Prince - 1999 (1982)

Nou, ik ben ook 'om' hoor. Berichtte ik aanvankelijk hierboven dat ik me wel tevreden zou stellen met de 2CD-reissue, inmiddels heb ik zoveel uitstekend materiaal bij dat onuitgebrachte spul gehoord dat ik toch maar tot aanschaf overga. Om te beginnen valt de opnamekwaliteit me erg mee - ik had gerekend op demo-achtige versies, maar veel nummers klinken behoorlijk 'af', alsof ze zo uitgebracht hadden kunnen worden. Qua opnamekwaliteit zijn veel van die vault-tracks echt niet minder dan wat er op het oorspronkelijke album terecht is gekomen.

En qua muzikaliteit al helemaal niet. Ik ben vooral onder de indruk van Purple music: wat een song, en wat onbegrijpelijk dat Prince destijds - en ook later in de jaren tachtig dacht: daar doe ik verder niks mee, dat kan maar beter op de plank blijven liggen... Had volgens mij zo een hit kunnen worden!

De LP-set wordt me te prijzig; ik ga voor de CD-versie. Ook dat wordt even sparen, maar ik ga in elk geval de prijsontwikkelingen in de gaten houden de komende tijd.

Ik kan niet in jouw portemonnee kijken, maar de LP-set is net op amazon.de in prijs verlaagd van 219 naar 152 Euro thuis bezorgd. Levering is in de eerste helft van januari. Voor die prijs heb ik 'm net besteld.

Zie je????

En zo zijn we aanbeland bij 1999, de plaat waarmee Prince eindelijk de atmosfeer inschoot. Alleen de stratosfeer moest er nu nog aan geloven, maar daar zou de volgende plaat vast wel iets aan veranderen…

Wat ik vooral zo knap vind aan 1999 is de futuristische neonverlichte grootstad by night-sfeer waarin Prince ons meteen in weet onder te dompelen. Hij sloot zich opnieuw in de studio op met een groot budget, maar waar dit pas vier jaar eerder nog leidde tot het zwakke, overgeproduceerde For You, leidt dit nu tot een plaat vol fantastische liedjes.

Prince had op Controversy geleerd hoe je lange liedjes kan schrijven die toch blijven boeien, en gelukkig maar, want een dubbelaar vol nummers die te lang duren is ongeveer net zo bevorderlijk voor de geest als een verplicht college van drie uur moeten volgen over het minst interessante hoofdstuk van je minst favoriete schoolvak, gegeven door de saaiste leraar in je faculteit, of zo.

In een nieuwe aflevering van ‘Arthur bespreekt alle Prince-platen en verkondigt af en toe een mening die je als echte Prince-fan niet luidop behoort te zeggen, dan wel op een muziekforum neer te typen’, moet me van het hart dat ik alleen Let’s Pretend We’re Married en DMSR echt te lang vind duren. Automatic ergens ook wel, maar dat is voor 3/4de van de speelduur zo’n feest geweest dat ik het oogluikend toesta. Maar vooral DMSR is voor mij niet per se een inzak-, als wel een aansleepmomentje. Fijne groove, dat zeker, maar na een minuut of 3-4 vol slogangescandeer zonder veel variatie slaat bij mij de verveling wel een beetje toe en dan zijn we nog niet in de helft. Zo, dat is eruit, hopelijk kunnen we het vanaf hier nog steeds gezellig hebben me z’n allen.

(En ja, ik ben me bewust van het feit dat ik steeds over tijdsduur loop te sakkeren in recensies die onderhand zo lang worden dat je een dag vrij moet opnemen om genoeg tijd te hebben om ze helemaal te lezen. Mijn oprechte excuses hiervoor )

Maar goed, voor de rest kan de loftrompet wel bovengehaald worden voor dit plaatje hoor, want wat een nummers (is Little Red Corvette het popnummer met de beste opbouw van het hele decennium? Voor mij is het zeker een kanshebber)! Wat een niveau! Wat een sound! Prince vindt hier in zijn eentje het type 80s electro-funk/post-disco uit waar artiesten als Freddie Jackson en Alexander O’Neal de rest van het decennium in gelaveerd hebben zonder ook maar één nummer voort te brengen dat nog maar 1/10de van de kwaliteit van pakweg een Lady Cab Driver bezit (met voor mij misschien alleen het fenomenale Just Be Good To Me van The SOS Band als uitzondering). Want 1999 is dan wel heel elektronisch, klinisch of afstandelijk wordt het (bijna) nergens. Daar zijn de composities te goed voor, en de persoonlijkheid van Prince te aanstekelijk en alomtegenwoordig.

