrol speelt. Cut out Shapes doet iets soortgelijks op lager tempo waarna Talk to the Body opnieuw oude en nieuwe rock verenigt. Kant 1 sluit af met I Wanted Your Heart met Magazine aanvankelijk op z'n vriendelijkst dankzij de pianopartij, later donkerder via synths en een dominante basgitaar.
Het instrumentale The Thin Air is als trage, verstilde opener van kant 2 niet alleen onlogisch maar ook extra bijzonder, omdat Magazine hier op z'n sterkst teruggrijpt op artrock. Eerder een slotlied, maar fraai – die sax aan het einde maakt het áf. Back to Nature start eveneens traag, maar dan volgt een grommende baslijn met stuiterende drumlijn van John Doyle en ijle synths. Eveneens uptempo is Believe that I Understand, waarna het introvert-boze Permafrost midtempo afsluit met prachtige gitaarlijnen, lijkend op hetgeen Carlos Alomar en Robert Fripp deden bij Bowie op Low (’77) en “Heroes” (’78).

Hitsingles wilden er van niet komen, de elpee haalde in mei #38 in de Britse Albumchart. Lopende 1979 treden McGeoch, Formula én Adams tevens toe tot Visage, zonder Magazine te verlaten.
Mijn reis door new wave kwam vanaf de tweede van 999 en vervolgt in 1979 bij het debuut van The Members, omdat ik single So Lonely van het debuut van The Police en non-albumsingle Life in Tokyo van Japan al eerder besprak.