Eigenlijk doet Prince hier net hetzelfde als wat Kanye West jaren later twee keer flikte met eerst The College Dropout, en daarna 808s & Heartbreaks: een nieuw, modern blauwdruk voor een genre uitvinden waar iedereen meteen opspringt, behalve de uitvinder in kwestie, omdat die ondertussen alweer een stadium verder is in zijn muzikale ontwikkeling. Uiteraard kunnen alleen de allergrootsten dat. Prince bewijst hier voor eens en voor altijd dat hij zo’n allergrootste is. En spoedig zou blijken dat het zelfs nog beter kon!

Om af te ronden nog even heel kort over de bonusschijfjes van de 2019 remaster. Ik beluisterde ze vandaag voor het eerst, dus veel kan ik er niet over kwijt, behalve dat ik bij het beluisteren van disc 1 zoiets had van ‘mwah, best mooi, maar niks waar ik meteen weke knieën van krijg’ om vervolgens bij disc 2 compleet van mijn sokken te worden geblazen. Nog iemand met deze ervaring? Dat Moonbeam Levels prachtig was wist ik al, maar ook met nummers als No Call U, Purple Music en Do Yourself A Favour had ik meteen een klik. Het andere dat ik over de remaster kwijt wil: kunnen we vanaf hier stoppen met het toevoegen van al die overbodige 7”-verminkingen, heren van de platenmaatschappij? Voegt echt niks toe.

Ondanks alle brede en massale loftuitingen op deze plaat, vind ik 'm....mwah, wel OK. But that's it. Wat is het toch? Die wat klinische drumcomputer? De vaak herhaalde foefjes? De hier en daar wel erg 'puberale' inslag? Maar ja, iemand moet het doen en Prince doet het wel weer goed. Anyway, de klik ontbreekt. Maar gelukkig was hij zo productief in de jaren '80, dat er elke keer toch wel weer veel te genieten valt.

In maart kreeg ik het bericht van amazon dat ze toch niet meer konden leveren... dat vond ik toch wel jammer voor die prijs. Zag ik gisteren dat er nog een paar extra te koop stonden op de Prince webshop, maar die zijn weer prijzig (+verzending). Vind ik toch in Nederland een LP-set met een deukje voor 140 euro thuis gestuurd. Krijg je alsnog gelijk: hij staat hier naast me en ligt op de draaitafel.

Heel veel plezier west. Ik ben wekenlang in 1999 ondergedompeld geweest.

Het is dan ook een prachtige box en het geld echt waard.

Top album, mijn favorieten hier: 1999 , Little Red Corvette , Delirious , Automatic , Free , Lady Cab Driver , International Lover...

"Do yourself a favor" blijft mijn favoriete extra. Zou niet hebben misstaan op het album en ik vind het liefst leuker dan "Automatic" en "Delirious" (ja ik durf )
"Rearrange" i ook cool!

Phoe, na lang wikken en wegen toch de 10LP box gekocht... Dacht eigenlijk dat ie uitverkocht was. Maar bij elusivedisc.com toch nog 1 gevonden voor de normale prijs! Nu ben ik blij

Dan heb je jezelf getrakteerd op een enorm mooie verzameling, waar je geen spijt van zal krijgen.

Prettig weekend alvast!

Zeker niet inderdaad. De meeste nummers ken ik al decennia door bootlegs, maar het is fantastisch ze nu in goeie kwaliteit te kunnen horen, wat ik de afgelopen maanden al veelvuldig per mp3 heb gedaan. Na mijn Sign o' the times deluxe aankoop, begon het toch te kriebelen de verzameling compleet te houden
Ik ben heel erg benieuwd wat het volgede 'deluxe' project gaat worden. Is daar al iets over bekend? Elke plaat tussen 1980 en 1988 verdient in ieder geval zo'n behandeling.

Matige plaat van Prince. De eerste twee nummers gaan erin als koek. En dan met name Little Red Corvette. Altijd al een klasse nummer gevonden. En dan gaat het al snel bergafwaarts wat mij betreft. Wat me vooral irriteert zijn die achterhaalde synthesizers riedeltjes en de monotone drummachine. Die op de meeste nummers gebruikt wordt. Voor die tijd zal dat gedoe wel super modern en vooruitstrevend geweest zijn. Vandaag de dag wekt het bij mij (vrijwel) alleen maar irritatie op. En al helemaal als je nummers voorgeschoteld gaat krijgen die ruim boven de 6 minuten gaan duren. Waar ook nog eens weinig gebeurt op de ene naar de ander herhaling na dan. Of van die kinderachtige slap Ooh-eee-sha-sha-koo-koo-yeah gezang bij Let's Pretend We're Married Af en toe wordt ik nog verrast door een geinige gitaarsolo. Op Something in the Water (Does Not Compute) na word ik helaas niet of nauwelijks warm van deze plaat.

Grapjas hahaha

Naar verluidt wordt dat Parade of Diamonds and Pearls

Parade zou super zijn! Diamonds en pearls vind ik na emancipation de minste prince plaat, die kunnen ze wel achterwege laten..

Diamonds and Pearls de minste?? Ik vind dat dus echt een geweldig album. Ik weet dat ik nu tegen heel wat heilige huisjes ga aanschoppen, maar ik draai liever DaP dan 1999.

Ja DaP is natuurlijk retecommercieel en aalglad, kwestie van smaak

Gewoon de dubbel-LP van vroeger is wat mij betreft ook leuk genoeg. Heb eerst die ingekorte enkele versie gehad maar snel weggedaan toen ik 1999 als 2LP kon aanschaffen. Moet zeggen dat ik er vooral visueel op vooruitging want die vier tracks die ik erbij kreeg vind ik ook meteen de mindere stukken van het album. Something in the Water (Does Not Compute) is mijn favoriete nummer; vroeger eens van de radio opgepikt.

Veel berichten hier over de uitgebreide, nog wat uitgebreidere of zelfs extreem uitgebreide versies van dit album, maar ik doe het nog steeds met de oorspronkelijke plaat. En dat zal ook wel zo blijven, want voor elk meesterlijk nummer en elke puntige compositie staan hier ook diverse minuten op waarin tijdens de opname de band bleef lopen terwijl het nummer eigenlijk al afgelopen was. Eén van de ergste muzikale trends van de jaren 80 was de 12"-mix waarin compacte singles werden opgerekt met produktionele trucs tot twee of drie maal hun oorspronkelijke lengte, en als ik niet beter wist zou ik dit album daar ook van verdenken, want Let's pretend we're married, Automatic, Lady cab driver en All the critics love you in New York duren zeker de helft te lang, en D.M.S.R. klinkt zelfs als een nummer dat nog niet helemaal af was maar desondanks toch maar op de plaat is gezet. En wanneer nummers zo ver voorbij hun bruikbare lengte komen gaan het lelijke drumgeluid en de melige synths steeds meer irriteren – in gekruide meesterwerkjes als 1999, Little red Corvette en Something in the water (does not compute) heb ik er geen moeite mee, maar die extreem opgerekte nummers doordingen me er weer van dat ik die lelijke sound één van die andere ergerlijke muzikale kenmerken van de 80's vond. Andere mensen (bijvoorbeeld wie de dansvloer frequenteert) zullen die lang uitgesponnen versies ongetwijfeld omarmen, en daar kan ik me van alles bij voorstellen, maar aan míj zijn ze absoluut niet besteed. Jammer, want de persoonlijkheid en het enthousiasme van Prince en de energie van het album als geheel zijn ongelooflijk aanstekelijk (vandaar ook dat mijn score hoger uitvalt dan je op grond van dit bericht misschien zou veronderstellen).

Vandaag is deze akoestische versie van Free vrijgegeven:

Free (Acoustic Version)

Prachtige versie. Weliswaar opgenomen in 2008, maar wat een beauty